Τρίτη, Ιανουαρίου 31, 2006

Αυτοκτονία μέσα από ένα blog


«Ξύπνησα πάλι σήμερα και είναι όλα μαύρα- μαύρο το σχολείο, μαύροι οι γονείς μου, όλα μαύρα. Θέλω να πεθάνω, εδώ στο Ιντερνετ. Θα το κάνω αλλά θα σας πω λίγο πριν το κάνω».

Αυτός που τα έγραφε αυτά σε ένα blog στο δίκτυο δεν ήταν κάποιος απελπισμένος απ' τη ζωή, αλλά ένα κυβερνο-ναυτάκι μόλις δεκατριών ετών που από το δωμάτιό του με τον υπολογιστή έβλεπε τα γύρω σπίτια σε μια συνοικία του Πειραιά. Οι ένστολοι του ηλεκτρονικού εγκλήματος που είδαν το μήνυμα θα μπορούσαν να το είχαν περάσει έτσι αψήφιστα. Άλλωστε, το Διαδίκτυο είναι σαν εκείνη τη γωνιά του Χάιντ Παρκ στο Λονδίνο όπου ο καθένας λέει όποια παλαβομάρα τού κατέβει στον εγκέφαλο. Ηταν αρχές Ιανουαρίου, μόλις είχε μπει το 2006. Λίγες ημέρες μετά, οι γονείς του παιδιού συνομίλησαν με τους αστυνομικούς. Μια κανονική οικογένεια- μη φανταστούμε σενάρια με «χωρισμένους γονείς» και διάφορα άλλα. «Μήπως κάνει απλώς πλάκα ο γιος σας;», ρώτησαν. «Οχι, δεν κάνει...», απάντησαν οι γονείς. Ολα τα στοιχεία πήγαν στον εισαγγελέα και εκείνος τους κάλεσε. Τώρα το παιδί βρίσκεται υπό ψυχολογική παρακολούθηση, οι πληροφορίες λένε ότι είναι καλά και ότι ξεπέρασε την τάση της ηλεκτρονικής αυτοκτονίας.Σχεδόν κάθε μέρα ο μικρός έμπαινε σε κάποιο blog -ένα είδος ηλεκτρονικού ημερολογίου όπου ο κάθε χρήστης δημοσιεύει ελεύθερα τις απόψεις του- και έγραφε. Έγραφε πόσο απελπισμένος ήταν, πόσο παραμελημένος, πόσο απογοητευμένος από το σχολείο, πόσο «μαύρα» τα έβλεπε όλα. Στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της Ασφάλειας Αττικής κάποιοι είδαν αυτά τα μηνύματα. Για την προστασία της ζωής του μικρού έγινε αμέσως άρση του απορρήτου της επικοινωνίας του με εισαγγελικό βούλευμα. Σε λίγες ώρες βρέθηκαν οι γονείς του, τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους και το χρονικό ενός διαδικτυακώς προαναγγελθέντος θανάτου σταμάτησε εκεί.

H παραπάνω είδηση δημοσιεύτηκε στην «Ελευθεροτυπία» και πέρασε στα ψηλά. Μετά από ψάξιμο βρήκα το συγκεκριμένο blog ( δεν το αναφέρω για ευνόητους λόγους ) και πραγματικά έμεινα άφωνος. Άφωνος με τη συμπεριφορά όλων μας!!! Το απρόσωπο διαδίκτυο έμεινε χωρίς ανθρωπιά και νομίζω ότι πρέπει να απασχολήσει αυτό το θέμα την blog-οσφαιρα

Δευτέρα, Ιανουαρίου 30, 2006

"Χαλασμένοι άνθρωποι"



Δε θυμάμαι που το είχα διαβάσει και ποιος το είπε αλλά μου έμεινε: «Ενδιαφέρον έχουν οι χαλασμένοι άνθρωποι» , λόγια ενός συγγραφέα . Πάντα κουβαλάω αυτή τη φράση.
«Χαλασμένοι άνθρωποι» , ότι ξεφεύγει από το μέσο όρο , από τη κοινή σκέψη. Βέβαια και ο δολοφόνος και ο τρελός «χαλασμένοι άνθρωποι» είναι. Μα το νόημα της φράσης δεν αφορά τις ψυχικές ασθένειες ή τις εγκληματικές συμπεριφορές. Μια φράση κλειδί για τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας , τους φίλους που έχουν κάτι να σου πούνε.
Πάντα κουβαλάω αυτή τη φράση. Και όσο περνά ο καιρός όλο και πιο δύσκολα συναντάς ανθρώπους «χαλασμένους» (με τη καλή έννοια ) . Άνθρωποι που θα πάνε τη σκέψη σου ένα βήμα παρακάτω , άνθρωποι που θα τρέξουν ξανά το αίμα σου.
Αλήθεια πόσο καιρό έχει ο καθένας από μας να γνωρίσει έναν άνθρωπο με τέτοιες ιδιότητες; Συμβατικές καταστάσεις και τετράγωνη λογική. Αυτό κυριαρχεί. Πολλά βράχια και ελάχιστη θάλασσα.
Ίσως με τα χρόνια να έχουμε γίνει πιο δύσκολοι άνθρωποι. Ο ενθουσιασμός δίνει καθημερινά τη θέση του στη λογική και στις υποχρεώσεις. Ίσως οι εμπειρίες μας και η γνώση μας , να αποτρέπουν τις εκδηλώσεις ενθουσιασμού ή την όποια πρόθεση γνωριμίας με «χαλασμένους ανθρώπους».
Χρόνια και χρόνια στη ίδια λογική. Τετράγωνη λογική. Ακόμη και αυτόν τον έρμο έρωτα τον έχουμε κάνει έρμαιο της λογικής. Και το παράδοξο είναι ότι το ξέρουμε. Και τι κάνουμε; Τίποτα! Οικογενειακές υποχρεώσεις. Συμβιβασμοί.
Πριν χρόνια σε ένα ορεινό χωριό είχα την τιμή να γνωρίσω έναν τσομπάνη. Ηλικία γύρω στα 60 , ζήτημα αν είχε πάει μέχρι Τρίτη Δημοτικού. Στο χωριό γινόταν πανηγύρι. Κόσμος πολύς. Περασμένα μεσάνυχτα. Ο φίλος τσομπάνης έπινε το ουζάκι του. Συμπτωματικά καθίσαμε σε διπλανά τραπέζια. Το ρίξαμε στη κουβέντα. Είπαμε πολλά. Πως το έφερε η κουβέντα και αρχίσαμε να μιλάμε για το Ρίτσο. Γυρνάει ο φίλος τσομπάνης και μου λέει «τώρα διαβάζω τα γραφούμενα του Ρίτσου» .
( Εννοούσε τα θαυμάσια πεζά-διηγήματα που έχει γράψει ο Ρίτσος – ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ο Ρίτσος έχει γράψει και πεζά εκτός από ποιήματα )
Τρελάθηκα όταν το άκουσα. Και ο καλός φίλος δεν σταμάτησε εκεί. Άρχισε να μου λέει για τον Ελύτη , για τον Καζαντζάκη , για το Σεφέρη. «Εκεί που βόσκω τα πρόβατα ανοίγω το βιβλίο και διαβάζω. Δε καταλαβαίνω πάντα τι λέει αλλά μ’ αρέσει. Καλά νοιώθω. » Αν αυτό δεν είναι αυτός ο ορισμός της ποίησης τότε ποιος είναι;
Η παρέα άρχισε να «δουλεύει» , περιπαίζει το τσομπάνη και να τον ειρωνεύεται. Πόσο άδικοι και ανόητοι δεν είναι οι « λογικοί και συνηθισμένοι άνθρωποι»; Πέρασα όλο το υπόλοιπα βράδυ παρέα μαζί του. Παρέα και τα ούζα! Είπαμε πολλά! Για τη ζωή του , για τη μοναξιά του , για το πως έγινε και έμεινε χωρίς οικογένεια , για τη χαρά του βουνού , για το φως των βιβλίων.
Για τους περισσότερους αυτός ο άνθρωπος είναι «γραφικός» ή « χαλασμένος» σύμφωνα με τα λόγια του συγγραφέα. Όσα δεν έμαθα από τους κανονικούς ανθρώπους τα έμαθα από το φίλο τσομπάνη σε μια στιγμή.
Εικόνα και φράσεις αξέχαστες!!!
Κατά τα άλλα βγαίνεις έξω δεκάδες φορές με φίλους , μιλάς ώρες ατελείωτες και τελικά τι μένει; Σχεδόν τίποτα. Όλα έχουν ειπωθεί και όλα έχουν γίνει.
Το νέο παύει να υπάρχει.
Ίσως κάποιοι να ερμηνεύσουν το κείμενο ως αποθέωση της όποιας γραφικότητας. Ασφαλώς και δεν μιλάω για την «ηλίθια γραφικότητα» ή ότι γίνεται από « επαναστατική γυμναστική».
Αναφέρομαι σε ανθρώπους με ζωή αληθινή , σε ανθρώπους που επέλεξαν άλλους δρόμους γιατί δεν μπορούσαν αλλιώς…
( Η εικόνα του post δεν έχει ουδεμία σχέση με το κείμενο...)

Σάββατο, Ιανουαρίου 28, 2006

Η κατάντια του Νίκου Δήμου

Το τελευταίο καιρό παρατηρώ τη κατάντια ενός συγγραφέα ή αν προτιμάτε ενός πνευματικού ανθρώπου (όπως πρέπει κανονικά να είναι ο ρόλος του συγγραφέα). Λοιπόν ο Νίκος Δήμου εδώ και λίγο καιρό έχει δημιουργήσει το δικό του blog. Βέβαια η παρουσία του στο διαδίκτυο δεν είναι καινούρια. Είναι από τους ελάχίστους συγγραφείς που διατηρεί προσωπική ιστοσελίδα εδώ και χρόνια. Αυτό είναι σίγουρα προς τιμήν του και δείχνει ότι παρακολουθεί την εξέλιξη της εποχής του.
Η παρουσία του στο χώρο των blog έχει προκαλέσει και από άλλους bloger αρνητικά σχόλια. Το blog δημιουργήθηκαν από την ανάγκη έκφρασης και επικοινωνίας κάθε χρήστη του διαδικτύου. Είναι ένα ελεύθερο βήμα έκφρασης και σίγουρα ο καθένας μπορεί να βρει blog που τον ενδιαφέρουν και πάνε την σκέψη του ένα βήμα παραπέρα. Κυρίως όμως τα blog αφορούν τον ανώνυμο χρήστη του διαδικτύου. Πολλοί άνθρωποι βρήκαν ένα εύκολο και απλό τρόπο έκφρασης τη στιγμή που ζούμε σε ένα «πολιτιστικό αλαλούμ» ανακύκλωσης των ίδιων προσώπων. Ακόμη τα blog σε χώρες που επικρατεί καθεστώς λογοκρισίας αποτελούν επαναστατικό μέσο διάδοσης ιδεών και οραμάτων. Ακόμη καταξιωμένοι δημοσιογράφοι (ακόμη και σε χώρες όπως η Αμερική) χρησιμοποιούν το προσωπικό τους blog για να καταγράψουν ότι δεν «περνάει» από τα μέσα ενημέρωσης.
Οι παραπάνω επισημάνσεις είναι αναγκαίες ώστε να γίνει κατανοητό τι είναι το blog. Ο Νίκος Δήμου παρόλα που έχει στη διάθεσή του μέσα έκφρασης ( εφημερίδα , βιβλία , προσωπικό site ) θεώρησε αναγκαία την ύπαρξή του στο χώρο των blog. Και ασφαλώς σε ένα χώρο (όπως είναι τα blog) ο λεγόμενος επώνυμος βασιλεύει έναντι των λεγόμενων ανωνύμων. Δηλαδή το blog έχει απηχήσει.(Σκεφτείτε να είχε blog μια γνωστή ηθοποιός πόση επιτυχία θα είχε…) Έτσι ο Νίκος Δήμου πιστεύει ότι επιτελεί έργο μια και απαντάει στα μηνύματα των αναγνωστών του blog του. Ασφαλώς δε χάνει και την ευκαιρία να διαφημίσει και τα βιβλία του αναπαράγοντας παλαιότερα κείμενά του. Οι σχολιαστές των κειμένων του είναι περίπου τα ίδια άτομα σε κάθε post που ανεβάζει και επικρατεί το γλυκανάλατο ύφος.
Αλήθεια αύτη πρέπει να είναι σήμερα η παρουσία του συγγραφέα; Η παρουσία του πνευματικού ανθρώπου; Ο Νίκος Δήμου ζει μια μεγάλη ψευδαίσθηση. Νομίζει ότι επικοινωνεί με ανθρώπους , ότι τους αφιερώνει χρόνο , ότι ακούει τις ιδέες τους. Μα η εποχή μας έχει ανάγκη όχι από ακροατές αλλά από αγωνιστές.
Αλήθεια που ο Ν. Δήμου όταν όλοι οι πνευματικοί άνθρωποι αυτού του τόπου έκαναν διαμαρτυρία για τον Οτσαλάν , για το πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία , για το πόλεμο στο Ιράκ.
Κύριε Δήμου λυπάμαι αλλά ζείτε σε μια μεγάλη ψευδαίσθηση. Δεν υπάρχετε ως πνευματικός άνθρωπος. Υπάρχετε σαν μια γραφικότητα που μάλλον κάνει chat στο διαδίκτυο απαντώντας σε κάθε σχόλιο του blog σας. Και μη νομίζετε ότι έχετε την τεράστια επιτυχία. Πουλάτε το επώνυμό σας και λανσάρεται τα βιβλία σας. Αλήθεια ποια ήταν η τελευταία σας ενεργή παρέμβαση στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι;
Η κατάντια ενός συγγραφέα…


Παρασκευή, Ιανουαρίου 27, 2006

Η έκτη αίσθηση


Τα όνειρα όσο και να σε τρομάξουν παραμένουν όνειρα , ακίνδυνες εικόνες σε μια κατάσταση ύπνου. Υπάρχουν όμως οι ζωντανές εικόνες… σε τρομάζουν όταν καταλάβεις ότι αυτό που βλέπεις είναι δημιούργημα του μυαλού ή καλύτερα της έκτης αίσθησης.
Κόσμος αληθινός; Τι είναι το πραγματικό και τι όχι; Δεν είναι κείμενο παραψυχολογίας είναι η αληθινή ιστορία που ξεπερνά τη λογική. Είναι κάτι τέτοια γεγονότα που αναθεωρείς πολλά πράγματα… η άλλη διάσταση.
Η Ελένη δε έδειχνε καμία διαφορετικότητα ή κάποια ειδική ικανότητα. Ένα συνηθισμένο κορίτσι απολάμβανε την ελευθερία της φοιτητικής ζωής. Με τις μικροχαρές και τους καινούριους φίλους.
Ανοιξιάτικο βράδυ στη Θεσσαλονίκη. Απρίλης. 18 του μήνα. Ένα ντουζάκι θα έκανε και ήταν έτοιμη για τη νυχτερινή έξοδο. Παρέα με φίλους για κρασί στα Κάστρα. Χαρούμενη διάθεση.
Μόλις τελείωσε από το ντους. Η Ελένη στάθηκε μπροστά στο θαμπωμένο καθρέπτη για να περιποιηθεί τα μαλλιά της. Σκούπισε τον καθρέπτη και…Τρόμαξε…
Μια ανδρική μορφή είχε σχηματιστεί στον καθρέπτη. Ένα είδωλο λες και ήταν κάποιος άλλος ήταν μέσα στο μπάνιο. Το πρόσωπο ενός άνδρα με σχισμένο το αριστερό του μάτι. Η Ελένη ούρλιαξε. Η δύναμη της εικόνας ήταν τόσο ισχυρή! Δεν ήταν μια μορφή που απλά σχηματίστηκε από τους υδρατμούς. Μια ζωντανή εικόνα.
Άνοιξε την πόρτα του μπάνιου και βγήκε στο διάδρομο του σπιτιού. Προσπάθησε να ηρεμήσει. Μάζεψε όσο κουράγιο είχε και μπήκε ξανά στο μπάνιο. Η εικόνα είχε χαθεί. Ο καθρέφτης έδειχνε μόνο το δικό της είδωλο. Μα η μορφή εκείνου του άντρα είχε χαραχθεί για πάντα στο μυαλό της Ελένης. Σοκαρισμένη καθώς ήταν ετοιμάστηκε όσο γινόταν πιο γρήγορα.
Στο δρόμο σκεφτόταν τη μορφή του άντρα. Καθώς περπατούσε αφηρημένη έξω από το ΑΧΕΠΑ παραλίγο να πέσει επάνω σε ένα ασθενοφόρο. Ήταν τόσο βυθισμένη στις σκέψεις της, που ούτε καν άκουσε τον εκκωφαντικό ήχο της σειρήνας του ασθενοφόρου.
Προσπάθησε να διαγράψει την εικόνα , συνάντησε την παρέα , δεν είπε σε κανέναν κουβέντα , πέρασε καλά.

Φθινόπωρο , πέρασαν 6 μήνες από εκείνη την τρομακτική εικόνα και η μορφή του άντρα ακόμη υπήρχε χαραγμένη στη μνήμη της Ελένης. Απόγευμα για καφέ στη Π .Μελά . Τυχαία συνάντηση με τη Γιάννα , γνωστή της Ελένης. Κάθισε στο ίδιο τραπέζι και… πάγωσε. Η Γιάννα της σύστησε το Χρήστο. Ποιος ήταν ο Χρήστος; Ο άντρας που είχε δει πριν 6 μήνες στον καθρέπτη. Με δυσκολία είπε «χαίρω πολύ» και προσπάθησε να ηρεμήσει. Δεν τόλμησε να πει κουβέντα. Έμεινε λίγο στη παρέα της Γιάννας και του Χρήστου , ευτυχώς ήρθε γρήγορα η παρέα της και βγήκε από τη δύσκολη θέση. Όλη την ώρα έριχνε κλεφτές ματιές στο Χρήστο. Ναι , ήταν σίγουρη ότι αυτός ήταν. Δε μπορεί να κάνει λάθος. Η μορφή του άντρα δεν είχε χαραχθεί απλά στη μνήμη της , είχε γίνει βίωμα , είχε στοιχειώσει τις σκέψεις της.
Βράδυ επέστρεψε σπίτι της. Σκεφτόταν ότι πρέπει να γνωρίσει τον Χρήστο. Μια άγνωστη δύναμη επιχειρούσε να τους ενώσει. Γιατί να δει αυτή την εικόνα; Γιατί μετά από μήνες να συναντήσει το Χρήστο; Πως γίνεται να βλέπεις έναν άνθρωπο σαν οπτασία που ούτε καν τον ξέρεις; Ερωτήματα που βασάνιζαν την Ελένη. Κάτι παράξενο πρέπει να γινόταν.
Δεν άντεξε και τηλεφώνησε στη Γιάννα. Την παρακάλεσε να συναντηθούνε. Η Ελένη έφθασε στο σπίτι της Γιάννας και δεν ήξερε πώς να αρχίσει. Φοβόταν μη τρομάξει η Γιάννα ή την περάσει για φαντασιόπληκτη.
Άκουγε με προσοχή η Γιάννα. Δεν κρατήθηκε και γέλασε. Το έριξε στη πλάκα και την ρώτησε μήπως γούσταρε τον Χρήστο. Η Ελένη σοβαρή και ολίγο θυμωμένη ορκιζόταν ότι έλεγε την αλήθεια και όλο αυτό τον καιρό υπέφερε. Η Γιάννα κατάλαβε ότι η Ελένη μιλούσε πολύ σοβαρά. Άρχισε να της μιλά για το Χρήστο. Της είπε πολλά για το Χρήστο…
Τρόμαξαν…. Ο τρόμος και η απορία έκαναν πάρτι στο βλέμμα της Γιάννας και της Ελένης.
Η Γιάννα αποκάλυψε στην Ελένη ότι ο Χρήστος πριν μερικούς μήνες είχε κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Και η Ελένη ρώτησε : « 18 Απρίλη ήταν;» . Και η Γιάννα απάντησε : «Ναι που το ξέρεις;» Ήταν η μέρα που η Ελένη είχε δει την εικόνα του Χρήστου στον καθρέπτη. Και ακόμη χειρότερα ο Χρήστος είχε διακομιστεί εκείνο το βράδυ με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο του ΑΧΕΠΑ.
Λογικές εξηγήσεις δεν υπήρχαν. Η Ελένη είχε βρει εξήγηση γιατί είδε το Χρήστο ως οπτασία εκείνη την ημέρα αλλά δεν ήξερε ποια δύναμη έστησε αυτό το σκηνικό. Η Γιάννα δεν ήξερε τι να πει. Συμφώνησαν η όλη κουβέντα να μείνει μεταξύ τους και να μην μάθει τίποτα ο Χρήστος.

Η Ελένη δεν συνάντησε ποτέ ξανά το Χρήστο. Με τη Γιάννα δεν ξαναμίλησαν για αυτό το θέμα. Η σιωπή ήταν ο επίλογος. Η Ελένη δεν είδε ποτέ ξανά κάποια παρόμοια οπτασία. Ασφαλώς και δεν το έχει ξεχάσει το όλο συμβάν. Προσπάθησε να βρει λογικές απαντήσεις. Τίποτα.

Πέμπτη, Ιανουαρίου 26, 2006

Οι αναλογίες της ζωής...

Πρωινό ξύπνημα μετά από ούζο. Καθαρές σκέψεις. Ακούγεται παράδοξο αλλά είναι αληθινό… Είναι και το χιόνι , τόσο λευκό , τόση αγνότητα που σε τρομάζει!!!
Ποτέ δεν είχα σχέση με τις καθαρές σκέψεις και τώρα προσπαθώ να πάρω την ντόπα μου ώστε να «παράγω» μαύρες σκέψεις. Πιστεύω στις «μαύρες σκέψεις». Είναι πιο αληθινές και αισιόδοξες. Με τις «μαύρες σκέψεις» δεν έχεις τίποτα να χάσεις. Οπότε ότι σου έρθει είναι καλύτερο απ’ ότι σκέφτηκες. Δεν είναι ωραίο τρυκ;
Η μέρα είναι αισιόδοξη. Μα και εγώ είμαι αισιόδοξος. Τώρα χιονίζει ξανά. Παρέα και ένας αλανιάρης ήλιος. Ήλιος και χιόνι μαζί. Η φύση κάνει παιχνίδια. Τα παιχνίδια της φύσης και τα παιχνίδια του μυαλού.
Χθες κατά τη διάρκεια του ούζου έμαθα για το θάνατο ενός ανθρώπου. Ενός ανθρώπου που το γνώριζα εδώ και 4 χρόνια. Λυπήθηκα. Και τι μ’ αυτό; Μετά έμαθα το εξής απίστευτο. Η σορός του παραμένει , λόγω θυελλωδών ανέμων, εδώ και τρεις ημέρες αποκλεισμένη στο λιμάνι της Χίου. Κηδεία σε αναμονή. Υπάρχει τίποτα πιο άδικο; Στη ζωή δεν γνώρισε ηρεμία…. Να μη γνωρίσει ηρεμία ούτε στο θάνατο;
Και το λευκό του χιονιού να επιμένει. Σου μαύρισα τη ψυχή αλλά πίστεψέ με αυτός είναι ο σκοπός μου. Να σου γράψω τα «μαύρα» μου και να κρατήσω τα αισιόδοξα για μένα. Είναι εγωιστικό!
Να παλέψω με τα μαύρα. Αυτό μου προτείνεις. Μα πως γίνεται να νικάνε πάντα τα μαύρα πιόνια στην παρτίδα σκακιού. Άσε που τη βασίλισσα μου (τη λευκή βασίλισσα) μου την έχουν ξεσκίσει. Είναι η πρώτη που πέφτει στη μάχη. Η μαγεία της ήττας δεν ισχύει εδώ… Ο ηττημένος είναι πάντα ηττημένος. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν.
Και αν πάλι όλα αυτά σου μοιάζουν μαύρα μην ανησυχείς, δεν παίζω σκάκι και… μου είναι αδιάφορη η βασίλισσα. Δεν πάνε να τη ξεσκίσουν.
Ως καλός άνθρωπος θα σου πω και μια σοφή κουβέντα που διάβασα σήμερα το πρωί:
« Βρες τις αναλογίες της ζωής σου»
Μέχρι τώρα ήξερα τις αναλογίες των γυναικών.
Έχει και η ζωή αναλογίες;;;
Ποιες είναι ρε παιδιά ;
Βοηθήστε…

Τετάρτη, Ιανουαρίου 25, 2006

Κάθε μέρα Κυριακή... Γενέθλια ημέρα!!!


