Παρασκευή, Δεκεμβρίου 30, 2005

2006

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 28, 2005

Ευχές για το 2006....


Ευχές για το νέο έτος….

1. Βροχή για να πλύνει , ότι μας κάνει να ντρεπόμαστε , να καθαρίσει η βρωμιά του μέσα

2. Ένα πιάτο φαΐ ώστε να έχουμε αφορμές να πιούμε το κρασάκι μας.

3. Καθαρά πρόσωπα και ιδέες.

4. Αρτηρίες γεμάτες παθιασμένα αίματα.

5. Παραμύθια για παιδιά… αρκεί να είσαι και παιδί.

6. Καπνό από τσιγάρα φίλων… αρκεί να τους νιώθεις

7. Αρώματα αντί για ναφθαλίνη

8. Μη ζητήσεις το πολύ , ζήτα το αληθινό.

9. Βρίσε ότι δεν αξίζει και μη νιώθεις ενοχή

10. Περιπλάνηση σε ότι δεν έκανες , δε τόλμησες

11. Φως και όχι σκιές

12. Δυνατά σπέρματα και όχι χολές

13. Στιγμές και όχι χρόνος

14. Υγρά φιλιά και όχι χειραψίες και τυπικότητες

15. Χρώματα

16. Κι αν δε ταξιδέψεις μην ανησυχείς… «ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει».

17. Μη μασάς τα δεδομένα σου (τους) … μάσα trident χωρίς ζάχαρη.

18. Απάτσι κι όχι μπάτσοι. Μιλώ για τα αισθήματά σου… (Κατάλαβε)

19. Τρέξε τη ζωή σου. Κοίτα όμως να μη σε τρέξουν…

20. Αγόρασε ευθύνη για τα χρόνια που πέρασαν αλλά μη πουλάς σοφία


Και σταμάτα να διαβάζεις ευχές για το νέο έτος διότι οι ευχές είναι πάντα ευχές….

«Του χρόνου τα σκυλιά όλους θα μας νικήσουν»

