Πέμπτη, Μαρτίου 30, 2006

Του Blogger ο θάνατος


O Blogger σκοτώνεται σε τροχαίο ατύχημα. Το blog του εξακολουθεί να υπάρχει... Άνθρωποι διαβάζουν τα κείμενα του χωρίς να ξέρουν ότι έχει συμβεί το μοιραίο. Τραγική ειρωνεία , κάτι σαν αρχαία τραγωδία! Το blog έχει μείνει ορφανό από το δημιουργό του και όμως... εξακολουθεί να υπάρχει... να διαβάζεται... να σχολιάζεται.
Οι αναγνώστες μετά από λίγο καιρό θα υποθέσουν ότι ο Blogger απουσιάζει και δεν ανεβάζει καινούρια post.
O χρόνος κυλάει και οι φίλοι και fun του blog θα υποθέσουν ότι o Blogger απλά βαρέθηκε και δεν ανεβάζει νέα post.
Οι συγγενείς του Blogger ίσως να αγνοούν την ύπαρξη του blog. Ίσως να μην ξέρουν την ασχολία του θανόντα Blogger.
Ξαφνικά και τυχαία ένας συγγενής ανακαλύπτει την ύπαρξη του blog. Μέσα στο χάος των blog πέφτει επάνω στο συγκεκριμένο blog. Σοκ και δέος. Δάκρυα.
Τα γραπτά κείμενα του νεκρού διαβάζονται ξανά και ξανά από συγγενείς και φίλους του Blogger. Δάκρυα και μόνο δάκρυα.
Τα κείμενα αποκαλύπτουν έναν άλλο άνθρωπο. Τόσο άγνωστος και τόσο γνωστός. Η απόλυτη ανατριχίλα! «Μα αυτός ήταν ο δικός μας άνθρώπος;» , είναι το ερώτημα που πλανιέται.
Η μητέρα του Blogger διαβάζει και δεν καταλαβαίνει. «Μα αυτό ήταν το παιδί μου;;;» αναρωτιέται η χαροκαμένη μάνα. Διαβάζει και δεν καταλαβαίνει.
Εφημερίδες και έντυπά παίρνουν μυρωδιά την ιστορία και αρχίζουν την αναπαραγωγή των post. Το Lifo προσπαθεί να πάρει σε αποκλειστικότητα όλα τα κείμενα του blog. Οι επισκέπτες του blog αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο.
Η επιτυχία του blog είναι πλέον ασύλληπτη. Ακόμη και ο πιο επιτυχημένος Blogger τα έχει χάσει. Έχει χάσει την πρωτιά.... Μάλιστα από την εγωπάθειά του σκέφτεται να αυτοκτονήσει ώστε να αντιμετωπίσει την επιτυχία του θανόντα Blogger.
Γυναίκες που γνώρισαν το Blogger ιδρύουν σύλλογο για να υπερασπιστούν το πνευματικό έργο του Blogger.
Στοπ εδώ!


Απόψε νιώθω παράξενα και είπα να κάνω μια πρόβα θανάτου. Είναι και το παράδειγμα του καθηγητή Λιαντίνη που.... με συγκλονίζει παράφορα!!!
Παράξενο πράγμα ο θάνατος. Πως γίνεται όλα να εξακολουθούν να υπάρχουν χωρίς εσένα , χωρίς εμένα;;;
Ακόμη και τα δημιουργήματά σου , όπως ένα blog , θα εξακολουθεί να υπάρχει μετά το θάνατο!!! Μακάβρια σκέψη! Μα τόσο αληθινή σκέψη!
Σκέψη που δεν μπορείς να την αντιμετωπίσεις.
Όταν εσύ θα είσαι θα είσαι έξω από το παιχνίδι της ζωής... τα υπόλοιπα θα εξακολουθούν να υπάρχουν...
Το τέλος το δικό σου .... και... η συνέχεια των δικών σου δημιουργημάτων!!! Αν αυτό δεν είναι η απόλυτη παράνοια τότε τι είναι; Απάντησέ μου , σε παρακαλώ....
Ντομάτες! Πάρε με , με τις ντομάτες! Σου γράφω τέτοιες μακάβριες σκέψεις! Και ακόμη με ανέχεσαι;
Τρομάζεις όμως γιατί ξέρεις ότι οι σκέψεις μου είναι αληθινές! Οι σκέψεις μου είναι πιθανές!
Ένα βήμα παρακάτω. Να σου μιλήσω με χρώματα από εκεί επάνω;
Άσε πρώτα να σου μιλήσω για την πείνα μου...
Για την πείνα... για όσα δεν έκανα! Για όσα δεν είπα! Για όσα «σκότωσα»! Μετρήθηκα με τη ζωή και βγήκα λειψός. Της καρδιάς μου οι χτύποι , χτύπησαν για τόσα λάθη! «Αμάρτησα και ξέχασα να ζήσω.»