Επτά χρόνια και το ταξίδι συνεχίζεται… Γενέθλια ημέρα. Την ημέρα της ονομαστικής μου εορτής(25 Γενάρη) διάλεξες να γεννηθείς. Να το πω σύμπτωση; Ίσως.
Από την αρχή κόλλησα όταν έμαθα την ημερομηνία των γενεθλίων σου. Σημάδι , σκέφτηκα. Και σαν καλός ερμηνευτής των οιωνών δικαιώθηκα. Τα εφτά χρόνια πέρασαν και πάμε για ακόμη περισσότερα…
Ο χρόνος είναι χιόνι μόνο για μια στιγμή , σε σκεπάζει μόνο μια στιγμή. Αφήνει όμως τα σημάδια του. Αυτά λέει ο φίλος Σωκράτης (Μάλαμας) και δεν έχω λόγω να μην τον πιστεύω. Κάνε το χρόνο σύμμαχο , εραστή και φίλο. Μη φοβάσαι το χρόνο…

Image Hosted by ImageShack.us
Χα χα χα ! Άντε να γεράσουμε παρέα…
Η γοητεία της ομορφιάς είναι το φως… το φως της αγάπης!
Με μια αγκαλιά συναισθήματα , σκέψεις , προσδοκίες , αναμνήσεις η ζωή προχωρά. Τα δώρα σου δεν χωράνε σε ένα απλό post…
Χρώματα! Ζητούνται χρώματα περιγραφής. Να προτείνω το κόκκινο και το κίτρινο; Αντιθέσεις που όμως είναι τόσο γλυκές. Η απόσταση μας σημάδεψε… Τόσα τηλεφώνημα , τόσα sms !!! Εποχές που είχαν τη γοητεία τους. Και σε κάθε στιγμή η Κυριακούλα παρούσα. Παρούσα στον αγώνα επιβίωσης της σχέσης. Τόση αντοχή. Μαραθώνιος. Δρομέας μεγάλων αποστάσεων. Και για να δροσιστείς είχες τα δάκρυά σου… Άδικος ήμουν; Ίσως , αλλά… Πολλές εξηγήσεις! Ούτε τριγμός , ούτε λυγμός… Κομμάτι της φύσης μου; Και πάλι θα σου πω ίσως.
Ήμουνα λίγο «γουρούνι» , ε; Χα χα χα ( Και μη μου πεις «ευθυμήσαμε πάλι»)

Image Hosted by ImageShack.us

Και το ταξίδι συνεχίζεται ανεξάρτητος καιρού. Στη θάλασσα του Καββαδία , στα ηλιοτρόπια της Ανδαλουσίας , σε όμορφους κόσμους που ακόμη δεν γνωρίσαμε…
Διότι τα καλύτερα έρχονται!!!
Να σου εξομολογηθώ και κάτι: το ημερολόγιο το πέταξα! Δε με νοιάζει τη μέρα είναι. Δε θα ρωτήσω τι μέρα είναι.
Κάθε μέρα είναι Κυριακή!!!
Χρόνια πολλά Κυριακή μου!!!

Κυριακή, Ιανουαρίου 22, 2006

Ένα διαχρονικό - επίκαιρο κείμενο


Όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα βλέπω τις μικρότητες, τις ίντριγκες, τις ανοησίες, τις ανεπάρκειες των αρχηγών, τη μιζέρια του λαού. Όμως από μακρυά δεν βλέπουμε τόσο ευδιάκριτα την ασκήμια και έχουμε περισσότερη ελευθερία να πλάσουμε μια εικόνα της πατρίδας αντάξια ενός ολοκληρωτικού έρωτα. Να γιατί δουλεύω καλύτερα και αγαπώ καλύτερα την Ελλάδα όταν βρίσκομαι στο εξωτερικό. Μακρυά της καταφέρνω να συλλάβω καλύτερα την ουσία της και την αποστολή της στον κόσμο, και συνακόλουθα τη δική μου ταπεινή αποστολή. Κάτι ιδιαίτερο συμβαίνει στους Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό. Γίνονται καλύτεροι. Έχουν την περηφάνεια της φυλής τους, νιώθουν ότι όντας Έλληνες έχουν την ευθύνη να είναι αντάξιοι των προγόνων τους. H πεποίθησή τους, ότι κατάγονται από τον Πλάτωνα και τον Περικλή, μπορεί ίσως να είναι μια ουτοπία, μια αυθυποβολή χιλιετιών, όμως αυτή η αυθυποβολή, γενόμενη πίστη, ασκεί μια γόνιμη επίδραση στη νεοελληνική ψυχή. Χαρη σ’ αυτή την ουτοπία επέζησαν οι Έλληνες. Μετά από τόσους αιώνες εισβολών, σφαγών, λιμών, θα έπρεπε να έχουν εξαφανιστεί. Όμως η ουτοπία, που έγινε πίστη, δεν τους αφήνει να πεθάνουν. H Ελλαδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικα θαύματα.
Απόσπασμα από συνέντευξη του Ν. Καζαντζάκη στον Pierre Sipriot Γαλλική Ραδιοφωνία (Παρίσι), 6 Μαίου 1955

Παρασκευή, Ιανουαρίου 20, 2006

Η απαγωγή ενός Πακιστανού... Η δική σου απαγωγή!


Γιατί αφήνει ένας άνθρωπος τον τόπο που γεννήθηκε και παίρνει το δρόμο της ξενιτιάς; Απλοϊκό ερώτημα και αυτονόητη απάντηση. Η ξενιτιά δεν είναι επιλογή , είναι ανάγκη.
Είμαι ένας Πακιστανός στην Ελλάδα. Ένας ξένος που ίσως η παρουσία μου να σε ενοχλεί. Ίσως να μη σου αρέσει το χρώμα του δέρματός μου. ΄Ίσως να βρωμάω. Ίσως να φταίω που είσαι άνεργος. Ίσως να έχω δουλέψει για σένα. Δε μιλώ καλά ελληνικά , δε ξέρω να γράφω ελληνικά. Η ζωή μου δεν έχει σημασία για σένα. Ζούσα στην αδιαφορία και στην περιφρόνηση.
Ευτυχώς όμως κάποιος κύριος Β. παρέα με άλλα καλά παιδιά από την Αγγλία και ΗΠΑ έδωσαν χρώμα στη ζωή μου. Και το πρώτο χρώμα που έδωσαν ήταν το μαύρο.
Βλέπεις μαύρη ήταν η κουκούλα που φόρεσα. Απόγευμα έξω από το σπίτι μου στην Πλατεία Αττικής και με πήραν σηκωτό. Ρώτησα , φώναξα , ούρλιαξα. Απάντηση δεν άκουγα. Που με πάτε; Ξανά και ξανά η ίδια ερώτηση. Μάταια. Γιατί, τι έκανα; Τίποτα.
Αλλά δεν έχω παράπονο τελικά μου απάντησαν: Σκάσε πούστη βρομιάρη! Άρχισα να καταλαβαίνω ότι η κατηγορία ήταν ότι είμαι «πούστης» και «βρομιάρης». Αγαπητέ αναγνώστη μη γελάς , ειλικρινά αυτό κατάλαβα από την απάντησή τους.
Μα και πάλι είχα απορίες. Από τη δουλεία γυρνούσα γίνεται να ήμουν βρομιάρης; Την άλλη κατηγορία το «πούστης» δεν την κατάλαβα; Μάλλον αυτοί που έκαναν την απαγωγή μου είναι αυτή που έκαναν «πουστιά». Άρα αν υπάρχει κατηγορία «πούστης» τότε αφορά τους ίδιους. (Άσχετο πάντα είχα την απορία γιατί οι αστυνόμοι κλπ χρησιμοποιούν τη λέξη «πούστη» τόσο συχνά. Κάποιο πρόβλημα θα έχουν με … το κλομπ τους…)
Μετά από ώρα φθάσαμε κάπου… Με έριξαν μέσα σε μια αποθήκη , με την κουκούλα στο κεφάλι. Κόσμο άκουγα και κόσμο δεν έβλεπα. Τελικά μου την έβγαλαν. Αντίκρισα ένα μεσήλικα άνδρα , ερυθρόδερμο , ανοιχτά μαλλιά και κενό βλέμμα. Μιλούσε αγγλικά. Δίπλα δύο παλικαριά μιλούσαν ελληνικά. Άρχισαν βροχή οι ερωτήσεις…
Και ποια ήταν η ουσία; Τι ξέρω για το δεύτερο ξάδελφό μου που ζει στο Λονδίνο. Σας μιλάω σοβαρά τόσος κόπος , τόση ενέργεια για αυτή την ερώτηση. Μία ημέρα κράτησε αυτό το σκηνικό. Πότε με το άγριο , πότε με το μαλακό αυτή ήταν η ουσία της απαγωγής μου ή «φιλική κουβέντα» που λένε οι «πολιτισμένοι».
Και το παράλογο είναι ότι έχω χρόνια να δω το ξάδελφό μου.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Νομίζουν ότι αυτή η συμπεριφορά και η αντίδραση είναι «μέτρα κατά της τρομοκρατίας;».
Αυτό προσπαθούν να περάσουν. Όμως αγαπητέ Έλληνα ίσως βρεθείς και εσύ στη θέση μου. Σου μοιάζει υπερβολικό αλλά αν δεν αντιδράσεις τώρα θα έρθουν «μέρες σκοτεινές». Δεν έκαναν μόνο σε έμενα απαγωγή (στην κυριολεξία) αλλά και σε σένα ( απαγωγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας)
Δεν είναι ανάγκη να είσαι ένοχος.
Μην περιμένεις από «αυτούς» να αποδείξουν αν είσαι ένοχος.

Το παιχνίδι έχει αλλάξει:
Πρέπει διαρκώς ΕΣΥ να αποδεικνύεις ότι είσαι αθώος.
Πρέπει διαρκώς ΕΣΥ να αποδεικνύεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.
Μέχρι να το αποδείξεις θα είσαι ΥΠΟΠΤΟΣ ,

θα είσαι ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΣ…..


(η φωτογραφία είναι από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Κόντρα")

Ρούφα την coca-cola σου !!!


Κάτι μίζεροι κάνουν κουμάντο. Στην εξουσία τους , ο κόσμος τους. Μείναμε απέξω από τον καιρό. Σε μια εποχή που κανείς δεν κατάλαβε τι άλλαξε. Ζητούμενο ήταν κάποτε το ανέφικτο και να τώρα δεν έχουμε ούτε το εφικτό. Κάποτε ήταν το κόκκινο , τώρα το άλλο κόκκινο...
Σε σένα μιλάω που ακόμη πίνεις την coca-cola. Δεν αρκούν τα κέρδη που έχει , αναγκαίες οι απολύσεις. Τι άλλο χρειάζεται για να εξοργιστείς; Εικόνες του σήμερα που θα είναι η πραγματικότητα του αύριο.
Χθες παρακολούθησα την εκπομπή του Σ. Κούλογλου «Θεματική Βραδιά» με θέμα την ανεργία. Εξαιρετική δουλειά! Αυτά που γίνονταν στην Αμερική με την GM πριν δέκα και βάλε χρόνια ξεκίνησαν να γίνονται και στην Ελλάδα.
Το Πέραμα με τα ναυπηγεία αποτελεί το πρώτο παράδειγμα. Πολιτικές αναλύσεις και θεωρίες υπάρχουν. Μα καμία δεν μπορεί να καλύψει ή να εξηγήσει ότι βιώνει ο άνεργος. Η φράση «ψηλά το κεφάλι» σου δίνει δύναμη αλλά … μέχρι εκεί. Ελάχιστα πράγματα έμειναν να σου χαρίζουν ανάσα και ελπίδα. Μίλησε για αλληλεγγύη. Και πάλι το προσωπικό βίωμα θα είναι προσωπικό. Το βράδυ θα κοιμηθείς παρέα με το πρόβλημά σου.
Η μόνη πολυτέλεια της ανεργίας είναι ο χρόνος που έχεις. Απεριόριστος χρόνος που όμως δεν έχεις είτε τα μέσα είτε την ψυχολογία να τον αξιοποιήσεις. Βουλιάζεις στη μιζέρια. Χάνεις τη ζωή και κανένας δεν μπορεί να σε αποζημιώσει…
Σημάδια ζωής. Σημάδια ψυχής. Το απόγευμα αναζητάς παρηγοριά στο ηλιοβασίλεμα και στα χρώματα του Γενάρη. Ελπίδα.
Καιρός για νέες γεύσεις. Ας κάνει κάτι η αγαπημένη coca-cola ώστε να αυξηθούν τα κέρδη της. Να δημιουργήσει νέα αναψυκτικά , νέες γεύσεις.
Έχω καλές ιδέες. Αναψυκτικό της «λήθης» , αναψυκτικό της «αδιαφορίας». Και αν οι ιδέες μου μοιάζουν ανόητες ή ανέφικτες μάθε κάτι που δεν ξέρεις. Τα παραπάνω «αναψυκτικά» υπάρχουν και τα ρουφάς κάθε μέρα… Μην τρομάζεις, το ξέρεις και το ξέρω;
Λέω να αποσυρθώ.
Αλήθεια υπάρχει κανένα μέρος στον πλανήτη γη που δεν υπάρχει η πουτάνα coca-cola;
Παρακαλώ ενημερώστε με.
Λέω να αποσυρθώ εκεί….