Το άλλο φως... ένα ενδιαφέρον άρθρο


Τα τελευταία εκατό χρόνια είναι κατ' εξοχήν «χρόνια φωτός». Την αλήθεια αυτή ήρθε να υπενθυμίσει πρόσφατα και η Σουηδική Ακαδημία Επιστημών. Σύμφωνα με ανακοίνωσή της στις αρχές του Οκτωβρίου, το βραβείο Νόμπελ Φυσικής του 2005 απονεμήθηκε σε τρεις επιστήμονες που διερεύνησαν εντατικά τη φύση του φωτός. Πρόκειται για τον Αμερικανό Roy Glauber, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Harvard, για τη συμβολή του «στην κβαντική θεωρία μιας συνεκτικής φωτεινής δέσμης»· και από κοινού στον επίσης Αμερικανό John Hall, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Colorado, και τον Γερμανό Theodor Hannsch, ερευνητή στο Ινστιτούτο Max Planck του Μονάχου, για τη συμβολή τους «στην ανάπτυξη φασματικών μεθόδων μεγάλης ακριβείας, που στηρίζονται στα λέιζερ». Με πιο απλά λόγια οι τιμηθέντες επιστήμονες είχαν εργασθεί σε ένα σύγχρονο πεδίο έρευνας και εφαρμογών του φωτός, που συνοπτικά αποκαλείται «κβαντική οπτική».Είναι ωστόσο εντυπωσιακό ότι το δρόμο προς μια πραγματική επανάσταση γύρω από το φως και την παράδοξή του φύση είχε ανοίξει, εκατό ακριβώς χρόνια πριν, ο Αλβέρτος Αϊνστάιν. Το 1905, πράγματι, ο μεγαλοφυής φυσικός δημοσίευσε τέσσερις εργασίες που ανέτρεψαν τις καθιερωμένες αντιλήψεις για το χώρο, τον χρόνο και το φως. Μία από αυτές, που θα αποκληθεί αργότερα Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, θεμελιώθηκε σε μια τολμηρή παραδοχή: ότι η ταχύτητα του φωτός είναι μία ταχύτητα μοναδική, αλλιώτικη από τις άλλες. Είναι πρώτα η μεγαλύτερη ταχύτητα που υπάρχει στη φύση· κανένα υλικό σώμα και καμιά ακτινοβολία δεν είναι δυνατόν να τη φτάσει ποτέ, και πολύ περισσότερο να την ξεπεράσει. Χαρακτηρίζεται ακόμα, η ταχύτητα του φωτός από μία παράδοξη ιδιότητα: σε αντίθεση με την εμπειρία μας από άλλες ταχύτητες, διατηρεί την ίδια πάντοτε τιμή -που αγγίζει τα 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο!- είτε κινείται η πηγή που εκπέμπει το φως, είτε ο ίδιος ο παρατηρητής. Η ταχύτητα του φωτός είναι λοιπόν μια παγκόσμια και αναλλοίωτη σταθερά.Το αναπάντεχο ήταν ότι οι ιδιότητες αυτές συνεπάγονται μια ριζική τομή στην αντίληψή μας για τον χρόνο: Ο χρόνος έπαυσε να είναι απόλυτος και να κυλά παντού με τον ίδιο τρόπο. Είναι, αντίθετα, η τέταρτη διάσταση του χώρου, και η ροή του εξαρτάται από την κίνηση. Ο χρόνος ρέει μάλιστα πιο αργά όσο η ταχύτητά μας μεγαλώνει. Ετσι, ένας αστροναύτης που ταξιδεύει με μεγάλη ταχύτητα προς ένα μακρινό αστέρι, θα έβρισκε κατά την επιστροφή του στη Γη τον δίδυμο αδελφό του να έχει ηλικία πολύ μεγαλύτερη από εκείνον!Ενώ όμως οι συνέπειες, από τη θεωρία της σχετικότητας, δεν σταματούν εδώ -εμπεριέχουν και τη μετατροπή της μάζας σε ενέργεια, που προοιωνίζεται την ατομική βόμβα!- μια δεύτερη εργασία του Αϊνστάιν ανέτρεψε τις πεποιθήσεις μας για την ίδια τη φύση του φωτός. Στις αρχές του 20ού αιώνα, ισχυρή υπήρχε η πίστη ανάμεσα στους φυσικούς, ότι το φως ήταν ηλεκτρομαγνητικό κύμα· διέφερε από τα κύματα της τηλεόρασης ή του ραντάρ μόνον στη συχνότητα. Ο Αϊνστάιν ωστόσο απέδειξε ότι το φως είχε αναμφισβήτητα και σωματιδιακή υφή. Αποτελείται, δηλαδή, από απειροελάχιστους κόκκους -τα φωτόνια- που ο καθένας μεταφέρει μια συγκεκριμένη ποσότητα ενέργειας. Η σχιζοφρενική αυτή φύση του φωτός, που είναι ταυτόχρονα και κύμα και σωματίδιο, θα ανοίξει τον δρόμο προς μια πραγματική επανάσταση στην επιστήμη: την κβαντική επανάσταση. Οπως αποκαλύφθηκε, ο μικρόκοσμος των ατόμων, των ηλεκτρονίων ή του πυρήνα, έχει τους δικούς του νόμους και τη δική του λογική.