Δευτέρα, Ιανουαρίου 30, 2006

"Χαλασμένοι άνθρωποι"



Δε θυμάμαι που το είχα διαβάσει και ποιος το είπε αλλά μου έμεινε: «Ενδιαφέρον έχουν οι χαλασμένοι άνθρωποι» , λόγια ενός συγγραφέα . Πάντα κουβαλάω αυτή τη φράση.
«Χαλασμένοι άνθρωποι» , ότι ξεφεύγει από το μέσο όρο , από τη κοινή σκέψη. Βέβαια και ο δολοφόνος και ο τρελός «χαλασμένοι άνθρωποι» είναι. Μα το νόημα της φράσης δεν αφορά τις ψυχικές ασθένειες ή τις εγκληματικές συμπεριφορές. Μια φράση κλειδί για τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας , τους φίλους που έχουν κάτι να σου πούνε.
Πάντα κουβαλάω αυτή τη φράση. Και όσο περνά ο καιρός όλο και πιο δύσκολα συναντάς ανθρώπους «χαλασμένους» (με τη καλή έννοια ) . Άνθρωποι που θα πάνε τη σκέψη σου ένα βήμα παρακάτω , άνθρωποι που θα τρέξουν ξανά το αίμα σου.
Αλήθεια πόσο καιρό έχει ο καθένας από μας να γνωρίσει έναν άνθρωπο με τέτοιες ιδιότητες; Συμβατικές καταστάσεις και τετράγωνη λογική. Αυτό κυριαρχεί. Πολλά βράχια και ελάχιστη θάλασσα.
Ίσως με τα χρόνια να έχουμε γίνει πιο δύσκολοι άνθρωποι. Ο ενθουσιασμός δίνει καθημερινά τη θέση του στη λογική και στις υποχρεώσεις. Ίσως οι εμπειρίες μας και η γνώση μας , να αποτρέπουν τις εκδηλώσεις ενθουσιασμού ή την όποια πρόθεση γνωριμίας με «χαλασμένους ανθρώπους».
Χρόνια και χρόνια στη ίδια λογική. Τετράγωνη λογική. Ακόμη και αυτόν τον έρμο έρωτα τον έχουμε κάνει έρμαιο της λογικής. Και το παράδοξο είναι ότι το ξέρουμε. Και τι κάνουμε; Τίποτα! Οικογενειακές υποχρεώσεις. Συμβιβασμοί.
Πριν χρόνια σε ένα ορεινό χωριό είχα την τιμή να γνωρίσω έναν τσομπάνη. Ηλικία γύρω στα 60 , ζήτημα αν είχε πάει μέχρι Τρίτη Δημοτικού. Στο χωριό γινόταν πανηγύρι. Κόσμος πολύς. Περασμένα μεσάνυχτα. Ο φίλος τσομπάνης έπινε το ουζάκι του. Συμπτωματικά καθίσαμε σε διπλανά τραπέζια. Το ρίξαμε στη κουβέντα. Είπαμε πολλά. Πως το έφερε η κουβέντα και αρχίσαμε να μιλάμε για το Ρίτσο. Γυρνάει ο φίλος τσομπάνης και μου λέει «τώρα διαβάζω τα γραφούμενα του Ρίτσου» .
( Εννοούσε τα θαυμάσια πεζά-διηγήματα που έχει γράψει ο Ρίτσος – ελάχιστοι γνωρίζουν ότι ο Ρίτσος έχει γράψει και πεζά εκτός από ποιήματα )
Τρελάθηκα όταν το άκουσα. Και ο καλός φίλος δεν σταμάτησε εκεί. Άρχισε να μου λέει για τον Ελύτη , για τον Καζαντζάκη , για το Σεφέρη. «Εκεί που βόσκω τα πρόβατα ανοίγω το βιβλίο και διαβάζω. Δε καταλαβαίνω πάντα τι λέει αλλά μ’ αρέσει. Καλά νοιώθω. » Αν αυτό δεν είναι αυτός ο ορισμός της ποίησης τότε ποιος είναι;
Η παρέα άρχισε να «δουλεύει» , περιπαίζει το τσομπάνη και να τον ειρωνεύεται. Πόσο άδικοι και ανόητοι δεν είναι οι « λογικοί και συνηθισμένοι άνθρωποι»; Πέρασα όλο το υπόλοιπα βράδυ παρέα μαζί του. Παρέα και τα ούζα! Είπαμε πολλά! Για τη ζωή του , για τη μοναξιά του , για το πως έγινε και έμεινε χωρίς οικογένεια , για τη χαρά του βουνού , για το φως των βιβλίων.
Για τους περισσότερους αυτός ο άνθρωπος είναι «γραφικός» ή « χαλασμένος» σύμφωνα με τα λόγια του συγγραφέα. Όσα δεν έμαθα από τους κανονικούς ανθρώπους τα έμαθα από το φίλο τσομπάνη σε μια στιγμή.
Εικόνα και φράσεις αξέχαστες!!!
Κατά τα άλλα βγαίνεις έξω δεκάδες φορές με φίλους , μιλάς ώρες ατελείωτες και τελικά τι μένει; Σχεδόν τίποτα. Όλα έχουν ειπωθεί και όλα έχουν γίνει.
Το νέο παύει να υπάρχει.
Ίσως κάποιοι να ερμηνεύσουν το κείμενο ως αποθέωση της όποιας γραφικότητας. Ασφαλώς και δεν μιλάω για την «ηλίθια γραφικότητα» ή ότι γίνεται από « επαναστατική γυμναστική».
Αναφέρομαι σε ανθρώπους με ζωή αληθινή , σε ανθρώπους που επέλεξαν άλλους δρόμους γιατί δεν μπορούσαν αλλιώς…
( Η εικόνα του post δεν έχει ουδεμία σχέση με το κείμενο...)

