Παρασκευή, Ιανουαρίου 20, 2006

Η απαγωγή ενός Πακιστανού... Η δική σου απαγωγή!


Γιατί αφήνει ένας άνθρωπος τον τόπο που γεννήθηκε και παίρνει το δρόμο της ξενιτιάς; Απλοϊκό ερώτημα και αυτονόητη απάντηση. Η ξενιτιά δεν είναι επιλογή , είναι ανάγκη.
Είμαι ένας Πακιστανός στην Ελλάδα. Ένας ξένος που ίσως η παρουσία μου να σε ενοχλεί. Ίσως να μη σου αρέσει το χρώμα του δέρματός μου. ΄Ίσως να βρωμάω. Ίσως να φταίω που είσαι άνεργος. Ίσως να έχω δουλέψει για σένα. Δε μιλώ καλά ελληνικά , δε ξέρω να γράφω ελληνικά. Η ζωή μου δεν έχει σημασία για σένα. Ζούσα στην αδιαφορία και στην περιφρόνηση.
Ευτυχώς όμως κάποιος κύριος Β. παρέα με άλλα καλά παιδιά από την Αγγλία και ΗΠΑ έδωσαν χρώμα στη ζωή μου. Και το πρώτο χρώμα που έδωσαν ήταν το μαύρο.
Βλέπεις μαύρη ήταν η κουκούλα που φόρεσα. Απόγευμα έξω από το σπίτι μου στην Πλατεία Αττικής και με πήραν σηκωτό. Ρώτησα , φώναξα , ούρλιαξα. Απάντηση δεν άκουγα. Που με πάτε; Ξανά και ξανά η ίδια ερώτηση. Μάταια. Γιατί, τι έκανα; Τίποτα.
Αλλά δεν έχω παράπονο τελικά μου απάντησαν: Σκάσε πούστη βρομιάρη! Άρχισα να καταλαβαίνω ότι η κατηγορία ήταν ότι είμαι «πούστης» και «βρομιάρης». Αγαπητέ αναγνώστη μη γελάς , ειλικρινά αυτό κατάλαβα από την απάντησή τους.
Μα και πάλι είχα απορίες. Από τη δουλεία γυρνούσα γίνεται να ήμουν βρομιάρης; Την άλλη κατηγορία το «πούστης» δεν την κατάλαβα; Μάλλον αυτοί που έκαναν την απαγωγή μου είναι αυτή που έκαναν «πουστιά». Άρα αν υπάρχει κατηγορία «πούστης» τότε αφορά τους ίδιους. (Άσχετο πάντα είχα την απορία γιατί οι αστυνόμοι κλπ χρησιμοποιούν τη λέξη «πούστη» τόσο συχνά. Κάποιο πρόβλημα θα έχουν με … το κλομπ τους…)
Μετά από ώρα φθάσαμε κάπου… Με έριξαν μέσα σε μια αποθήκη , με την κουκούλα στο κεφάλι. Κόσμο άκουγα και κόσμο δεν έβλεπα. Τελικά μου την έβγαλαν. Αντίκρισα ένα μεσήλικα άνδρα , ερυθρόδερμο , ανοιχτά μαλλιά και κενό βλέμμα. Μιλούσε αγγλικά. Δίπλα δύο παλικαριά μιλούσαν ελληνικά. Άρχισαν βροχή οι ερωτήσεις…
Και ποια ήταν η ουσία; Τι ξέρω για το δεύτερο ξάδελφό μου που ζει στο Λονδίνο. Σας μιλάω σοβαρά τόσος κόπος , τόση ενέργεια για αυτή την ερώτηση. Μία ημέρα κράτησε αυτό το σκηνικό. Πότε με το άγριο , πότε με το μαλακό αυτή ήταν η ουσία της απαγωγής μου ή «φιλική κουβέντα» που λένε οι «πολιτισμένοι».
Και το παράλογο είναι ότι έχω χρόνια να δω το ξάδελφό μου.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Νομίζουν ότι αυτή η συμπεριφορά και η αντίδραση είναι «μέτρα κατά της τρομοκρατίας;».
Αυτό προσπαθούν να περάσουν. Όμως αγαπητέ Έλληνα ίσως βρεθείς και εσύ στη θέση μου. Σου μοιάζει υπερβολικό αλλά αν δεν αντιδράσεις τώρα θα έρθουν «μέρες σκοτεινές». Δεν έκαναν μόνο σε έμενα απαγωγή (στην κυριολεξία) αλλά και σε σένα ( απαγωγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας)
Δεν είναι ανάγκη να είσαι ένοχος.
Μην περιμένεις από «αυτούς» να αποδείξουν αν είσαι ένοχος.

Το παιχνίδι έχει αλλάξει:
Πρέπει διαρκώς ΕΣΥ να αποδεικνύεις ότι είσαι αθώος.
Πρέπει διαρκώς ΕΣΥ να αποδεικνύεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.
Μέχρι να το αποδείξεις θα είσαι ΥΠΟΠΤΟΣ ,

θα είσαι ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΣ…..


(η φωτογραφία είναι από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Κόντρα")

Δεν υπάρχουν σχόλια: