Τρίτη, Φεβρουαρίου 28, 2006

Άλμπατρος της σωτηρίας



Δίπλα στη θάλασσα. Το καράβι μας. Σιωπή. Φίλοι ανοίγουν πανιά για το ταξίδι. Κουρσάροι του χειμώνα! Πειρατές του χειμώνα! Το αληθινό, χωρίς τους «εισβολείς» του καλοκαιριού. Νύχτα, δε βλέπεις τη θάλασσα αλλά την ακούς... Ταξίδι φίλων, έτσι χωρίς λόγο... Διάθεση ικανοποιητική! Νιώθεις την υγρασία. Περνάς απέναντι... στην παρέα.
Έτοιμο το φορτίο. Εκλεκτά ποτά από κρασί μέχρι ουίσκι. Εκλεκτά «συνοδευτικά» του ποτού. Και ένας ναργιλές με γεύση καπνού μήλου. Σαλπάρουμε! Στο νησί των πειρατών...
Το ταξίδι ξεκινά. Έξι άτομα όλα κι όλα.
Ο Γιώργος είναι ο οικοδεσπότης, Ο οργανωτής της βραδιάς . Πες τον και καπετάνιο για να είσαι στο πνεύμα του κειμένου... Μερόνυχτα της λησμονιάς και του ποτού. Και τα πρωινά ξυπνήματα. Θέλει να ουρλιάξει αλλά δεν μπορεί... Δεν είναι η εξαίρεση είναι ο κανόνας... Πόσοι τόλμησαν να βγάλουν την κραυγή τους όταν το ένιωθαν ως ανάγκη;
Ο Χρήστος είναι λίγο απότομος. Πειραχτήρι. Ξεπερνά με τα αστεία του τα όρια.... αλλά είπαμε να αγαπάμε τον άλλον με τα ελαττώματά του! Ο Χρηστός όμως αγαπά τις γυναίκες... (Χα! Χα!) Ικανός για δημοσιές σχέσεις αλλά με συγκαλυμμένη ντροπαλότητα. Θα τον έλεγες και αυταρχικό αλλά θα τον αδικούσες και... θα τον πλήγωνες. Γιατί ο Χρήστος έχει και τις ευαισθησίες του.
Η Μαριλίτα , η σύντροφος του Χρήστου. Τα άφησε όλα και ήρθε να μείνει με το Χρήστο. Στο μέρος του Χρήστου. Αυτό και μόνο την κάνει ενδιαφέρον άτομο... Τόση θυσία για τον Χρήστο; Ανοιχτό κοινωνικό άτομο με τις σωστές ισορροπίες. Τουλάχιστον έτσι δείχνει... Αντέχει ακόμη να ζει την ερημιά του χειμώνα! Άνθρωπος της αντοχής!
Ο Νίκος! Επαναστάτης με αιτία και χωρίς αιτία... Αδικεί τον εαυτό του. Μοιράζει σφαίρες με τα λόγια του. Δεν το κάνει από κακία. Απλά λέει την αλήθειά του. Ο θόρυβος της σιωπής είναι το όριο του Νίκου... Ίσως να μην τον καταλαβαίνω αλλά το σίγουρο είναι ότι τον νιώθω. Αγαπάει τη νύχτα και τη θάλασσα. Απίθανος συνδυασμός.
Η Αναστασία του ταξιδιού και του εγκλωβισμού... Ταξιδεύει στα όνειρα μα και εγκλωβίζεται στις ιστορίες του χθες... Μιλά με πάθος για ότι την πόνεσε. Στην ερημιά του Αιγαίου όχι από επιλογή από ανάγκη. Τίμημα της αγάπης; Πες το και έτσι... Προσευχόμαστε για το χαμόγελό της... Γιατί το χαμόγελο της σημαίνει και καλές θάλασσες.
Και ο Γρηγόρης ( ο γράφων ) αλλά τι να σου πω γι αυτόν… Απλά διάβασε τον και ότι καταλάβεις…
Καράβι και ψυχή έχουν σαλπάρει! Φιλοσοφίες και οράματα. Να προλάβουμε πριν έρθει η ανατολή. Ρεσάλτο στο «εχθρικό καράβι» με το όνομα «ανεκπλήρωτοι έρωτες». Μάχη δύσκολη. Πλήρη αποτυχία. Το καράβι μας ηττήθηκε. Πειρατεία της αποτυχίας. Απώλειες τεράστιες. Καρδιές ματωμένες μα.... Μοναδικά λάφυρα η σοφία.... η σοφία για να κάνουμε και πάλι τα ίδια λάθη.
Με ναργιλέ και ποτά το ταξίδι συνεχίζεται... Καραβάκια στον ορίζοντα. Πολλά μικρά καραβάκια με την ονομασία «χαρές». Ορμάμε να τις λεηλατήσουμε. Με δύναμη και πάθος. Να ικανοποιήσουμε το ανικανοποίητο. Μα οι «χαρές» βουλιάζουν τόσο εύκολα... Και πάλι επιστρέφεις στα ίδια με πικρή γεύση στο στόμα. Τουλάχιστον απολαύσαμε τη στιγμή! Τη στιγμή της «χαράς».
Και να που μας πλάκωσε καταιγίδα. Η καταιγίδα των ονείρων. Των προσωπικών ονείρων... Θα έλεγα ότι γίνεται «της πουτάνας» αλλά καλύτερα να αποφύγω τέτοια λόγια. Όχι από σεμνοτυφία αλλά δεν υπάρχουν λόγια περιγραφής. Επίθεση χρωμάτων... Τα όνειρα του Γιώργου , του Νίκου , του Χρήστου , της Αναστασίας , της Μαριλίτα , του Γρηγόρη... Όλα μαζί έχουν ορμήσει. Να μας πνίξουν θέλουν. Τα όνειρα ζητάνε εκδίκηση. Μας χλευάζουν γιατί αποτύχαμε να τα πραγματοποιήσουμε... Τόσο σκληρά είναι λοιπόν τα όνειρα;
Πάει το καράβι μας. Βουλιάζει. Βουλιάζει από τα όνειρά μας... Η σιωπή του βυθού πλησιάζει… Ναυαγοί!
Η πτώση! Στο πέλαγος... Ζητιάνοι μιας άγνωστης σωτηρίας.
Άλμπατρος. Ο καθένας έχει το δικό του σωτήρα , από ένα άλμπατρος! Η σωτηρία μας. Τα περήφανα αυτά πουλιά , ταξιδευτές του κόσμου. Πτήση με τα άλμπατρος. Κάτι σαν Νιλς Χολγκερσεν δηλαδή (να θυμηθώ και τα κινούμενα σχέδια της ηλικίας μας...)
Πριν λίγο στα βαθιά ναυαγοί... Τώρα ταξιδευτές! Μην απορείς γιατί όλα γίνονται.
Ο Γιώργος χαμογελά για αυτή την απρόσμενη σωτηρία μας. «Τώρα πια τίποτα δε με σοκάρει...» φωνάζει και γελά στον αέρα. Και συνεχίζει: «Δεν έχουμε ανάγκη από άλλους σωτήρες. Μόνο άλμπατρος...» Αν και τα φύλλα της καρδιάς του έχουν άλλη γνώμη. Στο τέλος θα βγει το αποτέλεσμα...
Η Μαριλίτα κερνάει τσιγάρο στο σωτήρα της. Προσπέρασε το αρχικό της τρόμο και τώρα το απολαμβάνει. Μια ιδέα κυριεύει το μυαλό της: να μείνει παρέα με το σωτήρα της , να γυρνάει διαρκώς το κόσμο παρέα με το άλμπατρος – σωτήρα. Μα και πάλι διστάζει. Βλέπεις υπάρχει και ο Χρήστος... Προσφέρει και αυτός τα δικά του ταξίδια στη Μαριλίτα... Έστω και χωρίς «λογική» (α-λογα...)
Ζωγραφίζει στον αέρα... έστω και νοητά ο Νίκος. Το άλμπατρος δεν ήταν απλά η σωτηρία του. Ήταν η ελευθερία του! Τώρα ο θόρυβος της σιωπής έχει χρώμα, έχει όραμα. Ο αέρας καίει όχι από τον ήλιο (που σε λίγο θα ανατείλει) μα από τη δύναμη και την ενέργεια του Νίκου... Τόση φωτιά που ήταν κρυμμένη; Άλμπατρος σωτήρας και ελευθερωτής!
Ο Χρήστος πέταξε αρχικά την κοτσάνα του λέγοντας ότι εκείνος είδε πρώτος τα πουλιά και τα κάλεσε να τους σώσουν. Έφαγε λίγο κράξιμο από την παρέα και.... κατάλαβε το νόημα .Ένα βήμα πέρα από εμάς ίσως να είναι η σωτηρία , ίσως η αποτυχία. Αλλά σίγουρα θα είναι η αλήθεια του φίλου χωρίς εγωισμούς. Γιατί από το ίδιο υλικό είμαστε, μην ψάχνεις τη διαφορετικότητα.
«Όλοι βλέπουν οράματα ωστόσο κανείς δεν το ομολογεί...» , η πρώτη σκέψη της Αναστασίας όταν είδε τα άλμπατρος. Δεν τόλμησε να φωνάξει. Δεν ένιωθε σίγουρη για τον εαυτό της, θεώρησε τη εικόνα των πουλιών σαν παραίσθηση του ναυαγίου. Κι όμως ήταν όλα αληθινά. Πίστεψε... Στο ανέφικτο , στο αδύνατο.
Όσο για το Γρηγόρη (δηλαδή εμένα ) ζήτησα να με προσγειώσει το άλμπατρος στο PC μου και να γράφω αυτή τη ιστορία. Ίσως εδώ να είναι η δική μου σωτηρία...

Η περιπλάνηση συνεχίζεται...


( Λίγα λόγια για τα άλμπατρος: Όταν τα γκρίζα άλμπατρος δεν είναι απασχολημένα μεγαλώνοντας μικρά στην Ανταρκτική, απλά περιφέρονται αδιάκοπα γύρω από την υδρόγειο, συμπληρώνοντας το γύρο του κόσμου έως και μια φορά το εξάμηνο. Τα γκρίζα άλμπατρος συγκεντρώνονται κάθε δύο χρόνια στις νήσους Σάουθ Τζόρτζια κοντά στην Ανταρκτική για να ζευγαρώσουν και να μεγαλώσουν τους νεοσσούς. Τα άλμπατρος περνάνε εφτά χρόνια συνεχώς στη θάλασσα και μάλιστα κοιμούνται ενώ πετούν.)


Δευτέρα, Φεβρουαρίου 27, 2006

Άρθρα της εφημερίδας "Καθημερινή" για την ελληνική blog-οσφαιρα

Την Κυριακή 26-02-2006 η εφημερίδα "Καθημερινή" δημοσίευσε δύο άρθρα για την ελληνική blog-οσφαιρα με τίτλους α)Τι περιέχει η ελληνική «μπλογκόσφαιρα» και β)Κάθε λεπτό γεννιέται ένα νέο blog.
Παρά την υπερβολή τους αξίζει μια ανάγνωση... Τα σχόλια δίκα σας.
Διαβάστε:


Τι περιέχει η ελληνική «μπλογκόσφαιρα»

και

Κάθε λεπτό γεννιέται ένα νέο blog

Σάββατο, Φεβρουαρίου 25, 2006

Του έρωτα και... της ντροπής



Η συμφωνία τελικά εφαρμόστηκε... με βάση την ερμηνεία της Λίνας! Ίσως έτσι να είναι καλύτερα... Ψυχοφθόρες καταστάσεις! Υπάρχει ελπίδα πάλι για το Φλεβάρη. Το Φλεβάρη του 2008. Τότε που ο Φλεβάρης θα έχει 29... Τι νόημα να έχουν όλα αυτά; Η πρόκληση ίσως να είναι μια εξήγηση. Αν και σε ζητήματα καρδιάς και εγωισμού δεν υπάρχουν λογικές...
Τέλος Φλεβάρη του 2000. Δίσεκτη χρονιά. Όταν χτυπάει η πόρτα και δεν είναι ο γαλατάς αλλά ο έρωτας. ( Το ξέρω ότι όλα αυτά σου ακούγονται γλυκανάλατα και σου προκαλούν αηδία. Έχεις δίκιο αλλά δεν έχω άλλο τρόπο περιγραφής... τουλάχιστον για την αρχή της ιστορίας.)
Η Λίνα μέχρι τότε ήταν κάτι μεταξύ φίλης και γνωστής. Χαμηλών τόνων. Φοιτήτρια οδοντιατρικής. Συνηθισμένος τύπος γυναίκας. Θα την χαρακτήριζα καλό κορίτσι.
Παρέα σε αποκριάτικο πάρτι. Η απέχθειά μου για τις απόκριες ήταν και είναι δεδομένη!!! Πάντα κάτι στραβό γινόταν τις Απόκριες. Από μικρός σιχαινόμουν αυτές τις μέρες. Μα τι να κάνω. Είπα να ξορκίσω τους φόβους και να απολαύσω ένα αποκριάτικο πάρτι.
Ήταν χαρακτηριστική η σκηνή υπό τους ήχους της μουσικής και την γλυκιά επίδραση του ποτού να λέω στη Λίνα ότι μισώ τις Απόκριες. Μέσες άκρες της εξήγησα τα «άσχημα της Αποκριάς» που κουβάλαγα εδώ και χρόνια. Και η απάντησή της αφοπλιστική: « Ίσως να αλλάξεις γνώμη». Δεν έδωσα και πολύ σημασία σ’ αυτή τη φράση – χρησμός. Και αυτό γιατί η Λίνα σε τέτοιες καταστάσεις πάντα έλεγε λόγια παρηγοριάς. Οπότε μια από τα ίδια , σκέφτηκα.
Το τέλος της νύχτας , το σκόρπισμα της παρέας και η ιστορική ερώτηση της Λίνας:
«Θέλεις παρέα για απόψε το βράδυ;».
Κάποιο πρόβλημα έχουν τα αυτιά μου, υπέθεσα. Αμηχανία. Χιλιάδες σκέψεις και ερωτηματικά σε ένα δευτερόλεπτο. Δεν ήταν ζήτημα συντηρητισμού αλλά αυτή η φράση δεν είχε καμία σχέση με το χαρακτήρα και την εικόνα της Λίνας. Εξάλλου δεν υπήρχε καμία προδιάθεση. Κάποιο σημάδι που να έδειχνε ότι κάτι μπορεί να «παιχτεί» με τη Λίνα.
«Θέλεις παρέα για απόψε το βράδυ;». Η παραπάνω σκηνή θα πρέπει να είναι ο ορισμός του αιφνιδιασμού. Μιλάμε για τρομοκρατική ενέργεια!!! Με την καλή έννοια βέβαια. Μπόρεσα και απάντησα στην ερώτηση της Λίνας.
«Ναι» , είπα. Ήθελα να ρωτήσω πολλά αλλά ... τέτοια ώρα... τέτοια ερώτηση... τέτοιες απαντήσεις....
Σε λίγα λεπτά με τη Λίνα στο σπίτι μου. Στο κρεβάτι. Διέκρινα ίχνη φόβου στο βλέμμα της Λίνας. (όχι βέβαια για αυτό που είδε...) . Ίχνη φόβου για την τόλμη της! Για την τόλμη της, που έγινε πράξη.
Ξημέρωμα! Ξημέρωμα μιας νέας σχέσης. Χωρίς ύπνο...Μου άρεσε η τόλμη της Λίνας και είπα να ακολουθήσω το παράδειγμά της. Και από ιδέες πάω καλά...
«Θα ήθελα ανεξάρτητα από την πορεία της σχέσης μας να κάνουμε την εξής συμφωνία: Να βρισκόμαστε κάθε χρόνο αυτή την ημερομηνία και να κάνουμε έρωτα. Και ας έχουμε σχέση και ας είμαστε παντρεμένοι με άλλους συντρόφους.» , αυτή ήταν η δική μου τολμηρή πρόταση.
Η Λίνα με χαρακτηριστική ευκολία συμφώνησε. Παράξενο σκέφτηκα.
Ξημέρωνε 29η Φλεβάρη 2000. Κάτι που δεν το σκέφτηκα...
Ο έρωτας χτυπούσε πιο δυνατά τους επόμενους μήνες... Τόσο δυνατά που ήρθε και ο χωρισμός μετά από έξι μήνες. Όπως συμβαίνει με όλες τις ιστορίες... Σεπτέμβρης ήταν...Το τέλος με άσχημο τρόπο. Παρόλα αυτά η Λίνα κυρία στις συμφωνίες της...
Λίγο πριν το τέλος ρώτησα αν ισχύει η συμφωνία μας.
«Μα και βέβαια ισχύει, βρε Γρηγόρη».
«Τότε θα τα πούμε σύντομα», είπα και έσπευσα να την φιλήσω. Με απώθησε. Όχι για να αποφύγει το φιλί... αλλά να μου διευκρινίσει ότι δεν είναι και τόσο σύντομα....
«29 Φλεβάρη 2004 θα τα πούμε» , είπε η Λίνα και έσπευσε να με φιλήσει.
Κόκαλο! Πάγωσα! Κρύο φιλί!
Πριν προλάβω να ρωτήσω η Λίνα διευκρίνισε ότι η συμφωνία μας κλείστηκε 29 Φλεβάρη 2000 οπότε το επόμενο ραντεβού θα είναι στις 29 Φλεβάρη... 2004. Αρχικά το πήρα ως αστείο αλλά... τα πράγματα ήταν σοβαρά. Η Λίνα το εννοούσε. Θα κάναμε έρωτα κάθε 29 Φλεβάρη.... κάθε 4 χρόνια.
Δεν πίεσα την κατάσταση διότι δεν ήθελα να αρνηθεί ολοκληρωτικά τη συμφωνία μας.


29 Φλεβάρη 2004. Η Λίνα πριν λίγο καιρό είχε παντρευτεί. Εγώ με μακροχρόνια σχέση. Βρεθήκαμε εκείνο το βράδυ στην Αθήνα. Ο καθένας μας βρήκε τρόπο και ήρθε στο ραντεβού. Περάσαμε μαζί μόνο και μία νύχτα. Νύχτα με ενοχές... Απατούσαμε και οι δύο τους συντρόφους μας... Νύχτα της ντροπής!
Δε ξέρω αν μου άρεσε. Δεν ξέρω αν άρεσε στη Λίνα. Τελικά τίποτα δεν μένει όρθιο , τίποτα δεν είναι αιώνιο.
Τους ανθρώπους , τους αγαπάς την κατάλληλη στιγμή. Μη ζητάς διαχρονικές καταστάσεις.
Ερωτήματα:
Το παρελθόν έχει θέση στο σήμερα , στο αύριο;
Αναβίωση έρωτα; Αναβίωση σεξ;
Η συμφωνία είναι ακόμη σε ισχύ. 29 Φλεβάρη 2008 είναι το επόμενο ραντεβού.
Προς το παρόν είμαι ευτυχισμένος που ζω... στο 2006 και ο Φλεβάρης έχει 28 ημέρες...
Το Φλεβάρη του 2000 μπορείς να μου τον δώσεις;
Όχι!!!
Τότε παράτα με....
Συμφωνία του έρωτα και ... της ντροπής...


Πες μου ένα ψέμα,
ν’ αποκοιμηθώ.
Μοναχά για σένα,
κάνω τον χαζό.
Λίνα, Λίνα, κι αν σε χάνω,
δεν θα σε ξαναπικράνω,
σαν το σκύλο με τη γάτα,
η αγάπη μας στη στράτα.
Λίνα, Λίνα, παίρνω φόρα
κι όλα τ’ άπλυτα στη φόρα,
έχεις ομορφιά φιδίσια,
τι γυρεύεις στα Πατήσια;

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 24, 2006

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 23, 2006

Λυπάμαι , που σου χάλασα την Τσικνοπέμπτη


Τσικνοπέμπτη. Σήμερα το τσικνίζουμε λέει... Τρώμε κρέας. Ψητό! Μα και τις υπόλοιπες ημέρες πάλι το ίδιο συμβαίνει: τρώμε τις σάρκες μας. Κρέας ανθρώπινο. Υπερβολικές εκφράσεις κόντρα στο πνεύμα των ημερών.
Χαλάρωσε μου λένε... Δε μπορώ! Είναι κάτι στιγμές που δεν έχεις ανάγκη τη χαλάρωση. Αδέσποτες σφαίρες γυρνάνε στο μυαλό και ο ήχος του κρότου σπάει τη σιωπή. Αυτή τη στιγμή που νιώθεις το τι έκανες.... Τσικνοπέμπτη του χθες. Και δεν είναι ανάγκη να είναι Απόκριες. Αδέσποτες μέρες και λόγια και έργα... Για κάθε έγκλημα που έκανες για κάθε σάρκα που «έφαγες»...
Καιρός για εξομολόγηση; Δε νομίζω....
Δείξε μου όμως ένα δρόμο. Τι λόγια να σου γράψω. Όλα έχουν ειπωθεί. Ρίξε μια ματιά στο κόσμο.
Να τρώμε ο ένας τις σάρκες του άλλου. Ωμό κρέας! Να η Τσικνοπέμπτη που ψάχνεις. Και τα καταφέρνεις έτσι ώστε κάθε μέρα να είναι Τσικνοπέμπτη.
Όχι δεν με ανησυχεί αυτή η κατάσταση. Το θεωρώ πιο υγιές. Τουλάχιστον δεν είναι ύπουλο. Είναι πιο έντιμο. Το κάνεις και εσύ σίγουρα.... Δεν μπορεί να είσαι τόσο αθώος. Όλο και κάτι «έφαγες». Δε έχω σκοπό να σε κατηγορήσω.
«Δυστυχώς έτσι μας έκαναν...» , αυτό νομίζεις;
Πάλεψε να ακούσεις και μια άλλη άποψη. Σαρκοφάγος από τη φύση του ο άνθρωπος. Παλαιστής και ... νοημοσύνη! Γιατί να μη στραφεί ενάντια στο είδος του;;;
Ερωτήματα προβοκάτσιας! Παιχνίδι με τα ερωτήματα.
Μη νομίζεις ότι στηρίζω την κακή πλευρά του ανθρώπου. Απλά υπάρχει και αυτή. Και το άσχημο είναι ότι σήμερα υπερέχει το αρνητικό...
Αποτύχαμε να χαλιναγωγήσουμε τον εγωισμό μας.
Φεύγα!
Μπροστά.
Λόγια μπορώ να σου χαρίσω. Εσύ ομορφιά θα μου χαρίσεις;
Σιωπή και πάλι.
Μέχρι τότε θα τρέφομαι με σάρκες. Δεν είναι και η καλύτερη διατροφή. Αισιοδοξώ για την πρόοδο της επιστήμης. Κάτι θα βρεθεί να σβήσει την χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια.
Αν σε τρομοκράτησα λυπάμαι δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Ξύπνησα με άσχημη διάθεση. Μάλλον η χθεσινή σάρκα μου έπεσε βαριά...
Και δεν είχα ούτε την πουτάνα coca-cola να κάνω ένα καλό ρέψιμο... Τόση ατυχία! Άντε να έρθω στα ίσια μου σήμερα.
Ακονίζω δόντια για τις επόμενες σάρκες.
Μα ξέρω ότι θα την πατήσω... με μια αναπηρία καρδιάς και με πνεύμα συγχώρεσης βλέπω γρήγορα να γίνομαι τροφή στα δόντια των άλλων σαρκοφάγων...
Μόνο να ξέρουν είμαι άνοστος. Ας ρίξουν λίγο αλάτι μήπως φτιάξει η γεύση...