Ετσι, μετά απο μια δεκαετία πειραμάτων, θεωρητικών ιδεών και έντονων αμφισβητήσεων, διαμορφώνεται μια ολοκληρωμένη θεωρία, η «κβαντική μηχανική», που θα οδηγήσει σε μια βαθύτερη -όσο και ανατρεπτική!- κατανόηση του κόσμου. Η κβαντική μηχανική εισάγει τις πιθανότητες και την ασάφεια στις φυσικές διαδικασίες. Υπεισέρχεται, εν τούτοις, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε κάθε επιστημονική ή τεχνολογική κατάκτηση του καιρού μας: Από την έκρηξη ενός άστρου έως τη ραδιενέργεια, και από τη λειτουργία της τηλεοράσεως έως τα κινητά τηλέφωνα. Είναι λοιπόν βέβαιο ότι η φύση λειτουργεί με ανορθόδοξους κανόνες, το γιατί όμως δεν είναι καθόλου φανερό. «Νομίζω ότι μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι κανένας δεν καταλαβαίνει την κβαντική μηχανική», θα σχολιάσει πικρόχολα ο Richard Feynman, ένας κορυφαίος φυσικός του 20ού αιώνα. Ας σημειωθεί ότι ο ίδιος είχε εν τούτοις περιγράψει με αξιοθαύμαστη ακρίβεια τις κβαντικές αλληλεπιδράσεις του φωτός με την ύλη!Με την ανάπτυξη λοιπόν της κβαντομηχανικής, η εκπομπή και η φύση του φωτός διερευνώνται με διαρκώς και μεγαλύτερη πληρότητα. Ετσι, ένα εντυπωσιακό επίτευγμα θα σφραγίσει την επιστήμη αλλά και την καθημερινότητά μας: οι ακτίνες λέιζερ. Η συσκευή λέιζερ παράγει μια μονοχρωματική δέσμη φωτός, που χαρακτηρίζεται ωστόσο από ιδιαίτερες αρετές. Η φωτεινή δέσμη έχει υψηλή κατευθυντικότητα και δυνατότητα εστίασης, και μεγάλη ισχύ. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι στη σύγχρονη εποχή οι εφαρμογές των λέιζερ δεν φαίνεται να έχουν τελειωμό. Είναι ένα φως που καίει, αποκαλύπτει και δημιουργεί, και οι χρήσεις του απαντούν στη βιομηχανία και την ιατρική, στις τηλεπικοινωνίες και την τέχνη. Ας σημειωθεί, ωστόσο, ότι η θεωρητική σύλληψη των λέιζερ ανιχνεύεται ήδη σε μια δημοσίευση του Αλβέρτου Αϊνστάιν το 1917. Ο μεγαλοφυής φυσικός μελετούσε τότε τη διέγερση και την εκπομπή ακτινοβολίας από τα άτομα. «Ενα θαυμαστό φως με φώτισε», θα πει γεμάτος αγαλλίαση.Τις τελευταίες λοιπόν δεκαετίες, η αξιοποίηση και ο έλεγχος του φωτός έκαναν εντυπωσιακά άλματα. Μερικοί μάλιστα επιστήμονες διατυπώνουν την τολμηρή πρόβλεψη ότι ένας νέος κλάδος εφαρμογών, η φωτονική, θα εκθρονίσει την ηλεκτρονική από την ηγεσία της τεχνολογικής μας εποχής. Το φετινό βραβείο Νόμπελ φαίνεται να συμμερίζεται αυτήν την πρόβλεψη. Ταυτόχρονα, όμως, αποτελεί και μια αθέλητη ίσως συμμετοχή στις παγκόσμιες εκδηλώσεις, που εορτάζουν τα εκατό χρόνια από την καταιγιστική εμφάνιση του Αϊνστάιν στην επιστημονική σκηνή. Η εμφάνιση αυτή είχε ως αφορμή της τα θαυμαστά μυστήρια του φωτός. Εμελλε όμως να φωτίσει και τον τρόπο που βλέπομε τον κόσμο, και να αποκαλύψει στα έκπληκτα μάτια μας τις βασικές αλήθειες για τη δομή και την εξέλιξη του Σύμπαντος.