Πέμπτη, Ιανουαρίου 19, 2006

Η είδηση της ημέρας: Αλβανός Τροχονόμος στη Μυτιλήνη!!!

Το είδαμε και αυτό. Στο πλαίσιο της πανθομολογουμένως εικόνας διάλυσης που παρουσιάζει η Ελληνική Αστυνομία στο νομό Λέσβου και σε μια μυτιληνιά εκδοχή του γνωστού διαφημιστικού σλόγκαν «Put the κοτ down», αργά χθες το απόγευμα «βαφτίστηκαν» αστυνομικοί από αξιωματικούς του Τμήματος Τροχαίας Μυτιλήνης δύο Αλβανοί μετανάστες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, τους έντυσαν με μέρος της αστυνομικής στολής και τους τοποθέτησαν σε συγκοινωνιακό κόμβο της Μυτιλήνης για να ρυθμίζουν την κυκλοφορία!

Οπως έγινε γνωστό χθες, στην κεντρική οδό Ζωοδόχου Πηγής της Μυτιλήνης επρόκειτο -λόγω ενός οικοδομικού έργου- να διακοπεί για λίγες ώρες η κυκλοφορία, η δε κίνηση έπρεπε ως εκ τούτου να διοχετευθεί στη μονής κυκλοφορίας οδό Αεροπόρου Γιανναρέλλη.Επειδή όμως -σύμφωνα με τα όσα έγιναν γνωστά- η Τροχαία δεν διαθέτει ικανό αριθμό στελεχών, «επιστρατεύτηκαν» από τους αξιωματικούς της Τροχαίας μέσω του εργολάβου του έργου δύο Αλβανοί εργάτες, οι οποίοι ντύθηκαν αστυνομικοί με κίτρινους φωσφορίζοντες επενδύτες και την επιγραφή POLICE που τους δόθηκαν από την Αστυνομία και τοποθετήθηκαν στην είσοδο της οδού Ζωοδόχου Πηγής εκτρέποντας την κίνηση προς την οδό Αεροπόρου Γιανναρέλλη.Το γεγονός (που σε άλλες συνθήκες θα προκαλούσε τη σύλληψη των δύο Αλβανών και την παραπομπή τους με την κατηγορία της αντιποίησης αρχής) προκάλεσε την εντύπωση περαστικών αλλά και το δημοσιογραφικό ενδιαφέρον και επιτόπου διαπιστώθηκε η αλήθεια των πληροφοριών. Λίγη ώρα αργότερα, αξιωματικοί της Τροχαίας «απέσυραν» τους ερασιτέχνες Αλβανούς τροχονόμους, τους αφαίρεσαν τους επενδύτες με την αναγραφή POLICE και τοποθέτησαν στη θέση τους κανονικούς τροχονόμους που ως εκ θαύματος βρέθηκαν!
( Η παραπάνω είδηση δημοσιεύτηκε στην "Ελευθεροτυπία" 19-01-2006)

Ένα κείμενο από τη "Θεά του σεξ"

Το παρακάτω κείμενο το βρήκα τυχαία στο blog Θεά του σεξ και παρόλα τη γλώσσα (ολίγον τολμηρή) έχει χιούμορ και στρέφεται ενάντια στην εξουσία!!!!



Σήμερα τι θα πουλήσω… Λέω να πουλήσω το κορμί μου…
Το είπα και το έκανα. Μεσημέρι Τετάρτης! Ο Τάκης. Πολύ λαϊκό όνομα. Πουλημένο τομάρι. Μπάτσος στο επάγγελμα. Μπάτσος και στη ψυχή. Ζητάς με σταμάτησε για να με γράψει. Έκανα λέει παράνομη αναστροφή. Το ξέρω ότι είμαι παράνομη.
Τσαμπουκάς. Τα στοιχεία σου γρήγορα μου φωνάζει.
Γαμώτο δε θέλω να φάω κλήση.
Είμαι γυναίκα και κάτι πρέπει να κάνω. Μου δίνει την κλήση , την παίρνω , γράφω το κινητό μου επάνω στη κλήση 6937******* και του την επιστρέφω.
Ο μπάτσος ο τσαμπουκάς μένει κάγκελο.
Κάτι τραύλισε ότι δεν καταλαβαίνει αλλά ήδη του είχα χουφτώσει τα αρχίδια.
Αμήχανος έσκισε την κλήση και απλά λέει φύγε.
Ούτε το τηλ. μου δεν κράτησε ο ηλίθιος.
Τι θεά του σεξ είμαι αν δε μπορώ να «σβήσω» με τα χέρια μου μια κλήση.

Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2006

Σε 4 ώρες θα γίνω δολοφόνος;


Προθεσμία 4 ώρες. Τόσο χρόνο έχω. Πικρός κανόνας. Δέχτηκα να παίξω με όρους. Που είναι οι καλές εποχές , χωρίς πρόγραμμα. Τρέχα. Μια λέξη , δρόμος. Αρένα σκέψεων. Ζητείται θηριοδαμαστής με σχετική εμπειρία. Κανένας δεν απάντησε στην αγγελία. Το δύσκολο δεν αρέσει , το εύκολο το απολαμβάνεις. Επιτέλους αποφάσισε σε ποια κατηγορία ανήκεις…;
Να σου πω την αλήθεια;. Κουράστηκα. Βαρέθηκα. Πες μες τι θες;
Όχι ότι έχει σημασία το δικό σου «θέλω» αλλά έτσι από ευγένεια. Πάντως αν μου το ζητήσεις μπορώ να κάνω τα πάντα. Αλλά απόψε θα γίνει το δικό σου «θέλω». Είμαι κουτός , δεν καταλαβαίνω. Αλλά μπορεί και να μη θέλω να καταλάβω.
Απόψε θα γίνει. Ότι μου ζήτησες. Θα σκοτώσω για σένα. Εν ψυχρώ εκτέλεση.
Έστω και μια φορά θα χαμογελάσεις. Θέλεις να δεις νεκρή τη φίλη μου;
Δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα που θα μπορούσες να μου ζητήσεις.
Θα κάνω.
Είμαι αποφασισμένος.
Βρήκα τρόπο.
Το μαγικό «φάρμακο-φαρμάκι» που μου έδωσε ο Κώστας.
Θέλω να σου εξομολογηθώ ότι αυτή είναι η υπέρτατη πράξη αγάπης. Αφαιρώ μια ζωή για να ικανοποιήσω τα δικά σου πάθη.
Αλήθεια μετά το έγκλημα θα μ αγαπάς πιο πολύ;
Ναι; Πόσο πολύ; Τι σχήμα θα έχει η αγάπη μας;
Προοπτική λαμπρή.
Τουλάχιστον θα μ αφήσεις να πάω στην κηδεία της φίλης μου;

Κυριακή, Ιανουαρίου 15, 2006

Στο αίμα... Απαγόρευση απόπλου!