Άντε και καλή Τσικνοπέμπτη μάγκες...

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 22, 2006

Χούντα φίλε μου , χούντα



Επιστράτευση! Ακύρωση δικαιώματος απεργίας. Κατοχή Πειραιά από δυνάμεις των ΜΑΤ. Ξύλο και δακρυγόνα. Αν δεν είναι αυτός ο ορισμός της χούντας τότε τι είναι η χούντα;
Το δικαίωμα στην απεργία είναι πάντα ιερό. Κάθε απεργία έχει και κοινωνικό αντίκτυπο. Με φασισμό δεν λύνεις προβλήματα. Η επιστράτευση είναι μορφή βίας... και η βία φέρνει πάντα βία.
Άντε τώρα να συμμαζέψεις την κατάσταση....
Μπράβο κύριε Καραμανλή! Κύριε Κεφαλογιάννη!
Χούντα φίλε μου , χούντα

Τρίτη, Φεβρουαρίου 21, 2006

Ο ήλιος του χειμώνα , η πτώση του ελικοπτέρου...


Ήλιος του Φλεβάρη. Αναγκαία και ικανή συνθήκη για καλή διάθεση. Μετά το μαύρο του χειμώνα και το άσπρο του χιονιού καιρός για το κίτρινο του ήλιου... Παιχνίδι των χρωμάτων και της ψυχολογικής διάθεσης. Μερικές φορές η αλλαγή διάθεσης είναι πιο απλή υπόθεση. Αρκεί μια ωραία εικόνα , ένα σου χαμόγελο , μια καλή σου λέξη...
Ούτε χάπια , ούτε ψυχολόγοι.... Και ας λένε ότι δεν υποφέρεται ετούτος ο χειμώνας!
Τώρα πια είμαστε στα εύκολα. (έτσι θέλω να πιστεύω).
Μια βόλτα είναι ικανή να αποδείξει τα πάντα. Σαν σήμερα. Μια βόλτα με τον ήλιο του χειμώνα. Επαναστάτης ο ήλιος. Τολμά μέσα στο Φλεβάρη και κάνει παιχνίδι. Ζεσταίνει! Ανθρώπους και σκέψεις. Αισιόδοξες σκέψεις. Αυτός είναι Θεός. Κάτι ήξεραν οι Αρχαίοι... Μαγική δύναμη! Μαγική εικόνα! Τι άλλο να ζητήσεις; Άντε και τον απαιτούμενο χρόνο για την ηλιακή απόλαυση.
Το μυαλό κάνει προβοκάτσια και με οδηγεί στη διατύπωση του κλασικού ρητού : «όταν έχουμε χρόνο δεν έχουμε χρήμα και όταν έχουμε χρήμα δεν έχουμε χρόνο». Νομίζω ότι η προβοκάτσια πέτυχε. Ακόμη και ο ήλιος έχει το κόστος του. Μια βόλτα έχει το κόστος της...
Μα τι μαλακίες γράφω... Γρήγορα να φύγω. Σε άλλα μονοπάτια! Το όνειρο και το παράλογο. Εκεί είναι ο κόσμος μου. Δε σου ζητάω να τον ακολουθήσεις. Ούτε ζητάω να τον διαβάσεις... Να με καταλάβεις ! Μπορείς;
Άνοιξε μου μια αγκαλιά! Το «θέλω» του «τώρα» κόντρα στο ξεχασμένο και το λυπημένο. Ξέρω σε μπέρδεψα. Όχι δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου.
Διάβασέ με σωστά και κατάλαβε πόσο αισιόδοξος είμαι... Τόσο αισιόδοξος που δεν κοιμάμαι. Περιμένω τα έκτακτα γεγονότα.
Και οι μαλάκες δημοσιογράφοι δεν έβγαλαν ούτε ένα έκτακτο δελτίο ειδήσεων : «Σήμερα ο ήλιος είναι παρόν κόντρα στο χειμώνα» , αυτή θα ήταν είδηση!!!
Αντίθετα έβγαλαν έκτακτο για την πτώση του ελικοπτέρου. Να πουν τι; Τι να πούνε στις οικογένειες των νεκρών; Μα το θεό και τον ήλιο αν είχα συγγενή νεκρό στο ελικόπτερο θα ήταν τώρα νεκρός ο Υπουργός Άμυνας. Το λέω και το εννοώ. Δεν είναι ζήτημα αν φταίει αλλά κάποιος πρέπει να την «βρει»... Να νιώσει για μια στιγμή τη «γλύκα» του άδικου... Το αισχρό είναι ότι δεν καταλαβαίνουν. Κάνουν και δηλώσεις....
Και μετά όλα ξεχνιούνται στον ήλιο της ραστώνης του καλοκαιριού. Λήθη! Και μετά σιωπή. Ποιος θυμάται τον Υπουργό με το ναυάγιο του «Σάμινα»... Ελάχιστοι ! ( Για την ιστορία Χρ. Παπουτσής λέγεται... και εξακολουθεί να κάνει δηλώσεις για το κοινωνικό σύνολο...Σκατά στα μούτρα του!)
Και εμείς συνεχίζουμε να ξεχνάμε.
Παρακαλώ αφήστε με. Τον ήλιο μόνο να μη μου στερήσεις....
Το πλοίο (κάποτε θα λήξει και η απεργία) θα σαλπάρει. Με ήλιο και αξιοπρέπεια . Μέχρι τότε θα νομίζεις ότι ο ήλιος του χειμώνα και η πτώση του ελικοπτέρου δεν έχουν καμία σχέση...
Αν δε σε αγγίζει ο ήλιος... ο θρήνος του ελικοπτέρου ... του Σάμινα... τότε είσαι στο «δρόμο» τους...
Καλή συνέχεια.
Ανατριχιάζω!

« Όσα κοστίζουν μια δραχμή για άλλους κοστίζουν μια ζωή...»
«Δεν είναι κρίμα;;;»

Κυριακή, Φεβρουαρίου 19, 2006

Κυριακής ανάγνωσμα...

Η Κυριακή! Καθαρός χρόνος. Η εβδόμη ημέρα. Με τις κυριακάτικες εφημερίδες και τον πρωινό καφέ. Ημέρα για σκέψεις και σκότωμα... νεκρός χρόνος για πολλούς. Ευκαιρία για ξεφάντωμα ή για χαλάρωση (από την κραιπάλη του Σαββατόβραδου για όσους λειτουργούν έτσι) ή πραγματικής ξεκούρασης μετά από τα ζόρια της εβδομάδας.
Η Κυριακή πάντα είχε δύο όψεις. Τη χαλαρότητα και τη μελαγχολία. Το βράδυ της Κυριακής , δύσκολη υπόθεση... Η θλίψη για την εβδομάδα που ξεκινά. Οι υποχρεώσεις για την εβδομάδα που ξεκινά. Τελικά η Κυριακή δεν μου αρέσει. Το διπλό πρόσωπό της θυμίζει γυναίκα άπιστη. Μέχρι το απόγευμα να είσαι καλά και το απόγευμα να σε πιάνει θλίψη.
Όχι ότι η θλίψη είναι κακός παράγοντας αλλά πώς να το κάνουμε δεν είναι και η καλύτερη κατάσταση. Ακόμη και σε νεκρό χρόνο διακοπών και παρόλα που ξέρεις ότι τη Δευτέρα δεν έχεις καμία υποχρέωση μελαγχολείς... το βλέπεις στην ατμόσφαιρα: όλοι ετοιμάζονται για τη λεγόμενη Τσαγκαροδευτέρα!!!
Άσε το όλο ανέκδοτο : όλα ξεκινούν από Δευτέρα! Από δίαιτα μέχρι εργασία! Τελικά αυτή η εναλλαγή από Κυριακή προς Δευτέρα σκοτώνει... Στην πράξη όμως τίποτα δεν αλλάζει!!! Όλα είναι στο μυαλό μας! Η συμβατικότητα του χρόνου δεν μπορεί να είναι η λύση ή αιτία αλλαγών. Η ουσία είναι εσύ τι κάνεις όχι τη Δευτέρα αλλά κάθε στιγμή.
«Τις Κυριακές από παιδί τις σιχαινόμουνα» , που λένε και οι Κατσιμίχα. Κάπως έτσι πάει πέρασε και αυτή η Κυριακή. Ευτυχώς ήπιαμε το ουζάκι μας δίπλα στη θάλασσα!!! Τα υπόλοιπα έρχονται...
Το θέμα είναι ότι η ψυχολογία της Κυριακή δύσκολα αλλάζει. Χρόνια έψαχνα να βρω λύση και τελικά νομίζω ότι το πέτυχα....
Πέτυχα να είναι κάθε μέρα Κυριακή.... ( Παρέα με την Κυριακή για 7 ημέρες την εβδομάδα .... Κυριακή η σύντροφος της ζωής μου)
Τώρα καλό είναι αυτό;
Εννοώ να είναι κάθε μέρα Κυριακή!!!
Χα Χα Χα!!!

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 16, 2006

Blog-οθεραπεία και ψυχανάλυση




Αξιότιμε κύριε ψυχαναλυτή μου ,

Τον τελευταίο καιρό δεν νιώθω καλά. Άρχισα όπως μου είπατε την blog-οθεραπεία. Τα αποτελέσματα δεν κρίνονται ικανοποιητικά!!! Γράφω για καθετί που με απασχολεί. Λύτρωση δε βρήκα. Λαμβάνω και κάτι παράξενα email. Άνθρωποι άγνωστοι με διαβάζουν. Ο καθένας λέει τα δικά του. Άλλοι συμπάσχουν , άλλοι βρίζουν , άλλοι λένε τα δικά τους!!! Καθένας κουβαλάει το δικό του δρόμο. Τις νύχτες γράφω... Τότε είναι η κατάλληλη στιγμή. Για όσα έζησα , για όσα δεν έζησα. Μακάρι να ζούσα για μια στιγμή ότι δεν έζησα και μετά... ας τα χάσω! Ξημέρωμα σε μια άδεια παραλία , ραντεβού με τις στιγμές που ξέμειναν , δεν έγιναν πράξη....με τις στιγμές που έρχονται , με τρομάζουν...!!!


Χθες έλαβα και το φοβερό μήνυμα: τι πίνεις και γράφεις!!! Το θεώρησα ειρωνικό το email. Εσύ το ξέρεις γιατρέ μου ότι ακόμη δεν πίνω τίποτα. Μόνο νερό και χυμούς. Φρέσκους χυμούς... φρέσκο χιόνι και φρέσκο αίμα αν χρειαστεί!!! Αίμα του χθες. Για το σήμερα δεν υπάρχει προσφορά....

Έλαβα και άλλο μήνυμα. Το νόημά του ήταν ότι θέλει να μου μιλήσει μία άγνωστη από περιέργεια. Τι πάει να πει περιέργεια; Ότι διαβάζεις αυτό είμαι και... κάτι παραπάνω αν χρειαστεί. Κρατάω κάτι και για μένα. Το έχουμε πει αυτό. Τα Blogs είναι ελεγχόμενη έκθεση.