Και τώρα εδώ πάνω τι κάνω; Γαμώ την τύχη μου λέω...
__________________________________________________________________________

Θεέ μου σε παρακαλώ άσε να ανεβάσω ένα τελευταίο post στο blog.
Σε παρακαλώ...


Θεέ μου , τσίμπησες και εσύ; Μα δε το πιστεύω!
Πλάκα σου έκανα. Δε έχω να γράψω τίποτα , δε θέλω να ανεβάσω κανένα post.
«Μα γιατί;» , με ρωτάς.
Γιατί όλα έχουν ειπωθεί.
Έφυγα και λέω να μείνω εδώ.... Για πάντα!
Και άσε το blog μου να υπάρχει. Άσε να υπάρχει....

Τώρα πονάω....
διάβασα όσα έγραψα....
Το δάκρυ πως γράφεται ;

Τετάρτη, Μαρτίου 29, 2006

Marian... Lilly

Ο Γαλλικός Μάης του ’68 είχε τη Marian. Οι γνωστές φωτογραφίες με τη Marian στους ώμους ενός άντρα και τη Marian να σχηματίζει το σύμβολο της νίκης ή να κρατάει την κόκκινη σημαία.

Ο Γαλλικός Μάρτης του 2006 ίσως να έχει ανάγκη τη Lilly. Η Lilly είναι ένα όμορφο κορίτσι. Φωτογραφίες της έχουν δημοσιευθεί σε πολλές εφημερίδες και site.


Ακόμη και ο αγώνας έχει ανάγκη από την ομορφιά. Την ομορφιά μιας γυναίκας , ένα σύμβολο που μπορεί να εμπνεύσει και να συναρπάσει.
Η ομορφιά του αγώνα και η ομορφιά της αλήθειας. Όσοι έχουν βρεθεί σε χώρους «αγωνιστικούς» καταλαβαίνουν καλύτερα την ανάγκη της ομορφιάς. Η ωραία συντρόφισσα είναι το καλύτερο τονωτικό. Τόνωση αγωνιστική και όχι μόνο. Ίσως κάποιοι να διαβλέπουν σε όλα αυτά μια σεξιστική διάθεση ή άποψη.
Ασφαλώς και υπάρχει σεξιστική διάθεση! Διότι αν έχεις να αντιμετωπίσεις τις μαλακίες της εξουσίας , τους μπάτσους , τη τυφλή βία.... ε, τότε καλύτερα να «πεθαίνεις» παρέα με την ομορφιά δίπλα σου.

Στο κόκκινο της ιδεολογίας και της ομορφιάς.

Δευτέρα, Μαρτίου 27, 2006

Το καλάμι του bloger...


Παρακολουθώ τους τελευταίους μήνες αρκετά blogs. Ο μπαχτσές της ελληνικές blog-όσφαιρας έχει από όλα. Από καλλωπιστικά φυτά μέχρι τσουκνίδες και καλάμια. Κυρίως «καλάμια». Ψυχραιμία παιδιά τα blogs δεν είναι η ίδια η ζωή μας.

Ανθρώπινο πράγμα η ανασφάλεια και η ανάγκη αυτο-επιβεβαιώσεις. Μέχρι κάποιο σημείο κατανοώ τη χαρά του bloger όταν αυξάνουν οι επισκέπτες στο blog του , όταν έχει πολλά comments , όταν γίνει αναφορά για το blog του σε κάποιο έντυπο.
Λογικό είναι να δημιουργείται ικανοποίηση στον blogrer αφού αυτά που γράφει βρίσκουν ανταπόκριση. Κατανοώ και την επιτυχία όσων κατάφεραν τα blogs τους να βρουν το δρόμο των βιβλιοπωλείων.

