Παρασκευή, Φεβρουαρίου 10, 2006

Γιατί υπάρχουμε στη blog-oσφαιρα;


Πριν μερικές ημέρες μια φίλη ρώτησε γιατί να «υπάρχω» στα blogs. Γιατί όπως και να το κάνουμε το blog είναι ένας τρόπος έκθεσης. Ομολογώ ότι δεν είχα απάντηση σ’ αυτή την ερώτηση. Έχω που έχω τα υπαρξιακά μου να έχω τώρα και αυτό...
Προσπάθησα να απαντήσω. Τα blogs αποτελούν μία μορφή επικοινωνίας. Είναι ωραίο να μοιραστείς σκέψεις και ιδέες , εμπειρίες και κομμάτια της ζωής σου με άλλους ανθρώπους. Αυτή ήταν η πρώτη αυθόρμητη απάντησή μου.
Και προχώρησα: Ίσως τα blogs να αποτελούν και μία μορφή αυτοψυχανάλυσης. Μία ελεγχόμενη έκθεση. Ο άγνωστης αναγνώστης δεν σε τρομάζει. Αντιθέτως σε ελευθερώνει. Εξάλλου τα περισσότερα blogs είναι ανώνυμα. Όποτε... καμία έκθεση.
Όλους αυτούς τους μήνες η περιήγησή μου στο χώρο των blogs είναι συναρπαστική. Πραγματικά υπάρχουν blogs διαμάντια!!! Διαμάντια σε περιεχόμενο , ύφος , αισθητική.
Μια σύντομη αναφορά σε ορισμένα blogs ενδεικτικά της ποικιλίας της blog-οσφαιρας...
Ας αναφερθώ πρώτα στο
ΚΟΙΝΟΒΙΟ που αποτελεί μια πρωτοποριακή ιδέα. Ο καθένας μπορεί να ανεβάσει οποιοδήποτε κείμενο επιθυμεί. Ακριβώς ότι λέει το όνομα του ένα κοινό blog. Υπάρχει και το υψηλής αισθητικής blog Greek gay lolita ανεξάρτητα με τις διαφωνίες που μπορεί να έχει κάποιος για το περιεχόμενό του.
Η ευαίσθητη ψυχή
Ξανά Ξανθιά που βιώνει με το δικό της τρόπο τα ζόρια της ψυχής και του μυαλού. Ο φίλος από Θεσσαλονίκη Θοδωρής γούτας με τις κοινωνικές του ευαισθησίες. Το υπέροχο blog 2 Έλληνες στην Ινδία όπου ένα ζευγάρι Ελλήνων ζει στην Ινδία και περιγράφει καθημερινά ότι βιώνει....
Ακόμη να αναφερθώ στα blogs
skiagmata & oramata , pictures3000 ,Φυσικα,τελειως φυσικα που διαθέτουν δυνατά και ποιητικά κείμενα με ουσία. και Woman in this city , η γυναικεία ματιά στους άντρες και όχι μόνο.
Στην πραγματικότητα κάθε blogs αποτελεί και έναν ολόκληρο κόσμο. Διαφορετικό στυλ , διαφορετική θεματολογία , διαφορετική αισθητική.
Και ως απάντηση στη φίλη για τα αίτια της «έκθεσης» βρήκα τα στιχάκια που σκάρωσε ο Θ. Παπακωνσταντίνου (αυτός ο υπέροχος τραγουδοποιός) απαντώντας ο ίδιος στο ερώτημα

« τι είναι αυτό που με κάνει και εκτίθεμαι ανεπανόρθωτα τραγουδώντας δεξιά κι αριστερά, οδηγήθηκα στον παρακάτω στίχο»:

«Αυτό που μέσα μου ψάχνει κοιτάσματα,
αυτό που μέσα μου χτίζει κελιά,
αυτό που γλιστρά σαν φίδι και χάνεται,
αυτό που κλέβει απ' τους θεούς τη φωτιά

Αυτό που αφήνεται σαν φύλλο στον άνεμο,
αυτό που βουλιάζει βαρύ σαν οργή,
αυτό που δροσίζεται απ' την αύρα του σύμπαντος,
που κοιμάται σαν γέρος και ξυπνά σαν παιδί...

Αυτό που γεννήθηκε πριν χρόνια αμνημόνευτα,
αυτό που σκιάζει του νου τις αυλές,
αυτό που γίνεται στάχυα την άνοιξη
και το χειμώνα άδειες χελιδονοφωλιές...

Αυτό που ματώνει τη μύτη του παίζοντας,
αυτό που σαν σκόνη αιωρείται στο φως,
αυτό που διαλέγει τις μέρες που θα 'ρθουνε,
που την ίδια ώρα είναι φίλος κι εχθρός...