Υπάρχει και ο Γιώργος που με πυροβολεί. Είναι λέει απαράδεκτο αυτό που κάνω. Παντρεμένος άνθρωπος να γράφω ιστορίες για γυναίκες , για σκέψεις και συμβάντα που εκθέτουν... Δεν τον άδικο. Καθένας έχει τη δική του αντίληψη. Το καλό από το κακό απέχουν ένα τσιγάρο δρόμο. Αρκεί να έχεις φωτιά.... Μην καταντήσεις όπως Η Κυρία με τα μοναχικά τσιγάρα δεν είχε φωτιά... Ποτέ δεν είχα σκοπό να πληγώσω ανθρώπους που αγαπώ. Τα φτερά δεν είναι μόνο για πτήσεις αλλά και για προσγειώσεις. Και το θέμα δεν είναι αν με διαβάζεις αλλά πως με διαβάζεις. Λογική και πάλι λογική. Δεν οδηγεί πουθενά αυτός ο δρόμος. Πως το είχε πει ο Οδυσσέας: «Αν δεν βγάλουμε τη τρέλα μας θα πεθαίνουμε στη σιωπή μας και αν δεν βγάλουμε το πάθος μας θα πνιγούμε στο σπέρμα μας». Λόγια καρφωμένα στο μυαλό και στη ψυχή.

Υπάρχει και η Αγγελική. Αν και έχει άλλο όνομα.... Αλεξάνδρα τη βάφτισα. Της αρέσει αυτό που διαβάζει. Από τη μια το βρίσκω ωραίο αλλά από την άλλη ανησυχώ για την ίδια. Ανησυχώ γιατί είναι σε κατάσταση ενδιαφέρουσα και ίσως ο ψυχικός της κόσμος να μην πρέπει να μπαίνει σε λαβύρινθους!!! Αλλά ξέρω ότι εκείνη δε το βλέπει έτσι. Ας πούμε ότι το βλέπει σαν κήπο. Ένας κήπος με ωραία φυτά και ουρανό χρωμάτων ... εκεί που σβήνει το φως της ημέρας στη θάλασσα του Αιγαίου.

Τα φτερά μου θέλω να τα ανοίξω στον αέρα... Είναι και αυτός ο χειμώνας , είναι και οι βοριάδες , είναι και η νόσος των πτηνών και... δύσκόλες οι πτήσεις. Προσπαθώ να βρω κάτι να με γεμίζει αισιοδοξία αλλά μάταια.. Κάπως βαριά μας κάθισε αυτή τη χρονιά. Σκοτώνω χρόνο και στιγμές. Κάθε στιγμή είναι και μια μικρή Ιφιγένεια. Θυσία στο βωμό. Να λύσουνε τα πλοία. Δεν είμαι άκαρδος. Την κάθε Ιφιγένεια την σκοτώνω με τρόπο ιερό. Δεν είμαι βέβηλος. Άσε που αποκτά ιερότητα. Η θυσία ήταν πάντα έννοια ιερή.
«Εσύ πότε θυσιάστηκες;» ,ρωτάει το δαιμόνιο που κουβαλάω.

Ανοίγω παρένθεση. Ακολούθησα τη συμβουλή σου κύριε ψυχαναλυτή και κάνω διάλογο με τα δαιμόνια. Καλή η μέθοδος που με δίδαξες αλλά βασανιστική... Σε κάθε τι υπάρχει και ο αντίλογος. Προβοκάτσια στον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν είναι φρικτό; Μα και τόσο λυτρωτικό. Το παιχνίδι του διαλόγου. Ο μόνος φόβος είναι μήπως τα δαιμόνια πάρουν κεφάλι. Μην καταντήσω παιχνιδάκι τους. Κλείνει η παρένθεση.

Το δαιμόνιο επιμένει. « Εσύ πότε θυσιάστηκες;» Μα τώρα που κάθομαι και σου μιλάω δεν είναι θυσία; Κάθε στιγμή είναι πληρωμένη πολύ ακριβά. Το χαλαρά το αγνόησα. Τίποτα δεν πήρα στα χαλαρά. Δεν είναι ζήτημα σοβαρότητας είναι ζήτημα χαρακτήρα.
Θα συνεχίσω τη blog-οθεραπεία μου. Σύντομα θα σας επισκεφτώ. Θα προσπαθήσω να βρω το σκοπό της ζωής. Σκαρώνω πολλά ταξίδια , εκείνα τα ταξίδια που σας έχω αποκαλύψει... θα σας φέρω την άμμο και το νερό του νησιού μου... Απέναντι! Στην απέναντι ακτή. Εκεί που είναι η γιορτή!!!
Πως το έλεγε ο Οδυσσέας. «Θέλω να πάρω το μυαλό μου στις χούφτες μου. Να το φυσήξω. Αν πάει ψηλά τότε είμαι ικανός για όλα...»


Αγαπητέ ψυχαναλυτή μου,

Ευχαριστώ για την ανάγνωση.

Μετά τιμής ,
Γρηγόρης.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 14, 2006

Το Live του Σωκράτη Μάλαμα

Σταυρός του Νότου. Σωκράτης Μάλαμας. Ένα ταξίδι στο κόσμο του δυνατού και του ηττημένου! Συγκλονιστικές εμφανίσεις. Το live του Σωκράτη Μάλαμα. Με ψυχή και πάθος! Ακόμη και αν έχεις δει πολλές φορές το Σωκράτη , οι ζωντανές του εμφανίσεις κάθε βραδιά παραμένουν μοναδικές!!!
Με ψυχή και φωνή. Μοιάζει να υποφέρει... Ακούγεται περίεργο αλλά έτσι τον νιώθω. Αδειάζει με το τέλος της εμφάνισής του. Το βλέπεις στο βλέμμα του. Νιώθεις ότι δεν τραγουδάει... αλλά αυτοψυχαναλύεται!!! Πραγματικά δεν υπάρχει άλλος τραγουδοποιός που να είναι με όλο του το «είναι» πάνω στη σκηνή.
Παρέα και το ποτό! Είναι κουραστικό πια το σλόγκαν «Σωκράτη μην πίνεις άλλο». Ατέλειωτος δρόμος και το ποτό βοηθά!
Ο δρόμος του Σωκράτη με τις πιο πετυχημένες ενορχηστρώσεις τα τελευταία χρόνια. Στίχοι χωρίς υπερβολικά «φτιαξίδια» , με ήχο περισσότερο ακουστικό και λιγότερο ηλεκτρικό. «Σε μια εποχή με τόση ένταση ο ηλεκτρικός ήχος είναι υπερβολή» , είχε υποστηρίξει σε μια συνέντευξή του.
«Ο ασημένιος άντρας με τη βαριά φωνή» επιμένει τόσα χρόνια εκτός να είναι έξω από το κύκλωμα. Χωρίς τηλεοπτικές εμφανίσεις , ζώντας μόνιμα σε ένα χωριό των Τρικάλων και με περιορισμένες ζωντανές εμφανίσεις έχει επιλέξει το δρόμο του αληθινού δημιουργού. Ίσως έτσι να εξηγείται η εικόνα που βγάζει στα live του.
Αλήθεια ποιος θυμάται την «απρόοπτη» συναυλία πριν μερικά χρόνια (το 1997 είναι αν θυμάμαι καλά) στο Θέατρο Δάσους στη Θεσσαλονίκη; Η συναυλία με συνοδεία βροχής. Ο Σωκράτης μόνος του στη σκηνή παρέα με βροχή και ποτό! Εκτός εαυτού με την ιερή έννοια του όρου. Εκεί που η ψυχή ξεγυμνώνεται... Αυτό κι αν είναι έκθεση!
Και πάντα φυλάει για το τέλος την έκπληξη. Τραγούδια του Λοΐζου και του Άσιμου. Άντε και κανένα λαϊκό έτσι για το καλό!
Πιστό κοινό.
Κάποτε πίστευα ότι όσοι ακούν Σ. Μάλαμα ανήκουν σε μια ειδική κατηγορία ανθρώπων. Άνθρωποι που έχουν ένα κοινό κώδικά και επικοινωνία. Με το σημερινό μπάχαλο που γίνεται ( το λεγόμενο ολάδικο – όλοι ακούνε τα πάντα ) έχω μπερδευτεί.
Για ένα είμαι σίγουρος: Περιμένω το επόμενο live του Σωκράτη.

Κυριακή, Φεβρουαρίου 12, 2006

Αγάπη μου , δεν πρόλαβα να σε σκοτώσω!

Μπροστά σε μια λευκή σελίδα. Η Ευγενία ετοιμαζόταν να αφήσει το τελευταίο σημείωμα στον Αλέξανδρο. Θα έφευγε οριστικά από το σπίτι του και τη ζωή του. Ακόμη δεν ήξερε πόσο μοιραίο θα ήταν εκείνο το βράδυ...
Η Ευγενία 30 ετών , μέτριο ανάστημα , κορμί ευλύγιστο , καστανά μάτια και τέλεια μακριά μαλλιά. Τις περισσότερες φορές ξανθιά. Το μεγάλο της πάθος ήταν η σκηνογραφία. Από μικρή ασχολιόταν με την κατασκευή διακοσμητικών αντικειμένων ή ακόμη και με το σχεδιασμό ρούχων. Παρόλα που δεν πέτυχε σε κάποια σχολή μπόρεσε να πραγματοποιήσει το όνειρό της σπουδάζοντας σκηνογραφία σε ένα ιδιωτικό ΙΕΚ.
Η γνωριμία της με τον Αλέξανδρο της έφερε και γούρι. Ανέλαβε τη σκηνογραφία σε μια ερασιτεχνική παράσταση. Μια θεατρική ομάδα του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Η Ευγενία άρχισε να γράφει:

«Αλέξανδρε θέλω να ξέρεις ότι σε αγάπησα με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου. Δε θα σου πω λόγια κλαψιάρικα , το ξέρω ότι τα μισείς. Απλά θέλω να σε ενημερώσω ότι μάζεψα όλα τα πράγματά μου από το σπίτι σου και αποχωρώ. Την αιτία την ξέρεις... Δε μπορώ να ανεχτώ το κέρατο!!! Σε παρακαλώ μη με ψάξεις.
Ευγενία»

Θα ήθελε να έβλεπε τη φάτσα του Αλέξανδρου όταν θα διαβάσει αυτό το σημείωμα. Εκείνος δεν την είχε ικανή να δώσει τέλος στη σχέση τους. Από την πλευρά της η Ευγενία ήθελε να φύγει με αξιοπρέπεια από αυτή τη σχέση.

Ο Αλέξανδρος απουσίαζε στην Αθήνα για έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Προπονητής σε ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου. Θα επέστρεφε το νωρίς το βράδυ με το δικό του αυτοκίνητο. Έπαιζε μπουζούκι σε μια μουσική ταβέρνα και έπρεπε να επιστρέψει εγκαίρως. Καλό παιδί ο Αλέξανδρος αλλά είχε και το ελάττωμά του: θαυμαστής του ωραίου φύλλου ( ή σε απλά ελληνικά δεν άφηνε θηλύκια γάτα....)