Μέχρι εδώ όλα καλά.
Από εδώ και κάτω όμως αρχίζει η διαφοροποίηση.

Bloger που γράφουν νομίζοντας ότι είναι οι κορυφαίοι συγγραφείς της εποχής μας,

bloger που νομίζουν ότι είναι οι μεγάλοι δημοσιογράφοι - αναλυτές της επικαιρότητας

bloger που βουλιάζουν στην ωραιοπάθειά τους και έχουν μετατρέψει το blog σε χώρο για καμάκι (κάτι σαν chat σε πιο hi! εκδοχή)

bloger που αν και συγγραφείς βάζουν κάθε μέρα ένα θέμα και περιμένουν το fun club τους να το σχολιάσει ( όπως έκαναν οι φιλόλογοι στο σχολείο όταν μας έβαζαν ένα θέμα έκθεσης )

bloger που ζουν με το άγχος για το μέγεθος των γραμμάτων στο
monitor

bloger που ζουν με το καθημερινό άγχος αν θα τους γράψει το lifo!!!

Έλεος , ρε παιδιά δεν είναι η ζωή εδώ μέσα. Το blog είναι μια ασχολία , ένα μικρό τμήμα του ελεύθερου χρόνου. Ας δούμε λίγο πιο χαλαρά την όλη blogo-κατάσταση.


Ασφαλώς και γουστάρω την ποικιλία που υπάρχει στα blogs σε θεματολογία και ιδέες. Αλλά δεν περιμένω να διαβάσω και τα αριστουργήματα του αιώνα ή τις σπουδαίες αναλύσεις ή τις φοβερές εμπειρίες. Αν ήθελα κάτι τέτοιο υπάρχουν βιβλία, εφημερίδες , περιοδικά.

Άσε που τώρα ήρθε και η Άνοιξη. Το καλύτερο blog!!! Εκεί είναι τα καλύτερα posts… Αρκεί να κατεβείς από το καλάμι...

Παρασκευή, Μαρτίου 24, 2006

Η σημαία... στην πιο ωραία !

Εθνική εορτή και τα media θα μας τα πρήξουν για άλλη μια φορά με το φλέγον ζήτημα : μπορεί το αλβανάκι να κρατήσει την ελληνική σημαία;
Τα ελληνάκια θα ξεχειλίζουν από εθνική υπερηφάνεια χωρίς να ξέρουν τι γιορτάζουν. Η τηλεόραση θα προβάλει τις γνωστές ταινίες για το 1821 που γυρίστηκαν επί χούντας. Το πανηγύρι θα συνεχιστεί με την μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στην Αθήνα. Δηλώσεις πολιτικών αρχηγών. Αγώνες , μηνύματα και άλλες παπαριές.

Τόσα χρόνια το ίδιο έργο. Παρελάσεις , απομεινάρια του ναζισμού.

Κανείς ωστόσο δε μιλά για ιστορικές αλήθειες. Για τα γεγονότα του 1821 και για τους βολεμένους Έλληνες που είχαν γίνει ένα με τους Τούρκους. Για την εξέγερση που ξεκίνησε από μια ομάδα «τρελών» πους ήμερα ίσως να τους έλεγαν «αναρχικούς» ή «γνωστούς αγνώστους». Το ίδιο έγινε και με την Εθνική Αντίσταση , το ίδιο έγινε και με το Πολυτεχνείο.
Οι «τρελοί» αγωνίστηκαν , οι υπόλοιποι εξαργυρώνουν τον αγώνα των «τρελών».
Τα ελληνάκια πάντα έτσι ήταν.

Οπότε η καπηλεία της σημαίας από τους βολεμένους , ας σταματήσει.
Και τη σημαία αν το γουστάρει και το αξίζει ας την σηκώσει ο κάθε Άνθρωπος (με Α κεφαλαίο )

Οι άνθρωποι προϋπήρχαν των εθνικών συμβόλων. Οπότε ήρεμα παιδιά και μην τρελαίνεστε με ζητήματα σημαίας.

Ας κάνουμε και την πρότασή μας:
Τη σημαία να τη σηκώνει η πιο ωραία μαθήτρια!!! Να είμαστε και στο πνεύμα της εποχής. Ούτε αλβανάκια , ούτε ελληνάκια.



Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us Image Hosted by ImageShack.us


Σήκωσέ την... τη σημαία!
Τουλάχιστον να πάρει αξία η σημαία μας! Γιατί μέχρι σήμερα με αυτούς τους καραγκιόζηδες η σημαία είναι μόνο για εκδηλώσεις- τελετές...

Άντε να περάσει και αυτό!!!

Τρίτη, Μαρτίου 21, 2006

Πουτάνα Άνοιξη


«Πουτάνα Άνοιξη», αυτό ήταν το σλόγκαν πριν μερικά χρόνια μιας παρέας της Θεσσαλονίκης για να περιγράψει τον ερχομό της Άνοιξης και ότι συνεπάγεται αυτή η εποχή...
Τι μας κάνει λοιπόν η Άνοιξη; Δεν είναι μόνο η πανδαισία των χρωμάτων και άλλες χιλιοειπωμένες παπαριές για την Άνοιξη. Η Άνοιξη είναι η τρέλα των αισθήσεων , η απογείωση. Το ξύπνημα! Ένας ανεξήγητος έρωτας για κάθε ζωή... από ζουζούνια μέχρι «ζουζούνες».!!!
Την Άνοιξη τρελαίνομαι! Όχι ότι τον υπόλοιπo καιρό είμαι καλά. Αλλά το DNA βιώνει αυτή την εποχή με τρόπο μοναδικό.
Πάει καιρός από τότε που κατάλαβα πόσο πολύ με επηρεάζει η Άνοιξη.
Μαθητής Λυκείου ήμουνα . Τέλος Μάρτη και στο δρόμο για το φροντιστήριο κάτι μου μύρισε. Ευωδιά από το κήπο μιας μονοκατοικίας. Τρελάθηκα. Από τη μια η ευωδιά και από την άλλη τα Μαθηματικά. Πάω στο φροντιστήριο και αρχίζω να λέω στο καθηγητή ότι καθόμαστε μέσα και χάνουμε το χρόνο μας ενώ έξω η Άνοιξη οργιάζει. Σηκώθηκα και έφυγα!!! Τα έχασε ο άνθρωπος! Με κοίταζε με απορία και ειρωνεία. Μέχρι τότε δεν είχα δώσει δικαίωμα. Ήμουνα το καλό παιδί. Αυτό ήταν και το πρώτο κρούσμα που θυμάμαι και το απέδωσα στην Άνοιξη.
Από τότε κάθε «κουλό» που συμβαίνει αυτή την εποχή αποδίδεται στην «Άνοιξη». Αργότερα έγινε από την παρέα και σλόγκαν «πουτάνα άνοιξη».
Λόγια περιγραφής δεν υπάρχουν. Κάτι μου κάνει η Άνοιξη. Με ένα μαγικό τρόπο ποτίζει τα κύτταρά μου με έρωτα! Έρωτα της κραυγής: «θέλω να ζήσω, απόλυτα , μαγικά»
Η Άνοιξη της Θεσσαλονίκης έχει γεύση αλμύρας και γυναίκας! Το βλέπω σε φίλους και γνωστούς. Κανείς μας δε «λειτουργεί» με τις «προδιαγραφές» τους. Και να μην είσαι ερωτευμένος νιώθεις ερωτευμένος. Και να μην είσαι τρελός γίνεσαι τρελός. Πίστεψέ με δε θέλω να σου γράψω τις γνωστές μαλακίες για την Άνοιξη. Θέλω να εξηγήσω πρώτα σε μένα τι συμβαίνει.
Το φως με τρελαίνει. Από τη σκοτεινιά του χειμώνα στο χρώμα, στο φως.
Ήχοι και κραυγές. Γυναίκες που στροβιλίζονται σε κάθε βήμα τους και σου χαρίζουν μια τζούρα από το άρωμά τους. Μεθάς. Σαλπάρεις.
Κάθε γυναίκα και άρωμα. Ελαφρύ ντύσιμο με χρώμα. Χωρίς το βάρος του χειμώνα, Χωρίς τις σκοτεινιές. Θηλυκό ατίθασο η Άνοιξη. Γυναίκα αιώνια η Άνοιξη.
Μα η Άνοιξη έχει και την προδοσία. Σα γυναίκα άπιστη. Σε γεμίζει αισθήσεις , προσδοκίες , σε τρελαίνει. Ξέρεις καλά ότι δε παλεύετε!!! Φέρνει πόνο. Το γλυκό πόνο. Δε σε τρομάζει. Μαθαίνεις με τον καιρό. Αγαπάς τις αναποδιές της. Το μόνο που ψελλίζεις είναι ένα «πουτάνα Άνοιξη». Με τη καλή έννοια βεβαίως..
Με ένα χαμόγελο και δύο ρουφηξιές από τσιγάρο συναντάς το χθες και το σήμερα της Άνοιξης. Πολλά άλλαξαν. Μα ο κύκλος της Άνοιξης θα είναι πάντα εδώ. Βίωμα μέσα τη σάρκα. Δεν έχει θέση η λογική. Η Άνοιξη είναι αρρώστια ανίατη. Σε καλεί πάντα να ρισκάρεις. Να ζήσεις. Κατάσαρκα τα λάθη σου. Ακόμη και αν είναι πολλά.
Τρέξε. Τρέξε τη σκέψη σου... Η πρόκληση!
Δεν είναι αυτοσκοπός να κατακτήσεις την Άνοιξη. Μη τρέξεις γι αυτό. Η Άνοιξη θα παραμένει πάντα ο ανεκπλήρωτος έρωτας. Και σαν ανεκπλήρωτος έρωτας θα σε πονάει , θα σου δίνει κουράγιο , θα σε εμπνέει , θα σε βασανίζει... Μη κρυφτείς όμως. Απλά ζήσ’ το.
Αιώνια ερωτευμένος με την Άνοιξη. Με το άπιαστο. Με το «άδειο πουκάμισο της Ελένης». Πολύ αίμα έχει χυθεί. Κοίτα να μη χύσεις όμως χολή γιατί θα ακυρώσεις την ύπαρξη σου... ακυρώνοντας την Άνοιξη.
Και πες μου, ζεις χωρίς Άνοιξη;
... ας είναι και «πουτάνα»