*Από άρθρο του Γιώργου Γραμματικάκη

Σάββατο, Δεκεμβρίου 24, 2005

Αρραβώνας


Παρασκευή 23 Δεκέμβρη. Πρόσκληση σε αρραβώνα. Αίθουσα ενός συνηθισμένου χώρου συνεστιάσεων. Ζωντανή μουσική με τραγούδια του γάμου και τα γνωστά σκυλο-λαϊκά. Η λάμψη και η χαρά στα πρόσωπα των ερωτευμένων και στα πρόσωπα των γονέων. Ο καθένας έχει την ιστορία του. Εκλεκτό φαγητό , εκλεκτό κρασί. Το κέφι ανεβαίνει ή πρέπει να ανέβει (?) .
Η αρχή γίνεται με την εισβολή του Β. ( ο πατέρας της νύφης ) στη κουζίνα. Επιστέψει με στοίβα πιάτα. Θεαματική είσοδος – εισβολή στην πίστα. Τα σπάει … Εκτόνωση να το πεις ή συγκίνηση ή συνήθεια ? Ίσως η ερμηνεία να μην έχει και σημασία. Σειρά έχουν οι σαμπάνιες. Διαρκώς ανοίγονται μπουκάλια με σαμπάνιες πίστας. Το τοπίο θυμίζει πεδίο μάχης. Και κανείς δε μπορεί να σκεφτεί τη συνεχεία…
Χορός τραγούδι ποτό. Σαμπάνιες και δεύτερη εισβολή στη πίστα με πιάτα και από τους άλλους προσκεκλημένους. Οι εργαζόμενοι στο κέντρο δεν προλαβαίνουν να σκουπίζουν και να καθαρίζουν την πίστα. Τρία άτομα και δεν προλαβαίνουν να ανοίγουν τις σαμπάνιες που παραγγέλνουν οι καλεσμένοι. Τη λύση δίνει η «έμπνευση» ενός καλεσμένου… Παίρνει στα χέρια του ολόκληρο το κιβώτιο (που περιέχει 12 σαμπάνιες) και το σκάει στη πίστα. Και δεν έγινε μόνο μια φορά. Κιβώτια με σαμπάνιες σκάνε στη πίστα και … η πίστα γίνεται λίμνη. Το μπουζούκι δεν μπορεί να παίξει άλλο διότι το έδαφος κάτω από τα πόδια του έχει πλημμυρίσει από σαμπάνια. Το προσωπικό προσπαθεί να σκουπίσει και να απομακρύνει τη σαμπάνια που ρέει στη πίστα.
Καλούνται ενισχύσεις από το κατάστημα. Ειδοποιείται η κάβα να φέρει κι άλλες σαμπάνιες. Κέφι , χορός , πιάτα και βέβαια σαμπάνιες … Κι εκεί που νόμιζα ότι τα είχα δει όλα έρχονται οι πυροβολισμοί. Ο «τύπος» δίνει στο γαμπρό να ρίξει τρεις πυροβολισμούς έτσι για το καλό.
Τι άλλο να κάνεις για γιορτάσεις? Κι όμως υπήρχαν κι άλλες ιδέες. Αναποδογυρίζονται τα γεμάτα τραπέζια με φαγητά και ποτά στην πίστα. Ένας έκανε την αρχή και ακολούθησαν οι υπόλοιποι. Τα τραπέζια ξαναστήνονται. Και το γλέντι τραβάει…
Τώρα η σαμπάνιες δεν σκάνε ολόκληρες με το κιβώτιο αλλά μία – μία. Ακόμη πιο επικίνδυνο. Κομμάτια από τα μπουκάλια πετιούνται στον αέρα. Δύσκολες καταστάσεις. Ο πρώτος τραυματισμός στη μύτη ενός καλεσμένου. Τον πέτυχε ένα μικρό κομμάτι γυαλί. Δεύτερος τραυματισμός στο πρόσωπο μια καλεσμένης. Τρίτος τραυματισμός στο πόδι μιας καλεσμένης. Η θέα ενός ποδιού με αίματα σταματάει το σκάσιμο μπουκαλιών στη πίστα. Σχεδόν τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο. Ψυχαγωγία στα άκρα και η ορχήστρα να παίζει. Εικόνες που πρώτη φορά βλέπω και βιώνω, τυχερός άνθρωπος δε με πήραν τα σκάγια από τα σπασμένα γυαλιά.


Βέβαια στη ταινία του Π.Βούλγαρη «όλα είναι δρόμος» σε ένα επαρχιακό σκυλάδικο ο μεγαλοαγρότης αφού δεν είχε τίποτα άλλο να σπάσει στο σκυλάδικο εκεί γύρω στο ξημέρωμα πληρώνει τον ιδιοκτήτη του κέντρου και σπάζει – γκρεμίζει με μπουλντόζα το μαγαζί ολόκληρο.