Η Ευγενία κάλεσε ραδιοταξί. Πέταξε το αντικλείδι που είχε από το σπίτι του Αλέξανδρου κάτω από την πόρτα. Σε δύο μικρούς σάκους χώρεσαν όλα της τα υπάρχοντα. Ευτυχώς που ακόμη κρατούσε το σπίτι που νοίκιαζε. Είχε αρνηθεί την πρόταση του να αφήσει το σπίτι της και να μένει μόνιμα στο σπίτι του Αλέξανδρου. Είχε χαρεί με την πρόταση του αλλά είχε μάθει να είναι πάντα επιφυλακτική με τους άντρες. Πίστευε ότι μία τέτοια πρόταση από τον Αλέξανδρο ήταν ένδειξη για το πόσο σοβαρά έβλεπε εκείνος τη σχέση τους.
Κι όμως γρήγορα ήρθε το πρώτο στραβοπάτημά του. Η πρώτη απιστία. Η Ευγενία πληγώθηκε. Βρήκε τη δύναμη και συγχώρεσε... Μάταια όμως... Έστω και καθυστερημένα από κοινούς φίλους μάθαινε τα «κατορθώματα» του Αλέξανδρου. Είχε το χάρισμα ο Αλέξανδρος και έβρισκε τρόπους να δίνει πάντα εξηγήσεις. Μία φταίει το πότο , μία φταίει η πόρνη-γυναίκα που γνώρισε , μία υποστήριζε ότι ήταν ψέμα ότι άκουσε. Πραγματικά η Ευγενία ήταν άξια θαυμασμού. Τόση υπομονή!!!

Επιστροφή στο σπίτι της. Ένιωσε ανακούφιση. Άφησε τα πράγματά της και βγήκε έξω. Βόλτα στον αγαπημένο της δρόμο. Τσιμισκή. Μεσημέρι Σαββάτου. Κόσμος. Ήχοι! «Η αποθέωση του καπιταλισμού» , σκέφτηκε για μια στιγμή. Όπως και να το κάνουμε η Ευγενία είχε τις «αριστερές ανησυχίες» της. Σήμερα όμως....
Σήμερα είχε χωρίσει. Shopping Therapy! Σε λιγότερο από δύο ώρες βρέθηκε να κρατάει έξι τσάντες με ρούχα. Από εσώρουχα μέχρι καπέλο! «Άσχετο οι καταστηματάρχες πρέπει να λατρεύουν το χωρισμό...» , η φευγαλέα σκέψη της Ευγενίας.
Σήμερα ήθελε να νιώθει δυνατή. Έστω και μια φορά , έστω και για μια στιγμή να πάρει το αίμα της πίσω. Η στιγμή που ο Αλέξανδρος θα διαβάζει το σημείωμά της... «Αν έχει λίγο καρδιά έστω και για ένα δευτερόλεπτο θα νιώσει ότι τον σκοτώνω» , η σκέψη της Ευγενίας καθώς περνούσε από τη πλατεία Ναβαρίνου.
Αγόρασε και μια «σπιτική τυρόπιτα» από την Αλ. Σβώλου και επέστρεψε σπίτι της. Πήρε τηλέφωνο τη Χριστίνα. Μίλησε για το χωρισμό της και κανόνισε τη βραδινή της έξοδο.

«Οινοχόος» εκεί ήταν η συνάντηση της Ευγενίας και της Χριστίνας. Υπέροχος χώρος για δείπνο. Εκλεκτή κουζίνα και ατμόσφαιρα.
Συμπτώσεις της ζωής. Στο ίδιο χώρο η Βίκυ και εγώ. ( Η Βίκυ αγαπημένο πρόσωπο , ο «Οινοχόος» είναι ο χώρος μας εδώ και πολλά χρόνια). Και οι συμπτώσεις συνεχίζονται. Η Χριστίνα και η Βίκυ φίλες.
Τελικά καθίσαμε και οι τέσσερις στο ίδιο τραπέζι. Έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις. Κόκκινο κρασί. Ευχάριστο κλίμα. Απέναντι μου η Βίκυ , δίπλα μου η Ευγενία. Τσιγάρα και κουβέντα.
Η Βίκυ το είχε καταλάβει. Η Ευγενία μου άρεσε. Ασφαλώς και δεν ήξερα τίποτα για τη σχέση που είχε και το χωρισμό της. Αλλιώς θα καταλάβαινα που χανόταν η σκέψη της. Μάλιστα σε μια στιγμή έκλεισε επιδεικτικά το κινητό της. «Απόψε δε θέλω να με ενοχλήσει κανείς» , ήταν τα λόγια της Ευγενίας. Όμως διαρκώς σκεφτόταν τον Αλέξανδρο και ότι σε λίγο θα έφτανε στο σπίτι του και... επιτέλους θα διάβαζε το σημείωμα της!
Το κρασί πόσο γρήγορα τελείωνε! Άξια παιδιά και οι τέσσερις! Καλά που ήμασταν στον «Οινοχόο»... Χα χα!
Ίσως να φταίει το κρασί , ίσως η Ευγενία και εκείνο το βράδυ ήμουν παραπάνω από ότι πρέπει τολμηρός. Το χέρι μου κύλησε κάτω από το τραπέζι , ανάμεσα στα πόδια της Ευγενίας. Τρόμαξα!
Τρόμαξα επειδή η Ευγενία δεν αντέδρασε. Επιδοκιμασία ή αποδοκιμασία; Απόσυρση χεριού! Η Βίκυ κάτι κατάλαβε. Το είδα στη ματιά της. Πάντα με τη Βίκυ επικοινωνούσαν οι ματιές μας.
H νύχτα συνεχίστηκε στο apallou – bar.
Αλκοόλ συνέχεια! Οι τολμηρές κινήσεις μου αντικαταστάθηκαν από τα φιλιά. Αυτή τη φορά υπήρχε ανταπόκριση από την Ευγενία. Τώρα κατάλαβε και η Χριστίνα ότι κάτι τρέχει με μένα και την Ευγενία.
Αντιθέτως η άγνοια η δική μου με έκανε ευτυχισμένο. Νόμιζα ότι γοήτευσα την Ευγενία. Ιδέα δεν είχα για Αλέξανδρο και χωρισμό κλπ.
Η Ευγενία από την άλλη συνέχεια σκεφτόταν τον Αλέξανδρο. Ήταν σίγουρη ότι θα είχε διαβάσει το σημείωμά της. Της προέκυψε και το δικό μου φλερτ , ιδανική λύση για να ξεπεράσει το χωρισμό της.
Ποτά και ξανά ποτά. Το τέλος της βραδιάς. Με την Ευγενία προς την ίδια κατεύθυνση.
Πορεία προς τα κάστρα.
Με τα πόδια και τα φιλιά της Ευγενίας...
Στο σπίτι της Ευγενίας ... στο κρεβάτι της Ευγενίας... Ιδανική κατάληξη της νυχτερινής εξόδου...

Πρωινό ξύπνημα! Πρωί Κυριακής. Μοιάζει με διαστροφή αλλά είναι συνήθεια. Κάθε πρωί μόλις ξυπνήσω ακούω ειδήσεις στο ράδιο. Η Ευγενία γέλασε με αυτή μου τη συνήθεια. Άρχισε να με πειράζει. Η ώρα πλησίαζε 10 , το πρωί. Η ματιά μου στο γυμνό κορμί της Ευγενίας , ήταν υπέροχο! Η βελόνα του ραδιοφώνου προσπέρασε τη Θεία Λειτουργία και κάτι σκυλοτράγουδα και κατέληξε στο 102FM. Ειδήσεις. Πρώτη είδηση η επίσκεψη Καραμανλή στη Κίνα. Σηκώθηκα και πήγα στο μπάνιο.
Μόλις επέστρεψα από το μπάνιο η Ευγενία είχε πάψει να γελά. Δάκρυα.
Δεν ήξερα τι να πω. Ρωτούσα τι έγινε μα ... σιωπή! Την παρακάλεσα. Τίποτα! Με έδιωξε από το σπίτι. «Η γκόμενα είναι ψυχάκιας» σκέφτηκα.
Έφυγα θυμωμένος. Αμέσως πήρα τηλέφωνο τη Βίκυ. Με τη σειρά της εκείνη συγκέντρωσε τις απαραίτητες πληροφορίες από τη Χριστίνα. Έμαθα για το χωρισμό της Ευγενίας εκείνο το βράδυ. Αυτό ήταν με ήθελε για μια ξεπέτα και το μετάνιωσε. Άβυσσος οι γυναίκες.

Έτσι πίστευα.
Σήμερα έμαθα όλη την αλήθεια. Το ραδιόφωνο είπε και άλλες ειδήσεις εκείνο το πρωινό... Ειδήσεις που δεν άκουσα , βρισκόμουν στο μπάνιο! Τροχαίο έξω από τη Θεσσαλονίκη. Νεκρό ένα νεαρό ζευγάρι., Αλέξανδρος και Μαρία. Μαρία ο παράλληλος δεσμός του Αλέξανδρου. Η Ευγενία σοκαρίστηκε. Νεκρός ο Αλέξανδρος! Μέχρι το τέλος της ζωής του να με κερατώνει!!!

Ο Αλέξανδρος δεν πρόλαβε να διαβάσει το σημείωμα της Ευγενίας. Σκοτώθηκε πριν προλάβει να τον «σκοτώσει» έστω και για στιγμή η Ευγενία....

Από εκείνο το πρωινό άλλαξα συνήθειες. Ποτέ ξανά ειδήσεις το πρωί...


(Τα συλλυπητήρια μου στην οικογένεια του Αλέξανδρου και της Μαρίας ,δεν είχα την τύχη να τους γνωρίσω )

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 10, 2006

Γιατί υπάρχουμε στη blog-oσφαιρα;


Πριν μερικές ημέρες μια φίλη ρώτησε γιατί να «υπάρχω» στα blogs. Γιατί όπως και να το κάνουμε το blog είναι ένας τρόπος έκθεσης. Ομολογώ ότι δεν είχα απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση. Έχω που έχω τα υπαρξιακά μου να έχω τώρα και αυτό...
Προσπάθησα να απαντήσω. Τα blogs αποτελούν μία μορφή επικοινωνίας. Είναι ωραίο να μοιραστείς σκέψεις και ιδέες , εμπειρίες και κομμάτια της ζωής σου με άλλους ανθρώπους. Αυτή ήταν η πρώτη αυθόρμητη απάντησή μου.
Και προχώρησα: Ίσως τα blogs να αποτελούν και μία μορφή αυτοψυχανάλυσης. Μία ελεγχόμενη έκθεση. Ο άγνωστης αναγνώστης δεν σε τρομάζει. Αντιθέτως σε ελευθερώνει. Εξάλλου τα περισσότερα blogs είναι ανώνυμα. Όποτε... καμία έκθεση.
Όλους αυτούς τους μήνες η περιήγησή μου στο χώρο των blogs είναι συναρπαστική. Πραγματικά υπάρχουν blogs διαμάντια!!! Διαμάντια σε περιεχόμενο , ύφος , αισθητική.
Μια σύντομη αναφορά σε ορισμένα blogs ενδεικτικά της ποικιλίας της blog-οσφαιρας...
Ας αναφερθώ πρώτα στο
ΚΟΙΝΟΒΙΟ που αποτελεί μια πρωτοποριακή ιδέα. Ο καθένας μπορεί να ανεβάσει οποιοδήποτε κείμενο επιθυμεί. Ακριβώς ότι λέει το όνομα του ένα κοινό blog. Υπάρχει και το υψηλής αισθητικής blog Greek gay lolita ανεξάρτητα με τις διαφωνίες που μπορεί να έχει κάποιος για το περιεχόμενό του.
Η ευαίσθητη ψυχή
Ξανά Ξανθιά που βιώνει με το δικό της τρόπο τα ζόρια της ψυχής και του μυαλού. Ο φίλος από Θεσσαλονίκη Θοδωρής γούτας με τις κοινωνικές του ευαισθησίες. Το υπέροχο blog 2 Έλληνες στην Ινδία όπου ένα ζευγάρι Ελλήνων ζει στην Ινδία και περιγράφει καθημερινά ότι βιώνει....
Ακόμη να αναφερθώ στα blogs
skiagmata & oramata , pictures3000 ,Φυσικα,τελειως φυσικα που διαθέτουν δυνατά και ποιητικά κείμενα με ουσία. και Woman in this city , η γυναικεία ματιά στους άντρες και όχι μόνο.
Στην πραγματικότητα κάθε blogs αποτελεί και έναν ολόκληρο κόσμο. Διαφορετικό στυλ , διαφορετική θεματολογία , διαφορετική αισθητική.
Και ως απάντηση στη φίλη για τα αίτια της «έκθεσης» βρήκα τα στιχάκια που σκάρωσε ο Θ. Παπακωνσταντίνου (αυτός ο υπέροχος τραγουδοποιός) απαντώντας ο ίδιος στο ερώτημα

« τι είναι αυτό που με κάνει και εκτίθεμαι ανεπανόρθωτα τραγουδώντας δεξιά κι αριστερά, οδηγήθηκα στον παρακάτω στίχο»:

«Αυτό που μέσα μου ψάχνει κοιτάσματα,
αυτό που μέσα μου χτίζει κελιά,
αυτό που γλιστρά σαν φίδι και χάνεται,
αυτό που κλέβει απ' τους θεούς τη φωτιά

Αυτό που αφήνεται σαν φύλλο στον άνεμο,
αυτό που βουλιάζει βαρύ σαν οργή,
αυτό που δροσίζεται απ' την αύρα του σύμπαντος,
που κοιμάται σαν γέρος και ξυπνά σαν παιδί...

Αυτό που γεννήθηκε πριν χρόνια αμνημόνευτα,
αυτό που σκιάζει του νου τις αυλές,
αυτό που γίνεται στάχυα την άνοιξη
και το χειμώνα άδειες χελιδονοφωλιές...

Αυτό που ματώνει τη μύτη του παίζοντας,
αυτό που σαν σκόνη αιωρείται στο φως,
αυτό που διαλέγει τις μέρες που θα 'ρθουνε,
που την ίδια ώρα είναι φίλος κι εχθρός...

Αυτό που μιλά και μιλιά δεν ακούγεται,
αυτό που σωπαίνει και μου παίρνει τ' αυτιά,
αυτό που γλυκά το ταΐζω παινέματα,
που τα βάζει στη γλώσσα του και τα φτύνει μετά...

Αυτό που με ξέρει σαν κάλπικο νόμισμα,
αυτό που δεν ξέρω να περιγράψω σωστά,
αυτό που δεν ξέρεις ούτε συ που μ' αγάπησες,
αυτό μου ζητάει να τραγουδήσω ξανά».




Τετάρτη, Φεβρουαρίου 08, 2006

Αναζητώντας τον Οδυσσέα Ιωάννου


Υπάρχουν φωνές στο ραδιόφωνο που είναι κάτι παραπάνω από φωνές... Μερικές φορές γίνονται και ολόκληρη ιστορία. Όσοι ασχολούνται με το καλό ραδιόφωνο και τραγούδι θα ξέρουν τον Οδυσσέα Ιωάννου.
Τέλος δεκαετίας του 80 , αρχές του 90. Η έκρηξη της ελεύθερης ραδιοφωνίας. Δημιουργία του ενιαίου Συνασπισμού (της Αριστεράς και της Προόδου). Δημιουργία του «902 Αριστερά στα FM». Μαθητής Λυκείου. Μελέτη και παρέα το ραδιόφωνο. Λόγω ιδεολογίας αλλά και ποιότητας η βελόνα του ραδιοφώνου ήταν πάντα καρφωμένη στον «902». Τις περισσότερες φορές τα μαθήματα με απορροφούσαν και έτσι δεν άκουγα το ραδιόφωνο πάντα με τόση ευλάβεια.
Ωστόσο κάθε απόγευμα 6 με 8 υπήρχε ένας ραδιοφωνικός παραγωγός που κάτι έλεγε. Τις πρώτες φορές ούτε που συγκράτησα το όνομά του. Ωστόσο με ένα τρόπο μαγικό αυτή η φωνή που άκουγα κάτι μου έκανε. Δεν έλεγε τίποτα βαριές φιλοσοφίες. Τραγούδια διάλεγε ο άνθρωπος και ενδιάμεσα έλεγε καμία ατάκα. Το θέμα είναι ότι όλο αυτό γινόταν με ένα τρόπο τόσο υπέροχο και δημιουργικό. Μου άρεσε. Κάτι σαν πρόζα έμοιαζε , σα μικρά θεατρικά έργα. Από την άλλη σου έδινε την αίσθηση ότι υπήρχε μια διαρκή αναζήτηση , ένας άνθρωπος που στον αέρα των fm ψαχνόταν.
Σταδιακά το κόλλημα με την εκπομπή μεγάλωνε. Συγκράτησα και το όνομά του , Οδυσσέας Ιωάννου! Μάλιστα φρόντιζα ώστε 6 με 8 να είμαι στο σπίτι και να μην έχω φροντιστήριο. Σταμάτησαν και οι παράλληλες δραστηριότητες κατά την ακρόαση του Οδυσσέα. 6 με 8 ήταν οι ώρες του Οδυσσέα και τίποτα άλλο.
Ο χρόνος κυλά, ο ενιαίος Συνασπισμός διαλύεται , ο «902» περνά εξολοκλήρου στα χέρια του ΚΚΕ , οι περισσότεροι παραγωγοί αποχωρούν. Μαζί και ο Οδυσσέας.
Φοιτητής στη Θεσσαλονίκη.
Δημιουργία στην Αθήνα του
Μελωδία FM. (Ο Μελωδία δεν εκπέμπει στη Θεσσαλονίκη). Παρόν ο Οδυσσέας.

Και πάλι φρόντιζα ώστε κάθε επίσκεψη μου στην Αθήνα να συνοδεύεται από την ακρόαση του Οδυσσέα.
Γύρω στο 1996 έκδοση του περιοδικού «Μετρό». Παρόν και ο Οδυσσέας. Κάθε μήνα αγοράζα το συγκεκριμένο περιοδικό και εκόβα με θρησκευτική ευλάβεια τη σελίδα που γράφει ο Οδυσσέας. Μάλιστα τα πρώτα τεύχη του περιοδικού είχαν και μια μικρή εικόνα του Οδυσσέα. Πολύ μικρή όμως...
Αρχές του 1997 και γνωρίζω - εκτός από τη Σοφία (βλέπε το κορίτσι μου) - και τον Λάσκο. Ο Λάσκος ήταν γνωστός του Νίκου , ενός πολύ καλού μου φίλου. Ενδιαφέρον άτομο ο Λάσκος. Με τη πρώτη δέσαμε. Γνώριζε πολλά για το χώρο του ελληνικού τραγουδιού. Παρασκήνιο και προσκήνιο. Η αγάπη για το καλό ελληνικό τραγούδι ήταν το πρώτο σημείο επαφής μας.
Έλεγε πολλά ο Λάσκος.... Για τα βιβλία που έχει γράψει με άλλο ψευδώνυμο , για τα τραγούδια που είχε γράψει με άλλο ψευδώνυμο. Για τα ταξίδια του... Για την τωρινή του εργασία. Έκανε εκπομπή στο
Μελωδία , μεσάνυχτα Παρασκευής. Μόλις άκουσα το τελευταίο ο ενθουσιασμός μου μεγάλωσε. Αυτόματα ήρθε η ερώτηση αν ξέρει τον Οδυσσέα. Ναι , ήταν η απάντηση. Μάλιστα με προσκάλεσε και στην Αθήνα ώστε να μου γνωρίσει τον Οδυσσέα.
Ο Λάσκος έφυγε για Αθήνα , μου άφησε το τηλέφωνό του. Ανήμερα της ονομαστικής μου εορτής (25 Γενάρη) ο Λάσκος επέστρεψε. Ήρθε ειδικά για την εορτή μου. Με συγκίνησε!!! Παρέα για μεσημεριανό καφέ. Ο υπέροχος ήλιος του Γενάρη και της Θεσσαλονίκης. Με εκείνα τα φοβερά χρώματα.
Κουβέντα, καφές , τσιγάρο. Και ενώ το θέμα συζήτησης περιστρεφόταν γύρω από τον Οδυσσέα σε μία ιστορική στιγμή ο Λάσκος γυρνάει και μου λέει: « Εγώ είμαι...»
Σάστισα! Και συνεχίζει: « Εγώ είμαι ο Οδυσσέας Ιωάννου». Τώρα τα έχασα. Μία η χαρά , μία η έκπληξη και... τα έχασα.
Ήρθαν και οι εξηγήσεις. Με βάση τα λεγόμενα του Λάσκου δεν μου είπε από την αρχή ότι ήταν ο Οδυσσέας μια και κατάλαβε ότι του είχα αδυναμία. Ήθελε , λέει , να τον γνωρίσω πρώτα ως Λάσκο. Μόνο ο Οδυσσέας θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο , σκέφτηκα.
Ο Λάσκος προχώρησε. Ο Μελωδία λέει είχε σκοπό να φτιάξει ένα σταθμό στη Ν. Υόρκη για τους εκεί Έλληνες και μια και θα ήταν ο ίδιος υπεύθυνος πρότεινε να πάω μαζί του για 6 μήνες. Τα είχα χάσει...
Σε μια στιγμή όχι μόνο γνώρισα τον Οδυσσέα αλλά μου πρότεινε και ταξίδι στη Ν. Υόρκη. Ενθουσιασμός στο μέγιστο. Από την άλλη προβληματιζόμουν. Ήταν οι σπουδές μου , ήταν και η Σοφία....
Βράδυ της ίδιας μέρας. Ονομαστική εορτή. Στο «Νιαβέντι». Φίλοι , η Σοφία και ο Λάσκος. Τόση ευτυχία εκείνο το βράδυ. Ειλικρινά δεν άντεχα.
Η βραδιά τελειώνει. Δίνω τα κλειδιά του σπιτιού στον Λάσκο να κοιμηθεί στο σπίτι μου. Εγώ θα πήγαινα στη Σοφία. Εξάλλου έπρεπε να περάσω όσο το δυνατόν περισσότερα βράδια με τη Σοφία μια και ίσως έφευγα για Ν. Υόρκη.
Πρωί της 26ης Ιανουαρίου 1997. Τηλέφωνο στο σπίτι της Σοφίας. Ήταν ο Δημήτρης , ένας καλός φίλος και... σωτήρας!!! Μη τρομάζεις , μου λέει , έλα γρήγορα από το σπίτι μου.
Άκουγα με ανοιχτό το στόμα το Δημήτρη. Πάνω από το κεφάλι μου θα πρέπει να είχαν σχηματιστεί πολλά συννεφάκια με χιλιάδες ερωτηματικά. Όλα είχαν καταρρεύσει...
Ένα άτομο από την ορχήστρα του «Νιαβέντι» (το μαγαζί που είχαμε πάει χθες ) και φίλος του Δημήτρη , αναγνώρισε το Λάσκο.
Ποιος ήταν ο Λάσκος; Ένας μικροαπατεώνας , είχε φάει και μερικούς μήνες φυλακή για μια κλοπή στο Άγιο Όρος , μυθομανής που του άρεσε να παρουσιάζεται με διάφορα ονόματα. Ένα από τα αγαπημένα του ονόματα ήταν και το Οδυσσέας Ιωάννου. «Τρέξε στο σπίτι σου πριν να είναι αργά» , με συμβούλεψε ο Δημήτρης.
Ο Λάσκος εκείνη την ώρα ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για Αθήνα. Ήταν σπίτι μου και ετοίμαζε τα πράγματα. Του είπα την υποψία μου ότι δεν ήταν ο Οδυσσέας. Επέμενε να πάω Αθήνα και να τον συναντήσω στο Μελωδία.
Τις επόμενες μέρες έμαθα ακόμη περισσότερα για το Λάσκο. Το συμπέρασμα ήταν ότι τα πολλά ψέματα δημιουργούσαν μια «αληθοφανή αλήθεια» . Και ο Λάσκος έλεγε πολλά ψέματα.... άντε να υποψιαστείς ότι ΟΛΑ ήταν ψέματα. Άλλο να πεις ένα ψεματάκι και άλλο ΟΛΑ να είναι ψέματα.
Μερικούς μήνες αργότερα πάει και η Σοφία. Χωρισμός. Και επειδή την ιστορία του Λάσκου την έζησα με τη Σοφία θεώρησα αναγκαίο ( έτσι για εξιλέωση ) να γράψω στον αληθινό Οδυσσέα όσα έζησα. Απάντησα βέβαια δεν πήρα.
Πέρασαν τα χρόνια. Η φοιτητική ζωή τελείωσε. Και πάντα όταν ήμουν Αθήνα άκουγα τον Οδυσσέα ή διάβαζα τα γραπτά του.
Απόγευμα φθινοπώρου, 2001 πρέπει να ήταν. Στο κέντρο της Αθήνας. Με το ραδιόφωνο στα αυτιά ακούω
Μελωδία. ( Ακόμη τα στούντιο του Μελωδία ήταν στη Σωκράτους , δεν είχαν μεταφερθεί στο Φάληρο).
Χτυπάω το κουδούνι και εισβάλω στο στούντιο του
Μελωδία. Σε λίγα λεπτά βρισκόμουν μπροστά στον Οδυσσέα ( στο γνήσιο Οδυσσέα). Συστάσεις. Εξηγήσεις για το γράμμα που είχα στείλει πριν χρόνια. Τσιγάρα Camel. Σχόλια on air. Το μαύρο του Οδυσσέα που δεν ήταν και τόσο μαύρο... Η μελαγχολία του απογεύματος.... Συζήτηση για το κορίτσι του fruit punch … Τριάντα λεπτά κράτησε η επίσκεψη στον Οδυσσέα.
Ακόμη ακούω και διαβάζω τα πάντα προέλευσης Οδυσσέα. Τον Λάσκο από εκείνο το πρωινό δεν το συνάντησα.
Η αναζήτηση του Οδυσσέα είχε αίσιο τέλος... Με την Ιθάκη δε ξέρω τι γίνεται...

Για όσους με γνωρίζουν αυτό το κείμενο κλείνει με τη φράση :
«Ψυχή βαθιά, ρε»


Δευτέρα, Φεβρουαρίου 06, 2006

Κραυγή και Δάκρυ .

Image Hosted by ImageShack.us





Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us



Image Hosted by ImageShack.us

Ιστορία G


Αρχές χειμώνα. Λίγο πριν την αποχώρησή μου από τη Θεσσαλονίκη. Η φοιτητική ζωή τελείωνε και... η ψυχολογία μου έπεφτε. Βάλε και την ερωτική απογοήτευση και τον χωρισμό και έχεις πλήρη περιγραφή της κατάστασης. Παλιό κατάσταση , με δυο λόγια. Ένιωθα ότι έφευγα ηττημένος από την πόλη που τόσο αγάπησα.
Λίγο πριν τη φυγή μου κάθε βράδυ έπινα. Γυρνούσα είτε μόνος είτε με παρέες στα διάφορα μπαράκια γύρω από το Λευκό Πύργο και... όλα καλά. Το χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι όχι μόνο έφευγα από τη Θεσσαλονίκη αλλά θα έπρεπε να υπηρετήσω και τη «μαμά πατρίδα». Προσπαθούσα να βρω κάτι αισιόδοξο μα τίποτα. Ήταν στη μέση και η ερωτική απογοήτευση , χωρισμός καβγάδες κτλ. Παρόλα αυτά διατηρούσα το χαμόγελό μου και ελάχιστοι γνώριζαν ότι δεν ήμουν και στα καλύτερά μου.
Εκείνη την εποχή δε ξέρω πως έκατσε η φάση και «κόλλησα» με τη Σοφία Ρ. Η Σοφία σπούδαζε ψυχολογία και γενικά ότι σπούδαζε προσπαθούσε να το εφαρμόσει στην πράξη. Λάτρευε το χρώμα. Και όταν λέω λάτρευε εννοώ σε κάθε σημείο της ζωής. Βλέπε μαλλιά (μοβ , πορτοκαλί ) τοίχοι του σπιτιού της (όλα τα χρώματα , σπειροειδή σχήματα) και γενικά ήταν ένα κινούμενο δειγματολόγιο χρωμάτων. Αρκετά εγωκεντρικό άτομο. Όπως και να χει με τη Σοφία εκείνο τον καιρό κόλλησα. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν μιλάω για ερωτικό κόλλημα κτλ.
Ακόμη από τη Σοφία διδάχτηκα την άποψη «αξιόλογα σκουπίδια». Αφορούσε τα έργα (πχ κινηματόγραφος , βιβλία) που μπορεί να είναι εντελώς απαράδεκτα αλλά είναι δοσμένα με τρόπο μοναδικό – παράδειγμα η ταινία Trainspotting ). Ακόμη η Σοφία είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία στους gay. Της άρεσε ο κόσμο των gay. Η κίνησή τους , ο τρόπος εμφάνισής τους , ο δυναμισμός που είχαν πηγαίνοντας κόντρα σε κοινωνικές προκαταλήψεις. Η Σοφία είχε αρκετούς φίλους gay , στη πορεία τους γνώρισα και εγώ.
Ποτέ μου δεν είχα προκαταλήψεις για τις επιλογές ή σεξουαλικές προτιμήσεις των ανθρώπων. Μέσα από τη Σοφία προχώρησα ένα βήμα παραπάνω. Η αισθητική του κόσμου των gay μου άρεσε. Με ελάχιστες εξαιρέσεις τα περισσότερα άτομα είχαν κάτι το μοναδικό. Αξιόλογα και ενδιαφέροντα άτομα. Και πάνω απ’ όλα με ευαισθησίες.
Εκείνο το βράδυ ξεκίνησε άλλη μια μπαρότσαρκα. Αρχικά με φίλους και γνωστούς και στη συνέχεια συνάντησα τη Σοφία. Πρέπει να είχα πιει πάνω από πέντε βότκες ( με ένα παγάκι και ελάχιστο φρέσκο λεμόνι). Βρισκόμουν στο καλύτερο σημείο. Στο σημείο που τα έβλεπα όλα υπέροχα!!! Ακόμη και η ερωτική απογοήτευση και η στράτευση που ακολουθούσε έμοιαζαν παιχνιδάκι... ( παιχνιδάκι τα έκανε το ποτό). Η Σοφία δεν άντεχε άλλο και επέμενε να αποχωρήσει.
Τελικά έμεινα μόνος. Ελάχιστα και τα άτομα που έμειναν στο μπαρ. Και εκεί που όλα ήταν μαύρα εισβάλει στο μαγαζί μια φοβερή ύπαρξη. Μαύρα σγουρά μακριά μαλλιά , κολλητό πράσινο μπλουζάκι , μίνι φούστα. Άραξε δίπλα μου και παρήγγειλε βότκα. (ακριβώς όπως την έπινα κι εγώ). Σοκαρίστηκα. Πόσες ήταν οι πιθανότητες να έρθει ένα άτομο στο συγκεκριμένο μπαρ , λίγο πριν κλείσει και να παραγγείλει την ίδια μάρκα βότκας και να την πίνει με τον ίδιο τρόπο; Σκέφτηκα να πάρω τηλέφωνο ένα φίλο μου μαθηματικό να υπολογίσει τις πιθανότητες για το συγκεκριμένο συμβάν αλλά ... δεν πρόλαβα....
Η Χριστίνα , έτσι την έλεγαν, πήρε την πρωτοβουλία να μου μιλήσει. «Καλή βοήθεια η βότκα;» ήταν η πρώτη της ερώτηση-κουβέντα. «Ανάλογα την περίπτωση» απάντησα με κάπως απότομο τρόπο. Ακολουθούν συστάσεις και κουβέντες του ποτού. Καλό γκομενάκι , σκέφτηκα από μέσα μου. Από την άλλη δεν είχα και τη ψυχολογία για νέες γνωριμίες κτλ.
Το μπαρ έκλεισε. Παρέα με τη Χριστίνα στην έξοδο. Επιτέλους καθαρό οξυγόνο και φως. Είχαμε βγει από τη σκοτεινή καπνισμένη ατμόσφαιρα του μπαρ.
Σοκ! Σκέφτηκα ότι είχα πιει πολύ και δεν έβλεπα καλά. Η Χριστίνα δε μου έμοιαζε για γνήσιο κορίτσι. Κάτι το άνοιγμα της ωμοπλάτης , κάτι τέλος πάντων δε μου κολλούσε.
Τσακάλι η Χριστίνα κατάλαβε την έκφρασή μου. «Δε τρώω ανθρώπους» , μου φώναξε.
Περίπατος στη παραλία της Θεσσαλονίκης. Άρχισα να λέω τα πάντα στη Χριστίνα. Για ότι με απασχολούσε. Άκουγε. Μιλούσε , έλεγε την άποψή της. Τα λόγια της είχαν τη σοφία της ζωής, βάλσαμο στη καρδιά και τροφή για το μυαλό. Φοβερό άτομο η Χριστίνα.
Από την παραλία περπατώντας και κουβεντιάζοντας φτάσαμε στη πλατεία Χημικού του Πανεπιστημίου. Δε θυμάμαι πως έγινε και ξαπλώσαμε στο γρασίδι. Η Χριστίνα προχώρησε... άρχισε να χαϊδεύει το «επίμαχο» σημείο μου... Ο τρόπος της μοναδικός! Το ομολογώ , μου άρεσε. Οι κινήσεις της ήταν τέλειες.
Δεν άντεξα όμως... Τρομοκρατήθηκα! Σηκώθηκα απότομα και έφυγα. Ίσως να ήταν το ποτό , ίσως τα ταμπού που κουβαλάει ο κάθε άνθρωπος. Έφυγα με βήμα γοργό. Η Χριστίνα μου φώναξε μόνο «καλή θητεία».
Επέστρεψα σπίτι. Ένιωθα ντροπή (όχι για ότι πήγε να γίνει) αλλά για την συμπεριφορά μου απέναντι στη Χριστίνα. Θα πρέπει να την πρόσβαλα.
Δεν την είδα ποτέ ξανά! Τα λόγια της εκείνο το βράδυ ήταν το καλύτερο δώρο. Η βοήθεια της Χριστίνας. Η δική μου αγένεια.

Τρία χρόνια μετά από εκείνη τη νύχτα η Σοφία μου αποκάλυψε ότι η Χριστίνα ήταν φίλη της. Εκείνο το βράδυ ήρθε στο συγκεκριμένο μπαρ για να βρει τη Σοφία. Συνάντησε όμως εμένα .... χωρίς να ξέρει τίποτα για μένα....
Η Χριστίνα σήμερα ζει στο Παρίσι και προσπαθεί να ασχοληθεί με την ηθοποιία.

(Το παρόν post είναι αφιερωμένο στο blog του Greek gay lolita )

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 02, 2006

Το "σ ' αγαπώ" της εκδίκησης!

Εκείνη τη νύχτα έβρεχε. Γενάρης του 1998. Θεσσαλονίκη. Κολλάει γάντι το λαϊκό άσμα «να σου θυμίσω είχε παλιόκαιρο τη μέρα που σε γνώρισα». Η Στέλλα μέχρι εκείνο το βράδυ ήταν απλά μια γνωστή και τίποτα παραπάνω. Φεύγοντας από το ρεμπετάδικο με τη παρέα έγινε χαμός. Καταιγίδα! Βρεθήκαμε στο ίδιο ταξί και τελικά καταλήξαμε σπίτι μου. Προσφέρθηκα να φιλοξενήσω τη Στέλλα. Η βροχή ήταν τόσο δυνατή που τελικά η Στέλλα δέχτηκε τη φιλοξενία που της πρόσφερα.
Όσο και αν μοιάζει παράξενο δεν είχα πονηρές βλέψεις. Ξαπλώσαμε και... μεταξύ ύπνου και ξύπνιου άρχισαν τα χάδια σε επικίνδυνα σημεία. Μετά ήρθαν τα φιλιά. Και μετά... τίποτα! Κυριολεκτικά τίποτα.
Πρωινό παρέα. Κουβέντα για το αν είχαμε σχέση ή όχι. Η Στέλλα δήλωσε ότι πριν λίγο καιρό είχε χωρίσει με το Γιάννη , το αγόρι της. Ο Γιάννης έφυγε για τη «μαμά πατρίδα» και έτσι κοινή συναινέσει αποφάσισαν να διακόψουν τη σχέση τους.
Μετά από μερικές μέρες η Στέλλα ξανά στο σπίτι μου. Θετικό σημάδι, σκέφτηκα. Αν και δεν είχα όρεξη εκείνο τον καιρό για σχέση και άλλες ιστορίες δέχτηκα με χαρά την επίσκεψη της Στέλλας.
Κοιμηθήκαμε παρέα. Δε ξέρω πως μου ήρθε εκείνο το βράδυ και σκέφτηκα να παίξω ένα παιχνιδάκι. Έτσι για να δω αντιδράσεις... Η Στέλλα με άκουσε με έκπληξη όταν της είπα ότι είμαι παρθένος!!! Το είπα με τόσο σοβαρό ύφος που... με πίστεψε. Έδωσα και διάφορες εξηγήσεις ότι απλά δε μου έτυχε κτλ. Τόσο καλός ηθοποιός ήμουν και η Στέλλα όχι μόνο το πίστεψε αλλά ανέλαβε δράση ώστε να πάψω να είμαι παρθένος!!!
Τελικά το κάναμε... Μου άρεσε αυτό το παιχνίδι... Όλα τα έκανε η Στέλλα σα μια καλή δασκάλα.
Τις επόμενες μέρες η σχέση μας δυνάμωνε. Κάθε μέρα μαζί. Περνούσα ωραία. Και να μία νύχτα σκάει ο Γιάννης ( ο πρώην της Στέλλας). Είχε πάρει άδεια από το στρατό και ήρθε επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη. Ξεπερνώντας κάθε όριο καλοσύνης έδωσα το ok να φιλοξενήσει η Στέλλα το Γιάννη στο σπίτι της. Κοιμήθηκαν και μαζί. (απλά κοιμήθηκαν , δεν έκαναν έρωτα).
Κυλάει ο χρόνος και η σχέση μας. Σταδιακά αλλά σταθερά ερωτευόμουν τη Στέλλα. Κάθε μέρα και πιο έντονα , πιο δυνατά. Συχνές ήταν οι παρεμβάσεις του Γιάννη. Τηλεφωνήματα και παροδικές επισκέψεις. Έδειχνα κατανόηση. Η Στέλλα τον λυπόταν μια και ακόμη δεν την είχε ξεπεράσει. Έδειχνα κατανόηση μα και θυμό. Τρελαινόμουν όταν ερχόταν ο Γιάννης. Πολλές φορές ήταν άγριοι οι καβγάδες. Μα τι να κάνω αγαπούσα. Την είχα πατήσει.
Μάης ήταν. Ο Γιάννης ήρθε ξανά για δύο μέρες. Η Στέλλα φιλοξένησε πάλι το Γιάννη. Παρόλα τις υποσχέσεις ότι δεν θα γινόταν ξανά αυτό το σκηνικό. Ο Γιάννης έφυγε. Την επομένη η Στέλλα είχε γενέθλια.
Με τη Στέλλα στη Βίλκα της Θεσσαλονίκης , στο έθνικ εστιατόριο. Η Στέλλα έχει γενέθλια. Ρομαντικό δείπνο τα δυο μας. Ερωτευμένος μέχρι θανάτου. Τόση αγάπη , έρωτας που εκείνο το βράδυ αγαπούσα όλο τον κόσμο. Ακόμη και το «σύννεφο» που ακούει στο όνομα Γιάννης πίστευα ότι με την αμοιβαία κατανόηση θα ξεπεραστεί. Συζήτηση για τη σχέση μας. Νύχτα μαγική. Λόγια αγάπης από τη πλευρά μου. Δώρο. Η Στέλλα είχε συγκινηθεί. Ένιωσε πόσο δυνατά και απόλυτα την αγαπώ.
« Γρηγόρη θέλω να σου πω κάτι», η φράση της Στέλλας. Ανησύχησα όχι από τη φράση της αλλά από το βλέμμα της.
Και η Στέλλα συνέχισε. « Ξέρεις χθες βράδυ δεν κοιμηθήκαμε απλά με το Γιάννη. Έγινε...».
Πάγωσα. Τι είπε η Στέλλα; Πηδήχτηκε με το Γιάννη!!! Για ένα δευτερόλεπτο (ειλικρινά για 1 μόνο δευτερόλεπτο) σκέφτηκα να αναποδογυρίσω το τραπέζι και να πλακώσω τη Στέλλα στο ξύλο. Εγώ δήλωνα με κάθε τρόπο τον έρωτά μου και εκείνη μου εξομολογιόταν ότι με κεράτωσε.
Κρατήθηκα. Μετά το σοκ , έπιασα το μπουκάλι κρασί (όχι για να το σπάσω στο κεφάλι της Στέλλας) αλλά για να σερβίρω. Η Στέλλα άφωνη παρακολουθούσε τη ψυχραιμία μου. ( Εδώ που τα λέμε θαυμάζω κι εγώ ακόμη τον εαυτό μου για τη ψυχραιμία που επέδειξα)
«Στη υγειά μας» , της είπα σηκώνοντας το ποτήρι κρασί. «Μην ανησυχείς Στέλλα για μένα έχω μάθει να γιορτάζω τις άσχημες στιγμές της ζωής μου» , συμπλήρωσα.
Σίγουρα η Στέλλα θα προτιμούσε μια άλλη αντίδραση. Ανησυχούσε με τη ψυχραιμία μου. Άσχετα αν εγώ από μέσα μου έβραζα!!!
Από εκείνο το βράδυ η σχέση μας πέρασε κρίση. Καβγάδες. Ερωτευμένος στο φουλ δε μπορούσα να ξεκόψω με τη Στέλλα. Το ίδιο και εκείνη. Ήρθε το καλοκαίρι , πήγαμε διακοπές. Προσπάθειες να ξεπεραστεί η σκιά του Γιάννη.
Σεπτέμβρης του 1998 και τυχαία ανακαλύπτω ένα γράμμα στο σπίτι της Στέλλας. Γράμμα που είχε στείλει ο Γιάννης. Ένα κλαψιάρικο γράμμα! Μα το γράμμα είχε και ειδήσεις. Δύο ήταν οι ειδήσεις! Η Στέλλα είχε συναντηθεί το καλοκαίρι ξανά με το Γιάννη και όταν πηδήχτηκαν το Μάη η Στέλλα του ψιθύρισε στο αυτί « Σ αγαπώ».
Θύμωσα! Όλο αυτό τον καιρό προσπαθούσα να συγχωρήσω τη Στέλλα για ότι έκανε. Έλεγα ήταν μια στιγμή αδυναμίας. Αλλά τώρα μάθαινα ότι του είπε «σ αγαπώ».Τρελάθηκα με το γράμμα. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να πάρω εκδίκηση για αυτό το «Σ αγαπώ» που είχε πει η Στέλλα στο Γιάννη.
Εκείνη τη μέρα του Σεπτέμβρη η Στέλλα μέσα μου σκοτώθηκε. Αποφάσισα να μείνω μαζί της και να εκδικηθώ. Δεν της είπα τίποτα για το γράμμα που διάβασα.
Επί 4 τέσσερις μήνες πραγματοποιούσα κάθε επιθυμία της Στέλλας. Της έδειχνα την αγάπη μου με κάθε τρόπο. ( Όλα όμως βάση σχεδίου). Η Στέλλα είχε φθάσει στο σημείο του απόλυτου έρωτα. Με είχε επιτέλους αγαπήσει!!! Είχε κόψει κάθε επαφή με το Γιάννη. Η Στέλλα πίστευε ότι όλα πήγαιναν καλά. Πετούσε στα σύννεφα.
Γενάρης του 1999. Είχαμε συμπληρώσει ένα χρόνο σχέσης με τη Στέλλα.
Ήρθε και η μέρα για το τελικό χτύπημα. 25 Γενάρη ημέρα της ονομαστικής μου εορτής!!! Με τη Στέλλα σε ρομαντικό δείπνο. Πρώτη φορά είδα τη Στέλλα να έχει τόση λάμψη. Πρέπει να ήταν πολύ ερωτευμένη!!!
Το δείπνο ολοκληρώθηκε. Ακολουθεί μπαρότσαρκα. Υπέροχες στιγμές. Ξημερώνει! Επιστρέφουμε σπίτι. Κάνουμε έρωτα και... ανακοινώνω στη Στέλλα την απόφασή μου για οριστικό χωρισμό. Η Στέλλα είχε συντριβεί!!! Δεν το πίστευε. Έκλαιγε!!! Για μια στιγμή τη λυπήθηκα. Η εκδίκησή μου δεν είχε τελειώσει.
Σε μια ακριβώς εβδομάδα ξεκίνησα καινούρια σχέση με μία γνωστή της Στέλλας. Φρόντισα να το μάθει. Με χαρά μάθαινα από κοινούς γνωστούς πόσο υπέφερε η Στέλλα. Η εκδίκηση ήταν γεγονός. Το «σ αγαπώ» που είπε στο Γιάννη το πλήρωσε. Πολύ ακριβά μάλιστα.
Μερικούς μήνες αργότερα συναντήθηκα ξανά με τη Στέλλα. Λίγες ημέρες πριν το Πάσχα του 1999. Πήγα από το καφέ που δούλευε η Στέλλα. Περίμενα να σχολάσει. Για κρέπα στο Ναβαρίνο. Εκεί στον πεζόδρομο. Είπαμε διάφορα
Δεν άντεξα και της αποκάλυψα ότι είχα διαβάσει εκείνο το γράμμα του Γιάννη και ότι όλα έγιναν βάση σχεδίου. Το σοκ της Στέλλας. Γυρίζει και μου ρίχνει ένα χαστούκι. Δυνατό χαστούκι!!! Πρέπει να ακούστηκε σε όλη την πλατεία. Το πρώτο μου χαστούκι από γυναίκα!!!
Εντάξει ρε παιδιά τι έκανα; Το «σ’ αγαπώ» της εκδίκησης!!!