Αυτό που μιλά και μιλιά δεν ακούγεται,
αυτό που σωπαίνει και μου παίρνει τ' αυτιά,
αυτό που γλυκά το ταΐζω παινέματα,
που τα βάζει στη γλώσσα του και τα φτύνει μετά...

Αυτό που με ξέρει σαν κάλπικο νόμισμα,
αυτό που δεν ξέρω να περιγράψω σωστά,
αυτό που δεν ξέρεις ούτε συ που μ' αγάπησες,
αυτό μου ζητάει να τραγουδήσω ξανά».




1 σχόλιο:

George Holiastos είπε...

Η ζωή μας θέλει και λίγο γέλιο. Γελάστε λοιπόν,ή καλλίτερα χαμογελάστε,ή απλά διασκεδάστε,η μόνο θαυμάστε- γιατί κάτι απ’ όλα θα κάνετε.





Γιώργη Χολιαστού
ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΕΡΜΑ


Ο προπάππος μας Αδάμ
και η προγιαγιά μας Εύα
τζάμπα νάνι τζάμπα μαμ
και καθόλου δε δουλεύαν.

Ξάπλα βράδυ και πρωί
ζούσαν όμορφη ζωή.
Δίχως κόπους και ιδρώτα
πέρναγαν ζωή και κόττα.

Και δεν πλήρωναν ΟTΕ
δεν πληρώναν εφορία
κι ούτε είχανε ποτέ
με δοσάδες φασαρία-

με αγγέλους συντροφιά
και με το θεό παρέα
όλαα ήτανε καλά
κι όλα ήτανε ωραία.

Ώσπου η Εύα βιαστική
στον Αδάμ πάει μια μέρα
που τον φρέσκο του εκεί
κάπου έπαιρνε αέρα

και κραδαίνοντας σφιχτά
μες στο χέρι ένα ξύλο
στο κεφάλι τον χτυπά
και του λέει: «θέλω μήλο!»

«Βρε καλή μου-βρε χρυσή
τι κουβέντα ειν' αυτή
κι έτσι άξαφνα πώς σου 'ρθε;
κι από ποιόνε; κι από πούθε;

ξέρεις τι ο κραταιός
μας εδιάταξε ο θεός:
τ' άλλα δέντρα να τρυγάμε
αλλά μήλο να μη φάμε».

«Ξέρω τι μας έχει πει
μα εγώ έμαθ' ακόμα
το γιατί τέτια εντολή
του 'χει βγει από το στόμα-

είναι γιατί αν γευτούμε
από κείνο τον καρπό
σαν και κείνον θα γινούμε-
δηλαδή θεοί: γι αυτό!’».

«Τι ιδέα μα το ναι..
ποιος σου το 'πε αυτό μωρέ;
ζώο θα 'λεγα πως θα 'ναι'
μα τα ζώα δε μιλάνε...»

«Να που έγινε κι αυτό
και μου μίλησ' ένα ήδη-
το μεγάλο μυστικό
μου το σφύριξε το φίδι».

«Τι απρόσμενο κακό
είναι τούτο που ακώ!
ένα φίδι να τολμάει
στους ανθρώπους να μιλάει...

και γιατί παρακαλώ;
για να βάλει στο μυαλό
μιας κουτής 'όπως εσένα
λόγια ψεύτικα ένα ένα...

τι θα γίνω εγώ με σε;
ρε Ευάκι άκου και ’μέ-
ο θεός όταν το μάθει
θα μας δώσει χίλια πάθη..»

«Συ θα πεις εμέ κουτή;
άρπα' τη λοιπόν κι αυτή!»
και το ξύλο που κρατάει
στο κεφάλι του το σπάει.

«Και να ξέρεις-μήλο εγώ
θες δε θέλεις θα γευτώ:
στο μυαλό μου ό,τι βάνω
δε 'συχάζω αν δεν το κάνω'

όμως συ ’σαι ο κουτός'
γιατί ακόμα κι αν ο θεός
θέλει να μας τιμωρήσει
γι αυτό που 'χουμε τολμήσει

δε θα το μπορεί αφού
θα 'μαστε θεοί βρε ζώο!..»
«Τι ξερό κεφάλι! φτου!
Φάει συ-εγώ δεν τρώω!»

Έτσι είπε ο φτωχός.
Όμως έφαγε κι αυτός.
Κι ο θεός απ' το πανώριο
τους κυνήγησε φυτώριο.

Η συνέχεια είναι γνωστή:
μια ζωή μόχθου μεστή
και ταλαιπωριών περνουνε
έκτοτε όσοι ανθρώποι ζούνε.

Κι από τότε όλες κρατάνε
οι γυναίκες ένα ξύλο
και τους άντρες τους χτυπάνε'
κι αντίς φίδι, έχουν φίλο.


George Holiastos