Τι ωθεί τους ανθρώπους δε μια τέτοια συμπεριφορά? Δε μπορεί να είναι απλά και μόνο μια στιγμή κεφιού. Το τσακίρ κέφι που λέμε είναι μια στιγμή. Δεν μπορείς να σπας διαρκώς. Κατανοώ το να σπάσεις ένα πιάτο αλλά το σπάσιμο να είναι διασκέδαση ή εκτόνωση της όποιας συγκίνησης δύσκολα να το αποδεχτώ. Απαντήσεις δεν έχω ούτε συμφωνώ με τις απόψεις περί βανδάλων και αγρίων.

Το μόνο που είδα χθες ήταν πόνος. Λανθασμένη ζωή που ψάχνει διέξοδο σε κάτι που τελικά σε κάνει κομμάτια… σαν τα κομμάτια από το σπασμένο μπουκάλι σαμπάνια.
Τις πιο θερμές ευχές στα παιδιά που αρραβωνιάστηκαν
.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 19, 2005

Αφιερωμένο στο Γιώργο Κ.


Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνευτές: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Η μοναξιά σου κρύωσε
τρυπάει τον ώμο,
ο χρόνος σου τελείωσε
μένεις στο δρόμο.


Σε παίρνουνε τα αίματα
γυμνό σε τρώνε,
σε κόβουνε τα βλέμματα
της νύχτας μόνε.


Φοράνε τζιν και κόβουν βόλτες
της εποχής μου οι καταδότες.
Πίνουν ποτά, μασάν παγάκια
φτύνουν γυαλιά μες τα τασάκια.


Και τα όνειρά σου
μες τα μάτια σε κοιτάζουν
και σέρνουν κάτι
πόθους γερασμένους.


Μοιάζουν γυναίκες
που τους ήρωες αγκαλιάζουν
και τους φορτώνουν
στα κρεβάτια ηττημένους.


Μα όταν θα κλείσεις, όταν θα τελειώσεις,
όταν διαβάσεις πολλά γραμμένα,
θα δεις πως όλα μπορούν να υπάρχουν
να συνεχίζουν χωρίς εσένα.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 07, 2005

Απόσπασμα...


Κατά τ’ άλλα μου λείπει η Θεσσαλονίκη και κυρίως οι άνθρωποι. Ίσως να είναι νοσταλγία για ότι έζησα μια και γνωρίζω ότι οι ζωές όλων έχουν αλλάξει. Αδυνατώ να περιγράψω τι πραγματικά θα ήθελα. Μερικές στιγμές νιώθω ότι υπάρχει στασιμότητα και δεν προχωράει τίποτα στη ζωή μου. Κάπου η πορεία της αναζήτηση έχει απότομα σταματήσει. Απουσιάζουν οι άνθρωποι που θα ρίξουν την κατάλληλη ατάκα την κατάλληλη στιγμή. Βαρέθηκα ή γέρασα; Ίσως να μου πεις τίποτα από τα δύο , απλά τελείωσε η φοιτητική ζωή και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Μα είμαι σίγουρος ότι δεν είναι έτσι. Απουσιάζει το αλάτι από το φαγητό της ζωής. Δεν είναι πρόβλημα το δύσκολο , το πρόβλημα είναι η σιωπή. Πόσο εύκολα σκοτώνω το χρόνο χωρίς τίποτα να μένει. Πιο βαθιά κοιτάζω και δεν υπάρχει κάτι να αγγίξει το ταξίδι, να χρωματίζει το φως της κάθε ημέρας. Ασφαλώς και δεν είναι όλα μαύρα. Απλά απουσιάζει το «κλικ». Τόσο μικρή η ζωή και τι προλάβεις να κάνεις; Και όταν νομίζεις ότι δεν κάνεις τίποτα σου την «βαράει» λιγάκι. Αλλά και πάλι κάτι θα συμβεί , κάτι θα δεις και θα φτιαχτείς. Χειμώνας, ένας κορμοράνος στο Κόλπο της Καλλονής. Τέλεια εικόνα ελπίδας. Μα μετά καθώς επιστρέφω με τα Opel-ακι μου κάποιος μαλάκας οδηγός θα μου τη σπάσει και πάει η εικόνα, κατακερματίστηκε. Κάπως έτσι με αντιφάσεις κυλά ο χρόνος και εδώ που τα λέμε πάντα έτσι ήταν. Ίσως εδώ πέρα το γκρι να γίνεται εύκολα μαύρο.