2 σχόλια:

xalasmenoi kourabiedes... είπε...

eipa na pw mia kalispera

ANna είπε...

Πράγματι. Ούτε εγώ καταλαβαίνω την σχέση της φωτογραφίας. Δεν ξέρω γιατί πάντα κλείνουν την επικοινωνία για μένα τέτοιου είδους εικόνες και σχόλια. Τελικά βλέπω πως είμαι πολύ πουριτανή. Και δεν ξέρω αν το διάλεξα εγώ στη τελική ή έγινε μόνο του αυτό το πράγμα και πάντα τσαντίζομαι με τέτοια, προσβάλομαι, λες και και αναφέρονται σε μένα προσωπικά. Με πιάνει ένα φεμινιστικό μου, αλλά κυρίως ένα μητρικό μου κάτι. Υπάρχουν και μικρά παιδιά σκέφτομαι, αν και πάει καιρός που ξέχασα πως είναι να είσαι μικρό παιδί κι ας δουλέυω αυτό το καιρό με αυτά.

Περί του θέματος, αλήθεια είναι πως πολλές φορές μαθαίνεις πράγματα απίθανα από τέτοιους "απλούς" ανθρώπους παρά από καθηγητές, σπουδές, κλπ. Είναι μια αγνή αλήθεια εκείνη που μιλάνε, μια αυθεντική που έρχεται πράγματι από τα βιώματα τους και όχι από μεγάλες ιδέες που αποτυπώσαν άλλοι. Πολλές φορές, αν και αποπνηκτική από άποψη περιορισμών, η ζωή στα χωριά είναι πιο "ανθρώπινη". Περιορισμοί κυρίως κοινωνικοί. Να μη φοράς το ένα, να μη λες το άλλο. Ιδέες τρίτων πάλι. Καλό είναι να μένουμε στα δικά μας πιστεύω. Άσχετο ίσως αυτό με το κείμενο σου. Όπως και η εικόνα. Περαστικά σου.