Νύχτα. Περασμένα μεσάνυχτα. Χτύπημα κουδουνιού. Η Αριάδνη ήταν συνηθισμένη σε τέτοιες «εκπλήξεις». Αυτή τη φορά ήταν αποφασισμένη να μην συμβεί ξανά μια από τα ίδια.
Φοιτήτρια της νομικής , καλοσυνάτος άνθρωπος , λαμπερό χαμόγελο , ξανθιά μακριά μαλλιά , μικροκαμωμένη σε αναλογίες αλλά με τσαχπίνικο στυλ και έντονη κοινωνικότητα.
Ο νυχτερινός επισκέπτης δεν ήταν άλλος από τον Ανδρέα. Όχι ο Ανδρέας δεν ήταν αυτό που λέμε ο φίλος (γκόμενος) της Αριάδνης. Ήταν κάτι άλλο… πολύ χειρότερο. Ανδρέας φοιτητής στην Ιατρική , κλασικός τύπος του μαλλιά , σκουλαρίκι στο δεξί αυτί , μακριά χέρια , πολύ καλός στο μπλα μπλα , με έντονη πολιτική δράση στους χώρους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς , με τσιγάρα στριφτά και πολλές γυναίκες. Ο Ανδρέας ήταν ο τύπος που δεν υπήρχε τίποτα το θηλυκό χωρίς να του προκαλεί το ενδιαφέρον και σε τελική ανάλυση να το πηδήξει. Μάλιστα είχε και επιχείρημα τη φράση του Ζορμπά «είναι αμαρτία να αφήνεις μια γυναίκα να κοιμάται μόνη». Και σαν ιεραπόστολος το έκανε πράξη. Τουλάχιστον αυτή πρέπει να ήταν η πρώτη του έγνοια.
Η Αριάδνη άνοιξε την πόρτα χωρίς να έχει πολύ όρεξη. Γνώριζε ότι ο Ανδρέας ήρθε απλά και μόνο για ένα πήδημα.
Πάνε έξι μήνες από την πρώτη φορά που έκανε έρωτα με τον Ανδρέα. (ναι τη πρώτη φορά η Αριάδνη πίστευε ότι έκανε έρωτα , όλες οι υπόλοιπες ήταν απλά ένα πήδημα.). Από την πρώτη ματιά ο Ανδρέας άρεσε στην Αριάδνη. Ήταν μόνη και ένιωθε την ανάγκη του συντρόφου. Την εντυπωσίασε ο Ανδρέας με το στυλ του και τα λόγια του. Μόνο μια μικρή λεπτομέρεια δεν ήξερε η Αριάδνη: ο Ανδρέας έκανε παιχνίδι με τη φίλη της , την Έλενα. Και όχι μόνο έκανε παιχνίδι αλλά η Έλενα νόμιζε ότι είχαν σχέση κανονική. Εκμεταλλευόμενος την απουσία της Έλένας ο Ανδρέας κλασικά την έπεσε στην Αριάδνη. Μία νύχτα ευτυχίας. Ένιωσε πλήρη ικανοποίηση στο σεξ η Αριάδνη. Οργασμός όχι μόνο στο κορμί μα και στη ψυχή. Ξύπνησε μέσα στη γλύκα του έρωτα. Δεν πρόλαβε να χαρεί και ο Ανδρέας άρχισε να της λέει για τη σχέση του με την Έλενα. Η Αριάδνη έχασε το μίτο του έρωτα. Θύμωσε , τον έβρισε , τον έδιωξε από το διαμέρισμά της. Σκεφτόταν να το πει η ίδια στην Έλενα. Δεν χρειάστηκε να πει τίποτα. Η Έλενα είχε καταλάβει ποιος ήταν ο Ανδρέας και του έδωσε πόδι. Τράβηξε το δρόμο της. Αριάδνη και Έλενα δεν κουβέντιασαν ποτέ αυτό το θέμα. Η καθεμιά ξέρει , αλλά μέχρι εκεί.
Μετά δύο βδομάδες , από εκείνη τη νύχτα , ο Ανδρέας επισκέφτηκε την Αριάδνη. Μεσημέρι ήταν και με πρόφαση ότι βρέθηκε στην περιοχή που μένει η Αριάδνη πέρασε να πει μια καλησπέρα. Η Αριάδνη ήταν ακόμη θυμωμένη. Την πέτυχε την ώρα που έκανε ντουζ. Άνοιξε την πόρτα με το μπουρνούζι. Αντάλλαξαν καλησπέρα και πριν προλάβει να ειπωθεί τίποτα άλλο είχαν καταλήξει στο κρεβάτι. Ο Ανδρέας με μια βίαιη κίνηση της τράβηξε το μπουρνούζι , είπε ότι με την Έλενα τελείωσε και όρμησε στο γυμνό κορμί της Αριάδνης. Την πήδηξε με κάθε τρόπο. Άγρια. Σα να έβγαζε τα απωθημένα του επειδή τον έδιωξε η Έλενα.
Συννεφάκια με ερωτηματικά είχαν μαζευτεί πάνω από το κεφάλι της Αριάδνης. Δεν ήξερε αυτό που έγινε τι ήταν. Από τη μια της άρεσε , από την άλλη ένιωσε πολύ «φθηνή» για τον τρόπο πηδήχτηκε και για τη σχέση του Ανδρέα με την Έλενα. Μα ο Ανδρέας κατάφερε και διέλυσε τα συννεφάκια της Αριάδνης. Την έπεισε ότι ήταν ερωτευμένος μαζί της και ίσως να έκαναν και μια κανονική σχέση.
Σύντομα η Αριάδνη κατάλαβε ότι όλα αυτά ήταν ψέμα. Ήξερε ότι ο Ανδρέας πηδούσε κι άλλες. Και όχι μόνο αυτό , είχε κάνει και σχέση επίσημη με μια κοπελιά από τη σχολή του. Αρχικά θύμωσε. Μετά γεμάτη κατανόηση το απέδωσε στο χαρακτήρα του Ανδρέα. Είχε μάθει να αποδέχεται τους ανθρώπους όπως είναι. Η Αριάδνη δεν έλεγε ποτέ σε κανένα ότι πρέπει να αλλάξει. Είχε αποφασίσει να ξεγράψει τον Ανδρέα. Μάταια.
Νυχτερινός επισκέπτης Ανδρέας. Ζήτησε συγνώμη που δεν της φέρθηκε καλά και παρακάλεσε να τον φιλοξενήσει διότι είχε κόσμο ο συγκάτοικός του και δεν είχε που να κοιμηθεί. Η Αριάδνη της κατανόησης είπε ναι και ξάπλωσαν στο ίδιο κρεβάτι. Ο Ανδρέας έκανε τις γνωστές κινήσεις για να πηδήξει. Η Αριάδνη με ευγενικό τρόπο αντιστεκόταν. Άντεξε μέχρι το ξημέρωμα. Μετά απλά του παραδόθηκε… Πρωινό και ο Ανδρέας αποχώρησε. Η Αριάδνη είχε θυμώσει αυτή τη φορά με τον εαυτό της.
Το σκηνικό επαναλαμβανόταν τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Η Αριάδνη δήλωνε αδυναμία να αντισταθεί. Μάλιστα για να νιώθει πιο καλά είχε βρει δικαιολογία : πίστευε ότι έπαιρνε εκδίκηση , χάριζε στον Ανδρέα το κορμί της και εκείνη την ώρα σκεφτόταν «αυτό θέλεις ρε μαλάκα παρ’το , δεν θα πάρεις όμως την καρδιά μου. Σε έχω μόνο για ικανοποίηση». Εδώ ακριβώς ήταν το λάθος της Αριάδνης. Με τον καιρό ράγιζε , έσπαγε η καρδιά και η ψυχή της , υπέφερε αλλά δεν το ομολογούσε. Έκλαιγε. Ένιωθε το κενό , την απουσία αγάπης. Αίμα έσταζε η καρδιά της όταν μου μιλούσε για όλα αυτά.
Απόψε θα αντιστεκόταν. Ήταν αποφασισμένη. Δε θα πηδιόταν με τον Ανδρέα. Θα έβαζε τέλος στο αδιέξοδο σκηνικό. Άνοιξε την πόρτα , άκουσε τις γνωστές δικαιολογίες του Ανδρέα και ήρθε η ώρα του ύπνου. Η Αριάδνη του ξεκαθάρισε ότι δεν θα συμβεί τίποτα. Ο Ανδρέας δεν έδωσε και πολύ σημασία. Αυτά τα είχε ξανακούσει.
Άρχισε να χαϊδεύει την Αριάδνη. Εκείνη απομάκρυνε απότομα το χέρι του Ανδρέα. Η αντίσταση της Αριάδνης. Ο Ανδρέας ήθελε πολύ να πηδήξει εκείνο το βράδυ (όχι αποκλειστικά την Αριάδνη αλλά οτιδήποτε το θηλυκό). Λες και όλο του το αίμα είχε μαζευτεί στο πέος του. Τόση ήταν η επιθυμία του. Η Αριάδνη το είχε καταλάβει , προσποιήθηκε ότι κοιμάται.
Το αίμα της Αριάδνης είχε μαζευτεί στο κεφάλι της , τόση ήταν η οργή της. Ο Ανδρέας δεν άντεχε άλλο , είχε την καύλα! Στη καρδιά του μπορεί να είχε το αίμα απαγόρευση απόπλου αλλά το πέος του ήταν έτοιμο να εκραγεί. Άρχισε σιγά σιγά να αυνανίζεται. Ακίνητη η Αριάδνη. Μόνο αηδία ένιωσε. Ο Ανδρέας εκσπερμάτωσε , σηκώθηκε και έκανε μπάνιο.
Το πρωί η Αριάδνη το έπαιξε ανήξερη. Μα είχε κιόλας ξεπεράσει τον Ανδρέα. Κατάλαβε ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έχει αίμα στην καρδιά του , εκεί ισχύει απαγόρευση απόπλου. Μόνο το πέος του ματώνει και έχει διαρκή στύση.
Ο Ανδρέας επιχείρησε και άλλες νυχτερινές επισκέψεις στην Αριάδνη αλλά έφαγε πόρτα.
Η Αριάδνη μετά από δύο χρόνια βρήκε το ταίρι της , παντρεύτηκε και σήμερα το ξημέρωμα της Κυριακής 15 Ιανουαρίου 2005 γέννησε ένα υπέροχο κοριτσάκι.
Ο Ανδρέας παντρεύτηκε πριν ένα χρόνο. Το μόνο που δεν ξέρει είναι ότι η γυναίκα του είναι ο «Θηλυκός Ανδρέας».
Πριν μερικούς μήνες «πήρα» κι εγώ τη γυναίκα του Ανδρέα.
Το είπα στην Αριάδνη.
Χάρηκε….


(Υστερόγραφο: Σήμερα η Αριάδνη μου ζήτησε να γράψω όσα έζησε , ως δώρο στην κορούλα της...)
Να σου ζήσει!!!



Πέμπτη, Ιανουαρίου 12, 2006

Ο καφές της Αλεξάνδρας


Πίνακας: Picasso , Τίτλος: Musa


(Σημείωση: Πάει καιρός από τότε που ο φίλος μου ο Σάκης διατύπωσε την θεωρία σύμφωνα με την όποια ο τρόπος που κάποιος πίνει καφέ είναι σε άμεση συνάρτηση με τη σεξουαλικότητά του. Η εκτίμηση μπορεί να γίνει κυρίως με το φραπέ. Ο άντρας ή η γυναίκα που πίνει φραπέ με πολύ αργό τρόπο είναι ένδειξη για αυξημένη σεξουαλικότητα σε σχέση με όσους πίνουν γρήγορα το καφέ τους. Ο σκέτος φραπές αφορά τους κυνηγούς (άντρας ή γυναικά) του σεξ και ο γλυκός με πολύ γάλα τους αδιάφορους για το σεξ. Η θεωρία του Σάκη πολλές φορές αποδείχτηκε σωστή. )

Η Αλεξάνδρα αρχικά σε εντυπωσιάζει με το παρουσιαστικό της. Σχετικά ψηλή γυναίκα με χυμώδη αναλογίες , ωραίο χαμόγελο , ανοιχτός χαρακτήρας , ζουμερό στήθος. Θα μπορούσες να την πεις ωραία αλλά αυτό ελάχιστη σημασία έχει. Το ενδιαφέρον σημείο είναι η ζεστασιά που από την πρώτη στιγμή σου χάριζε. Φιγούρα του έξω καρδιά ανθρώπου. Φαινόταν να έχει όρεξη για ζωή , κέφι , χαρά αλλά και για ψάξιμο… Ψάξιμο σε ότι ένιωθε ότι θα την γέμιζε και σε ότι θα της χάριζε μια άλλη ματιά στη ζωή. Με έναν αέρα ελευθερίας ήταν έτοιμη να σου μιλήσει. Απλά μου άρεσε και ως γυναίκα και ως άνθρωπος.
Καλοκαίρι ήταν. Στην Αθήνα με τις γνωστές φρικτές ημέρες της ζέστης και της κόπωσης. Το περιβάλλον δεν ήταν και το ιδανικό. Εργασιακός χώρος. Δε μπορείς να πεις και πολλά. Μα δεν έχω παράπονο κάθε μέρα λέγαμε και μία κουβέντα πέρα από τα τυπικά.
Και ως σωστοί υπάλληλοι την κάναμε την κοπάνα μας και πήγαμε για καφέ. Εκεί κάπου στο Θησείο με θέα την Ακρόπολη. Η Αλεξάνδρα και η Ακρόπολη , ωραία εικόνα. Πρώτη κοπάνα. Παράγγειλα φραπέ σκέτο. ( Εδώ και καιρό το είχα ρίξει στο σκέτο φραπέ , ήθελα να νιώθω την έντονη γεύση του καφέ) . Η Αλεξάνδρα παράγγειλε φυσικό χυμό. Υγιεινή ζωή , υπέθεσα. Λάθος υπόθεση διότι η Αλεξάνδρα πολύ απλά δεν πίνει καφέ. Έχει πολλά χρόνια να πιει καφέ από τότε που ήταν στο Πολυτεχνείο. Μου φάνηκε παράξενο. Σοκ θα έλεγα. (Τι θα έλεγε ο φίλος μου ο Σάκης? )
Μετά το σοκ του καφέ το ρίξαμε στη κουβέντα. Και εκεί που δεν το περίμενε κανείς αρχίσαμε να μιλάμε για τις σεξουαλικές προτιμήσεις μας και γενικά τι προτιμάμε στο κρεβάτι. Όχι δεν άκουσα τίποτα παράλογο. Απλά είχα ξαφνιαστεί με την άνεση της Αλεξάνδρας αν και αρχή της γνωριμίας. Μου άρεσε αυτή η άνεση. Με γέλιο και χαλαρότητα , ένας ωραίος καφές ( ή χυμός σύμφωνα με την Αλεξάνδρα)
Αργά αλλά σταδιακά η σχέση και η οικειότητα χτιζόταν. Εκτός έδρας παρέα , καφές και χυμός. Η πιο ζεστή καλημέρα για να μου πάει καλά η μέρα.
Στιγμές ωραίες. Απόκριες και πρωινό πάρτυ στον χώρο της εργασίας. Η Αλεξάνδρα πειρατής και εγώ μια κακιά μάγισσα. Με προθυμία η Αλεξάνδρα βοήθησε στη μεταμόρφωσή μου. Μάλιστα θυμάμαι την ώρα που έβαφε τα χείλη μου ήταν τόσο κοντά τα δικά της που… τελικά δεν τα φίλησα. Μάλλον δε τόλμησα ή δεν ήξερα σε ποια κατηγορία ανήκει αφού δεν έπινε καφέ. Έτσι χάθηκε η ευκαιρία! Χα χα!
Ο καιρός κυλάει και ξαφνικά μία ημέρα η Αλεξάνδρα έγινε διευθύντρια στο τμήμα που εργάζομαι. Ειλικρινά χάρηκα , παρόλα που εκείνη νομίζει ότι της έβαζα τρικλοποδιές ώστε να μην ανέβει στη καρέκλα του διευθυντή. Μάλιστα το πρώτο διάστημα ήταν επιθετική. Η μεταμόρφωση της Αλεξάνδρας. Έκανα υπομονή και μία μέρα της τα έχωσα άγρια. Της είπα πολλά. Και ο οχετός μου κατέληξε: « τι περιμένεις από μια γυναίκα που δεν πίνει καφέ?» . Ταράχτηκε! Της φάνηκε τόσο παρανοϊκό αυτό που είπα. Χαμογέλασε. Γέλασα.
Από εκείνη τη μέρα όλα μέλι γάλα (και πάντα χωρίς καφέ για την Αλεξάνδρα).
Σήμερα με την Αλεξάνδρα υπάρχει μία άριστη σχέση αλλά κάτι απουσιάζει: η εικόνα της Αλεξάνδρας να πίνει καφέ.
Και ο καφές δεν είναι απλά και μόνο μια κούπα με ένα μαύρο ζουμί. Είναι το στυλ του ανθρώπου. Αναζητώ το Σάκη να μου δώσει νέα θεωρία για όσους δεν πίνουν καφέ αλλά δεν έχω το κινητό του. Σίγουρα μπορώ να επινοήσω θεωρίες για όσους δεν πίνουν καφέ. Αποφεύγω να τα κάνω.
Αποφεύγω να τα κάνω γιατί δεν θέλω να βάλω την Αλεξάνδρα σε καλούπια. Την προτιμώ έτσι… να είναι στο εκτός χαρακτηρισμών. Αρκεί η γλυκύτητα που βγάζει. Άσε που δεν μπορώ να πω και πολλά γιατί θα με πηδήξει ( στη δουλειά ως διευθύντρια)
Μεταξύ μας υποψιάζομαι ότι κάποιος χαφιές από το γραφείο κάρφωσε στη Αλεξάνδρα ότι διατηρώ αυτό το blog και στέλνω post εν ώρα εργασίας. Αυτό δεν είναι τίποτα. Το πρόβλημα είναι μην τυχόν και διαβάσει αυτό το post η Αλεξάνδρα…
Μα γιατί να φοβάμαι. Δεν γράφω και τίποτα άσχημο. Την αλήθεια λέω. Εκτός και αν κάτι παρεξηγήσει και το πάρει στραβά.
Ας ευχηθώ αυτός ο χαφιές να μην έχει πει τίποτα …
Και αν έχει πει….
Αλεξάνδρα σ αγαπώ
(έτσι για σιγουριά , δύσκολο πράγμα η εργασία….)



Τρίτη, Ιανουαρίου 10, 2006

Ένας ευτυχισμένος θάνατος.... Η Μαρίνα των Κυθήρων


Μπροστά στο κενό… Ένα βήμα και είναι αλλού! Μια απόφαση στιγμής. Πολυτέλεια και τόλμη να γράψεις εσύ τον επίλογο. Τουλάχιστον έτσι νομίζεις. Η τελευταία ελευθερία που έμεινε στη Μαρίνα.
Σκεφτόταν να αφήσει μόνο σημείωμα αλλά τελικά προτίμησε να έχει μαζί μου μια τελευταία συνάντηση. «Πρόσκληση για τον τελευταίο καφέ» , ήταν τα λόγια της. Πάλι μαλακίες λέει η Μαρίνα σκέφτηκα. Αλλά πάλι ποτέ δεν ξέρεις και έτσι σαν καλός άνθρωπος που είμαι (χα χα χα) αποδέχτηκα την πρόσκληση.
Ραντεβού επάνω στο κάστρο στη Χώρα Κυθήρων. 10 λεπτά δρόμος από το Καψάλι που μέναμε. Η Μαρίνα ήταν τότε 36 χρονών , Ελληνίδα και μόνιμος κάτοικος Ελβετίας , παντρεμένη με Γάλλο , μητέρα ενός παιδιού 7 ετών , κριτικός τέχνης στο επάγγελμα. Σκούρο μελαχρινό χρώμα (κόντρα στο λευκό της Ελβετίας) , σγουρό μακρύ μαλλί (σαν τις σκέψεις του μυαλού της) , μέτριο ανάστημα (σαν τη ζωή της ) , μικρό στήθος με πεταχτές θηλές ( σαν τις δικές μου ερωτικές φαντασιώσεις).
Γνωριστήκαμε τυχαία ένα βράδυ στο κάμπινγκ στο Καψάλι Κυθήρων. Ένα βράδυ που είχα εγώ τις μαύρες μου και η Μαρίνα σαν καλός Σαμαρείτης και έχοντας ζήσει τη ζωή της είχε τα μαγικά λόγια να σου πει ώστε να πάρεις δύναμη. Ο σύζυγός της ο Πιερί δεν ήξερε ελληνικά και δεν μπορούσε να καταλάβει και τόσα πολλά από την όλη κουβέντα. Και δεν ήταν μόνο ένα βράδυ , μετά το πρώτο βράδυ της γνωριμίας μας κάθε βράδυ σχεδόν το ρίχναμε στη κουβέντα. Είχαμε φτάσει στο σημείο να αναλύουμε συμπεριφορές των άλλων παραθεριστών του κάμπινγκ. Όχι με τον τρόπο που νομίζεις αγαπητέ αναγνώστη , δεν κάναμε κους κους. Μας ενδιέφερε ο ψυχισμός των ανθρώπων. ( Τουλάχιστον έτσι πιστεύαμε )
Σιγά αλλά σταθερά η Μαρίνα άρχισε να μου μιλάει και για τα δικά της. Για το πόσο δύσκολο είναι να έχεις παντρευτεί έναν άντρα με άλλη νοοτροπία , να ζεις σε μια ξένη χώρα και άλλα τέτοια που μπορεί να έχει μια γυναίκα όπως η Μαρίνα. Καμία φορά πετούσε και την ιδέα της αυτοκτονίας. Πότε ως αστείο , ποτέ με πολύ σοβαρό ύφος. Αρχικά δεν έδινα σημασία. Μερικές φόρες όμως με τρόμαζε.
Δεν τρόμαζα με την ιδέα ότι ίσως πεθάνει αλλά επειδή θα έχανα την παρέα μου , μια και τότε περνούσα δύσκολη φάση. (Συγνώμη αγαπητέ αναγνώστη που είμαι κυνικός αλλά σου λέω την αλήθεια , δεν μπορώ να γράφω ψέματα)
Απόγευμα ήταν το ραντεβού μας με τη Μαρίνα. Ήρθε με ένα μαύρο κοντό φορεματάκι , χωρίς σουτιέν (ναι το πρόσεξα αυτό) και με τα μαλλιά της αχτένιστα να λικνίζονται στο ελαφρό αεράκι του κρητικού πελάγους. Ύψος σοβαρό , διπλός σκέτος ελληνικός , κουβέντες ακόμη πιο πικρές. Δεν την είχα πάρει μέχρι τότε στα σοβαρά. Σήμερα όμως έδειχνε αποφασισμένη. Είπα να της πω λόγια λογικής (ότι έχει παιδιά κτλ ) μα δεν είχαν αποτέλεσμα. Είπα να της πω να τα παρατήσει και να αρχίσει από το μηδέν εδώ στην Ελλάδα αλλά πάλι δεν είχε αποτέλεσμα.
Η Μαρίνα ήθελε να αυτοκτονήσει. Δεν είχε παράπονο από τον άντρα της αλλά ένιωθε ότι δεν τον αγαπάει. Ή μάλλον ότι είχε μια βαριά αναπηρία και δεν μπορούσε να αντέξει την αγάπη του Πιερί. Πνιγόταν στον συμβατικό κόσμο. Εκείνη ήταν αγρίμι και η ζωή το έβαλε στο κλουβί. Είχε τρομερά επιχειρήματα που δεν ήξερα τι να πω. Και δεν είμαι καθόλου καλός στα λόγια της παρηγοριάς. Μου αποκάλυψε ότι έχει γράψει σημείωμα στον άντρα της (για τους λόγους της αυτοκτονίας) και ότι το βράδυ θα του το παραδώσει ο υπάλληλος του κάμπινγκ (όταν εκείνη θα είναι νεκρή).. Τα είχα πάρει. Γιατί να μπλέξω αφού είναι τόσο αποφασισμένη. Ποιος ο λόγος να συναντηθούμε?
Ο καφές τελείωσε. Σηκωθήκαμε. Επέμενε ότι ήταν η τελευταία ημέρα της. Λεπτομέρειες για τον τρόπο της αυτοκτονίας δεν μου έλεγε.
Περπατούσαμε στο κάστρο. Ο κολπίσκος κάτω στο Καψάλι φαινόταν ήρεμος και ο ήλιος ετοιμαζόταν να πάει για ύπνο. Προσπαθούσα να της αποδείξω ότι η ζωή είναι ωραία. Κλισέ φράσεις και σκέψεις. Η Μαρίνα πάλι έλεγε τα δικά της.
Άρχισα να θυμώνω. «Μα γιατί διάλεξες εμένα» της είπα. «Με βρήκες ευάλωτο και νομίζεις ότι θα σε παρακαλώ να μην αυτοκτονήσεις.» συνέχισα απτόητος. Τρόμαξε με τα λόγια μου.
Περπατούσε στην άκρη τους κάστρου. Από κάτω γκρεμός. Μου κράτησε το χέρι. Έγινε γαλήνια. Έσκυψα και τη φίλησα. Ανταπέδωσε πιο έντονα.
Γυρνάει και μου λέει πάλι τα ίδια τρελά για αυτοκτονία.
Δεν άντεξα και την έσπρωξα στο γκρεμό. Δεν αντέδρασε. Φαινόταν ευτυχισμένη. Πτώση και ο ήχος του θανάτου.
Ακολούθησαν τα τυπικά , Αστυνομία , κατάθεση ήμουν μοναδικός μάρτυρας , το γράμμα που άφησε στον άντρα της και η υπόθεση έκλεισε.
Καμία υποψία για το δικό μου σπρώξιμο.
Όχι δεν έχω ενοχές. Οδήγησα στην Μαρίνα στην ελευθερία.

(Και μη μου ξαναμιλήσει κανείς για αυτοκτονία γιατί μπορεί να τον σκοτώσω…Προς το παρόν κυκλοφορώ ελεύθερος και αν την ιστορία την διαβάσει κάποιος μπάτσος θα πω ότι κάνω πλάκα. Παρακαλώ για λόγους της δικής μου ελευθερίας μην πείτε πουθενά αυτή την ιστορία... )
Πίνακας : Salvador Dali

Δευτέρα, Ιανουαρίου 09, 2006

Η Κυρία με τα μοναχικά τσιγάρα δεν είχε φωτιά...


Η ζωή υπάρχει! Σπουδαία διαπίστωση θα μου πεις ότι έκανα. Με κείμενα και φιλοσοφίες του σκοτωμού κόντρα σε μέρες αδέσποτες. Και η κυρία να ζητά τη φωτιά.
Λέω να τα πιω απόψε. Ποια ώρα είναι το ραντεβού? 12 στη πλατεία Αριστοτέλους. Πάλι καλά που δεν διάλεξε την Καμάρα. Νυχτιάτικα που μπλέκω. Σε παράξενα ραντεβού στα τυφλά. Μα είναι όνομα αυτό, Ελπίδα? Ούτε διαφήμιση να ήταν. Κι όμως υπάρχουν ονόματα που αποτελούν διαφήμιση. Πότε δεν μου άρεσαν Ελπίδα , Αγάπη , Χαρά , Ευτυχία και άλλες πουτανίτσες που το μόνο τελικά έχουν είναι το όνομα και όχι την χάρη. Είπα να κάνω μια εξαίρεση και να πάω στο ραντεβού. Να σκοτώσω χρόνο και σκέψη. Θέλω να κάψω λίγα εγκεφαλικά κύτταρα και να ανταλλάξω DNA με την Ελπίδα.
Κρύο. Αργοπορία κι αυτό δε μου αρέσει. Τυπικές κουβέντες δεν υπήρξαν. Η συμφωνία ήταν μόλις συναντηθούμε να ρίξουμε ένα γλωσσόφιλο. Το πιο τέλειο φιλί. Η Ελπίδα δεν φιλούσε απλά , στριφογύρναγε την γλώσσα της στο στόμα μου. Άπιαστη η γλώσσα της . Άπιαστη και η Ελπίδα. Καιρός για τα τυπικά. Να τα πιούμε? Κλασικά βότκα με λίγο φρέσκο λεμόνι. Στα τρένα , στο πολυχώρο , στη μουσική και στα όνειρα. Πόσα να πεις σε ένα βράδυ. Όλα και τίποτα. Καπνίζει. Παράξενα τσιγάρα. Πρώτη φορά την έβλεπα αυτή τη μάρκα. Φωτιά δεν έχει. Όχι από αμέλεια αλλά από ιδεολογία!!! Σηκώνω τα χέρια όταν ακούω κάτι τέτοια. Απάτη μα και αλήθεια. Πιες! Πάντα έχεις λόγο για να πιεις. Από 16 ετών παντρεμένη και τα έχει βαρεθεί. Μοναδικός της προορισμός τα άγνωστα νησιά της μιας νύχτας. Να μην έχει να θυμάται. Στο λέει καθαρά. Όλα είναι για μια νύχτα.
Περιστασιακός καπνιστής , φωτιά δεν έχω. Ο καθηγητής με το καπέλο έχει φωτιά αλλά είναι ληγμένος. Μάλλον τον πήδηξε για ένα βράδυ και τώρα… έχει φάει πόρτα. Φωτιά όμως δίνει. Στην Ελπίδα και σε μένα. Αλλαγή χώρου και τα πόδια της Ελπίδας να χορεύουν κάτω από το τραπέζι με προκλητικές κινήσεις … κινήσεις που πριν έκανε η γλώσσα της. Νύχτα. Παρακμιακές καταστάσεις . Μη ψάχνεις αν σου πάει το ρούχο. Εδώ όλοι είναι τα ίδια. Βαριά ποτά και τσιγάρα. Και φωτιά? Και φωτιά.
Αλκοολικές κουβέντες. Η Ελπίδα έχει κόρη. Μου τη δείχνει. Σούπερ γκόμενα. Να και και ένα καλό δίλημμα που βάζω στον εαυτό μου με τη βοήθεια του ποτού. «Τη μαμά ή την κόρη να είχα?» Εντάξει μη κολλάς. Δεν είναι εκεί η ουσία.
Απουσία φωτιάς από την Ελπίδα. Πολλά τσιγάρα. Και πόνος. Τώρα μασάει τα παγάκια της βότκας. Γυαλί λες και καταπίνει. Με το ένα χέρι το τσιγάρο και με το άλλο συνθλίβει το ποτήρι. Αληθινά γυαλιά. Και η φοβερή ατάκα της «Ήθελα να δω αν μέσα μου κυκλοφορεί ακόμη αίμα». Με μικρές απώλειες επέστρεψε.
Στο πεζοδρόμιο. Νυχτερινή πόλη. Πατσάς. Λογική κατάληξη. Αφορμή να δεις το πρόσωπο του άλλου και όχι τη σκιά του. Η Ελπίδα κρατάει ακόμη. Ο τρίτος της παρέας ο καθηγητής με το καπέλο αποχωρεί. Η Ελπίδα μένει μαζί μου να δει την ανατολή. Στη παραλία. Μα ο ήλιος δεν βγαίνει από την παραλία , της απαντώ. Από το δάσος βγαίνει. Ηλίθιες ατάκες. Πέστο και αμηχανία.
Και τώρα το πήδημα. Φοβερή ατάκα από Ελπίδα. Με συμφωνία κιόλας. Κάνε με ότι θέλεις άλλα μόνο για απόψε. Από αύριο δε με ενοχλήσεις ποτέ. Ποτέ!

Μεσημέρι .Στην περίπτωσή μας δεν ισχύει η φράση « ένα τσιγάρο πριν , ένα τσιγάρο μετά». Όχι γιατί υπήρξε πρόβλημα στο «ενδιάμεσο» απλά δεν υπήρχε η φωτιά. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν είχε φωτιά. Τη ρώτησα ξανά. «Μα μια ζωή ψάχνω τη φωτιά». Η τελευταία της ατάκα.
Απουσία. Με τρένο ή αεροπλάνο δεν έχει σημασία. Έφυγε. Διακοπή κάθε επικοινωνίας. Κυρία η Ελπίδα στις συμφωνίες της. Μα τελικά η Ελπίδα ήταν φωτιά. Με τα λάθη της και τους πόνους. Κάθε σημείο της έκαιγε. Μα και τόση μοναξιά , εκείνο το ξημέρωμα. Η Ελπίδα μόνη γυμνή. Η ματιά της συνθλίβει το όνομά της , καμία ελπίδα Ελπίδα. Μόνο τα τσιγάρα της Ελπίδας ήθελαν φωτιά. Η Ελπίδα δεν ζητούσε φωτιά. Το όνειρο ήθελε και την Ελπίδα το κοριτσάκι που το πάντρεψαν στα 16 χρόνια του.

(Ιστορία της Θεσσαλονίκης. Η Ελπίδα πριν 4 μήνες σκοτώθηκε σε τροχαίο. Το διάβασα. Δε ξέρω αν λυπήθηκα. Κάποιο εκεί πάνω ίσως την καταλάβουν. Μόνο ο Παράδεισος δεν ξέρω αν έχει φωτιά. Για την Κόλαση είμαι σίγουρος… )

Κυριακή, Ιανουαρίου 08, 2006

Από ποιον και σε ποιον απευθύνεται τα παρακάτω κείμενο?


Μη με παιδεύεις. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνεις πάντα ότι σου ζητώ. Σε δοκιμάζω μονάχα για να δω.
Μη διστάζεις να είσαι σταθερή μαζί μου . Το προτιμώ . Με κάνεις να νοιώθω περισσότερη σιγουριά.
Μη με κάνεις να νοιώθω μικρότερος από ότι είμαι . Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά τον «σπουδαίο».
Μη μου κάνεις παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο αν μπορείς . Θα προσέξω περισσότερο αυτά που θα μου πεις , αν μου μιλήσεις ήρεμα μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.
Μη μου δημιουργείς το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει να αναγνωρίζω.
Μην αναστατώνεσαι τόσο όταν σου λέω ότι δεν σε «χωνεύω». Δεν απευθύνομαι σε σένα αλλά στη δύναμη που έχεις να μου εναντιώνεσαι.
Μην με προστατεύεις πάντα από τις συνέπειες. Χρειάζεται καμιά φορά να πάθω για να μάθω.
Μη δίνεις μεγάλη σημασία στις μικροαδιαθεσίες μου. Καμιά φορά δημιουργούνται ίσα – ίσα για να κερδίσω την προσοχή που ζητούσα.
Μη μου κάνεις συνεχώς παρατηρήσεις. Γιατί τότε θα χρειαστεί να προστατεύσω τον εαυτό μου κάνοντας τον κουφό.
Μη μου δίνεις επιπόλαιες υποσχέσεις. Νιώθω πολύ περιφρονημένος όταν δεν τις κρατάς.
Μην υπερτιμάς την τιμιότητα μου. Συχνά οι απειλές σου με σπρώχνουν στην ψευτιά.
Μην πέφτεις σε αντιφάσεις. Με μπερδεύεις έτσι αφάνταστα και με κάνεις να χάνω την πίστη μου σε σένα.
Μη με αγνοείς όταν σου κάνω ερωτήσεις. Αν κάνεις κάτι τέτοιο θα ανακαλύψεις πως θα αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.
Μη προσπαθείς να με κάνεις να πιστέψω πως είσαι τέλεια ή αλάνθαστη. Είναι σοκ για μένα όταν ανακαλύπτω πως δεν είσαι ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Μη διανοηθείς ποτέ πως θα πέσει η υπόληψη σου αν μου ζητήσεις συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση ενός λάθους σου μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σου.
Μη ξεχνάς πως μου αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σε παρακαλώ παραδέξου το.
Μη ξεχνάς πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σου είναι δύσκολο να κρατήσεις το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπάθησε, σε παρακαλώ.
Μη ξεχνάς πως δεν μπορώ να αναπτυχθώ χωρίς πολλή
κατανόηση.

Σάββατο, Ιανουαρίου 07, 2006

Σύστημα

Παρακολουθώντας την επικαιρότητα των τελευταίων ημερών αν δε το ρίξεις στα γέλια η μόνη λύση που σου μένει είναι να κλείσεις την τηλεόραση και τις εφημερίδες. Απαγωγές Πακιστανών , «αυτοκτονία» Ρώσου και στο βάθος η Ελληνική Αστυνομία.
Τα καλά παιδιά!!! Μου αρέσει που κάποιοι λένε να μην πυροβολούμε την Ελληνική Αστυνομία. Να τη σεβόμαστε. Οι ηλίθιοι πολικάντηδες δε ξέρουν ότι ο σεβασμός κατακτείται και δεν επιβάλλεται Για ποιο σεβασμό να μιλάμε όταν οι κακοποιήσεις ελλήνων και αλλοδαπών είναι καθημερινές? Για ποιο σεβασμό να μιλάμε όταν οι πολιτικοί πρόσφυγες αντιμετωπίζονται σαν σκουπίδια και δεν τους χορηγούν πολιτικό άσυλο? Για ποιο σεβασμό να μιλάμε όταν το παρακράτος της ΕΥΠ και οι Άγγλοι πράκτορες κάνουν απαγωγές?
Δυστυχώς η νοοτροπία δεν έχει αλλάξει. Και δεν έχει αλλάξει διότι ο λογικός διαβασμένος άνθρωπος δεν πάει στο σώμα της Αστυνομίας. Και από την άλλη οι υπουργοί θέλουν μια αστυνομία για τα ρουσφέτια και να εκτελεί τις ξένες εντολές. Αλήθειες που είναι γνωστές μα τίποτα δεν αλλάζει. Όχι δεν μιλάω για ένα κόσμο αναρχίας όπως πολύ θα νομίζουν. Μιλώ για ανθρώπινα δικαιώματα. Και πίσω από το Ρώσο υπάρχει μάνα. Και πίσω από τους νεκρούς αστυνομικούς υπάρχει μάνα. Πιόνια και οι δύο ενός μπουρδελο-συστήματος. Δυστυχώς πίσω από το «μπουρδέλο» τους δεν υπάρχει μάνα και δεν μπορεί να υπάρξει επιείκεια….

Παρασκευή, Ιανουαρίου 06, 2006

Πέμπτη, Ιανουαρίου 05, 2006

Υδάτων Ανάγνωσμα!!!


Σκόρπια! Το παζλ έχει πολλά κομμάτια και πρέπει να είναι έτοιμο μέχρι 31 Γενάρη. Προλαβαίνεις , μην ανησυχείς. Ηλιοτρόπια , ένας πίνακας ζωγραφικής. Κόντρα στη βροχή. Κόντρα στο κενό χρόνου. Ασχολία να κυλά ο χρόνος να δούμε τι θα φέρει. Η νέα ζωή και τα κομμάτια που πρέπει να μπούνε στη σειρά. Κομμάτια κάθε μορφής. Κομμάτια ζωής; Εντάξει μην τρομάζεις , όλα τα παραπάνω είναι λεκτικές ακροβασίες. Είναι μια ειδικότητα κι αυτή , αν και ο κόσμος και οι άνθρωποι δε χωράνε σε λεκτικές ακροβασίες.
Το «τι θέλω» και το «τι κάνω» απέχει. Δεν υπάρχει το πρόγραμμα συγχρονισμού. Πουλάει κανείς τέτοιο πρόγραμμα να αγοράσω; Τόση τεχνολογία ίσως κάτι να βρω. Στην ανάγκη να ψάξω και σε άλλους κόσμους. Με ένα καράβι κι ας μπάζει νερά. Εδώ η ζωή μπάζει νερά στο καράβι θα κολλήσω; Σε τι κόσμους υπάρχει η λύτρωση; Δε τρέφω αυταπάτες , το μέσα μας είναι πάντα μέσα μας. Το περιτύλιγμα όμως μας φτιάχνει και κάνει τη διαφορά. Έτσι μας έχουν εκπαιδεύσει.
Βροχή του Γενάρη. Αγιασμός των υδάτων αύριο. Να αγιάσει κάθε νερό. Αλήθεια αγιάζονται και τα δάκρυα;;; Ξέρεις εκείνα τα δάκρυα που βρίσκονται σε μαγικές κρυψώνες. Στους χειμώνες μας. Τα πολύτιμα φυλαχτά κάθε ανθρώπου, τα χρόνια και τα σμήνη λόγων που δεν είπες. Φυλαχτά κρυμμένα. Φυλαχτά που τώρα πια έγιναν ένα με το είναι σου. Το DNA έχει κι από αυτό. Αλλά η επιστήμη δε το ξέρει ακόμη.
Νερό. Υπάρχει πρόσωπο σα νερό; Άνθρωποι που θυμάσαι όχι τη μορφή τους αλλά το πρόσωπό τους να αντανακλάται μέσα στο νερό. Μέσα σε μια λίμνη, μέσα σε κούπα καφέ , μέσα στα δάκρυα. Σου μοιάζει παράξενο αλλά δεν έχεις δει έτσι το πρόσωπο ενός αγαπημένου; Κάνε το πείραμα φτιάξε μια κούπα καφέ και κοίτα μέσα το πρόσωπο σου. Δοκίμασε στη παρέα να δεις έτσι τους φίλους. Και τι βλέπεις; Πρόσωπο νερό! Θέλει δρόμο να δεις κάτι παραπάνω. Και όταν η απουσία του άλλου μεγαλώνει η αυτή η εικόνα γίνεται ο αγιασμός των υδάτων.
Μα υπάρχουν και τα νερά που δε θέλουν αγιασμό: Τα δάκρυα. Έχεις δοκιμάσει δάκρυα; Δεν έχουν υπέροχη γεύση. Δεν είναι μόνο η γεύση του αλμυρού. Είναι μια δύσκολη γεύση διαφορετική για κάθε άνθρωπο. Γεύση πικραμύγδαλο. Γεύση συναισθημάτων. Μεγάλη πολυτέλεια να δοκιμάσεις τα δάκρυα των ανθρώπων που αγαπάς. Ο μυστικός κώδικας που σε δένει με ανθρώπους. Μα πρόσεξε να μην προκαλείς το δάκρυ. Δύσκολη υπόθεση , ένοχη υπόθεση να πληγώσεις ανθρώπους και να τους προκαλέσεις δάκρυ. Προτίμησε το δάκρυ της χαράς. Όχι μην ανησυχείς δε το παίζω ηθικοπλαστικός και καλός. Αν το έχεις ανάγκη πλήγωσε και μη μασάς. Κάντο όμως με ωραίο τρόπο και με επίγνωση. Μη σκοτώσεις όμως το όνειρα του άλλου. Κι όταν βρεθείς στην άλλη όχθη μη φοβηθείς να δακρύσεις. Δάκρυσε! Μη πουλήσεις όμως το δάκρυ σου. Μεγάλη αμαρτία να πουλήσεις το νερό της ψυχής.
Πάμε παρακάτω στα καθαρά νερά. Ποια καθαρά νερά; Κι όμως υπάρχουν. Καθαρά νερά. Αλήθεια πίνεις εμφιαλωμένο νερό; Ναι , ε; Τότε μείνε με το καθαρό νερό του εμφιαλωμένου. Ξέρεις το βρώμικο είναι μερικές φορές πιο εύγεστο. Διατροφικό μάθημα; Δεν έχω τέτοια πρόθεση. Δια(σ)τροφικό μάθημα; Ναι. Ένα (σ) και όλα αλλάζουν. Νερά. Τα νερά του έρωτα. Καμία εμφιάλωση , καμία συνταγή. Ιδρώτας ενός παθιασμένου κορμιού, δυο κορμιών. Η μυρωδιά του κόσμου του άλλου. Σε σκοτεινά και φωτεινά δωμάτια. Υγρός κόλπος. Η ζεστασιά της αγάπης. Χωρίς επενδύσεις. Απλά και αληθινά. Μη τρομάζεις με λέξεις. Τα νερά του έρωτα είναι η Θεία Κοινωνία που μεταλαμβάνει ο άνθρωπος στον άνθρωπο. Ούτε θεοί ούτε εκκλησίες. Δεν είμαι βλάστημος. Καιρός να γίνει καθημερινός ο αγιασμός των υδάτων. Κόσμος ελεύθερος. Μη πνιγείς στα νερά της πόλης και στα «επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα». Σου έχω άλλα νερά για να πνιγείς. Και δεν χρειάζεται πάντα ο υγρός κόλπος αρκούν και τα υγρά φιλιά σου. Τα νερά των φιλιών σου. Καθημερινός αγιασμός να ράνω όλο το κορμί. Ευλογημένη γεύση.
Σε λίγο πάλι θα βρέξει. Λέω να πάω έξω. Χωρίς ομπρέλα και αδιάβροχο. Γιατί; Γιατί ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται. Βρεγμένος με υγρές σκέψεις , με τα υγρά φιλιά σου , με τα δάκρυα , με τα υγρά σου… Και μη νομίζεις ότι η βροχή θα ξεπλύνει τα νερά σου. Κάνεις λάθος, Η διπολική μορφή του νερού έχει σφηνωθεί στη καρδιά. Και η κάρδια σαν φούρνος μικροκυμάτων αυτό το νερό το ζεσταίνει , το ζεσταίνει , το καίει… με καίει! Το νερό που καίει. Η φωτιά του μέσα.
Η φωτιά σβήνει με φωτιά!
Μήπως έχεις φωτιά;
Απάντησε σε παρακαλώ…..


Τετάρτη, Ιανουαρίου 04, 2006

Απουσίες

Απουσίες. Ανθρώπων. Όσοι έφυγαν κι όμως υπάρχουν. Βιολογικά υπάρχουν αλλά έπαψαν να υπάρχουν έτσι ξαφνικά. Χωρίς λόγο , χωρίς αιτία. Αλλά και λόγος να υπάρχει τα χρόνια της φιλίας δεν σβήνονται έτσι εύκολα. Στις ανθρώπινες σχέσεις δεν υπάρχει delete. Γιατί όλα υπάρχουν μέσα μας και εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα μας έστω κι αν απουσιάζουν… Απουσίες φίλων που πονάνε αλλά μαθαίνεις να ζεις και χωρίς αυτούς. Λογικές εξηγήσεις δεν υπάρχουν. Καταγραφή σε ένα ημερολόγιο έτσι απλά για να τα πεις κάπου…

Έτσι ξαφνικά η Σοφία χάθηκε. Σε μέρη μακρινά όπως μπορεί να είναι μια γειτονιά της Αθήνας. Τόσο μακριά! Μια τόσο μακρινή απουσία! Βράδυ της Άνοιξης του 2005 στην Πετρούπολη. Μία φιλία χρόνων. Ποτό και συζητήσεις για το χθες και το αύριο. Άνθρωποι που έζησαν πολλά μαζί , άνθρωποι που ξέρει τα πάντα ο ένας για τον άλλον. Φίλοι με όλη την ιερότητα της λέξης. Παρόλα τα πάθη η άνοιξη της ψυχής πάντα χάριζε το φως της στις καρδιές των φίλων. Ένα χτύπημα της πόρτας , ένα τηλεφώνημα και συναντούσες όχι μόνο μια φίλη αλλά ένα άνθρωπο της άλλης διάστασης εκεί που η επικοινωνία γίνεται όχι μόνο με λόγια αλλά με αισθήσεις , ματιές , άγγιγμα ψυχής. Υπήρχαν και τα δύσκολα και τα μαύρα. Μα αυτά είχαν το ενδιαφέρον τους. Να τα νικάς και να προχωράς. Να υπάρχει ενδιαφέρον. Να πέφτεις και να πετάς. Φιλία για τα βαθιά. Κοίταγμα του ουρανού , παιχνίδια με τα σύννεφα , λεκτικές επιθέσεις και ότι άλλο θέλεις να βάλεις στο μυαλό σου. Αρκεί να το έλεγες. Αυτά ήταν τα υλικά μιας φιλίας. Όχι δεν ήταν τα ιδανικά υλικά αλλά ήταν τόσο δυνατά υλικά. Υλικά με αντισεισμική προστασία. Υλικά που δεν άντεξαν την άνοιξη του 2005. Και ακόμη δε ξέρω….

Τελευταίο βράδυ που είδα τη Σοφία. Με δώρο ότι αγάπησα σαν άκουσμα. Εξημερωμένα αισθήματα και το μυαλό να κάνει τις δικές τους στροφές. Το βάρος της αλήθειας και το άγνωστο για όσα δεν είπες στον άλλον. Και δεν τα είπες από αγάπη. Εύθραυστες καταστάσεις. Κατάσταση υαλοπίνακα. Και το ταξίδι συνεχιζόταν. Διακόπτεις την επικοινωνία. Από ενοχή; Από αγάπη; Από πληγή; Επιλέγεις τη σιωπή και την απουσία. Τι νόημα έχει αφού το ξέρω ότι δεν έχεις delete. Κι αν επιμένεις ότι έχεις αυτό δεν αλήθεια. Ξέρω τις νύχτες σου και ξέρεις. 14 χρόνια δεν είναι η αιωνιότητα αλλά οι στιγμές είναι αιωνιότητα που δεν υπακούει σε συμβατές απουσίες.

Όπλα υπάρχουν. Και απαντήσεις έχω. Κι αν δεν έχω μπορώ να την επινοήσω. Εύκολη υπόθεση. Μα δε θέλω να σε χαραμίσω σε υποθέσεις εργασίας. Προτιμώ το φωτεινό πρόσωπό σου και το χαμόγελό σου. Γιατί όπως ξέρεις και ξέρω υπάρχει η Ιερή Γεωγραφία (που έλεγε και ο Μάρκος). Οι άνθρωποι σε κάθε τόπο που έζησαν αφήνουν κάτι από την αύρα τους . Και αυτό το κάτι υπάρχει όσο θα υπάρχουν τα συναισθήματα και η δύναμη της σκέψεις. Δεν πιάνουν σκόνη. Μια δεύτερη πατρίδα , μια άγνωστη Ατλαντίδα που κάθε στιγμή υπάρχει μέσα μας. Μας ταξιδεύει και το ταξίδι δεν είναι μόνο η Θεσσαλονίκη αλλά και κάθε φύσημα του ανέμου που έχει κάτι από την αύρα σου. Και το χθες , και το παρόν , και το αύριο θα υπάρχουν έστω και με απουσίες. Το ταξίδι δεν γίνεται να μην προχωρήσει. Δεν είναι άσκηση αισιοδοξίας, Είναι μια ακλόνητη αλήθεια.

Σοφία γεια σου…

Τρίτη, Ιανουαρίου 03, 2006

Το όνειρο μιας σκιάς

Εφήμεροι,

Ποιος είναι τι
Και τι δεν είναι …

Το όνειρο μιας σκιάς
ο άνθρωπος.

Αλλ’ όταν θεϊκό
έλθει θεόσταλτο φως
λαμπρό φέγγος
φωτίζει τους ανθρώπους
και

γλυκεία γίνεται η ζωή.

(ΠΙΝΔΑΡΟΣ)

Ζητήματα χρόνου... Το μέτρημα και η απάτη!





Ζητήματα χρόνου… 2006 και λοιπόν τι έγινε; Η σχετικότητα του χρόνου. Λαοί στην Ανατολή διανύουν το 4000 και βάλε . Άλλοι περιμένουν να μπουν στο 2680 και άλλοι βρίσκονται στο 18670. Μας έμαθαν να μετράμε χρόνια και να περιμένουμε ότι κάτι θα αλλάξει.

Μα ο χρόνος είναι ανθρώπινη επινόηση και τα τελευταία χρόνια και επιχείρηση. Τόσος θόρυβος , τόσες ευχές για κάτι ανύπαρκτο: Στη φύση και στη ζωή ο χρόνος είναι ενιαίος και αδιαίρετος. Τα έτη και η 365 ημέρες είναι μια τεράστια σύμβαση του ανθρώπου για λόγους μετρητικούς και μας κατάντησαν να γιορτάζουμε αυτό το πράγμα.


Και μη νομίζεις ότι είμαι άγιος, απεναντίας κι εγώ το έχω ρίξει στο μέτρημα. Κι εγώ έστειλα ευχές για το 2006, ευχές για κάτι που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει… Το 2006 και κάθε χρονιά την έχουν κάνει κάτι σαν νεογέννητο μωρό που μας γεμίζει ελπίδα και προσδοκίες. Χιλιάδες λόγια , αναλύσεις , ανασκοπήσεις για τη χρονιά που έφυγε , προβλέψεις για τη χρονιά που έρχεται και το παραμύθι καλά κρατάει.


Το θέμα είναι εσύ τι κάνεις; Μην τρέφεις αυταπάτες ο καινούριος χρόνος δε σου φέρει απολύτως τίποτα!!! Αν δε κουνήσεις εσύ τα χέρια σου μην περιμένεις τίποτα. Σταμάτα τα παραμύθια και κοίτα εσύ τι κάνεις και όχι τι σου φέρνει το 2006. Κι αν έχεις ανάγκη από μέτρημα άρχισε να μετράς άλλα πράγματα που υπάρχουν κι όχι τα χρόνια που είναι κάτι ανύπαρκτο. Μέτρα για παράδειγμα πόσα τσιγάρα κάπνισες ( κάτι χειροπιαστό και βλαβερό) , μέτρα πόσες γυναίκες ή άντρες πήδηξες ( κάτι πολύ χειροπιαστό και υγιεινό) , μέτρα τα μετρητά σου.


Πάψε να καταναλώνεις ζωή και ενέργεια στο μέτρημα των χρόνων. Κοίτα τη ζωή σου ενιαία και αδιαίρετη. Και σε τελική ανάλυση αυτό που μένει και καθορίζει τη ζωή μας είναι οι ΣΤΙΓΜΕΣ και όχι η επινόηση των ΧΡΟΝΩΝ