Δευτέρα, Μαρτίου 20, 2006

Σκέψεις χρωμάτων... της Γαλλίας!


Είπα να αλλάξω το templates του blog μου. Δοκίμασα μερικές αλλαγές αλλά δε μου άρεσαν αισθητικά. Κρατάω το μαύρο. Επίκαιρο χρώμα και διαχρονικό. Υποψιάζομαι βέβαια ότι άρχισε να με χτυπάει η άνοιξη. Ανάγκη για περισσότερο φως και χρώμα. Διαγράφω τα μαύρα... Μένουν όμως οι μαύρες σκέψεις...
Η σχέση μου με το μαύρο ποτέ δεν ήταν η καλύτερη. Ποτέ δε μου άρεσε το μαύρο χρώμα σε ρούχα. Προτιμούσα το χρώμα! Την πανδαισία χρωμάτων. Γυναίκες με μαύρα ρούχα δεν ήταν και η μεγαλύτερη αδυναμία μου. ( Εξαίρεση τα μαύρα εσώρουχα). Αν και οι γυναίκες με τα μαύρα εκπέμπουν αρχικά ένα μυστήριο στη πορεία με ξενερώνουν... με ξενερώνουν γιατί έχουν πιο φωτεινές σκέψεις από εμένα. Εγωιστικό μεν , αληθινό δε. Σπάνια είδος η γυναίκα με τα μαύρα να είναι σε «άλλους» κόσμους αναζήτησης... Φετίχ και μίμηση. Αυτό συμβαίνει συνήθως. Τα μαύρα κορίτσια , τα original μαύρα τα λατρεύω. Η σκέψη τους ένα βήμα παρακάτω... Χωρίς διάθεση επίδειξης αλλά με διάθεση εσωτερικής αναζήτησης. Πάνε αυτά τα κορίτσια , χάθηκαν στο κόσμο της συμβιβαστικής λογικής. Τελικά ίσως γι’ αυτό δεν μου αρέσει το μαύρο. Το μαύρο που πέρα από χρώμα ήταν και κάτι άλλο. Βέβαια τα χρώματα προϋπήρχαν της ιδεολογίας.
Τώρα πια μόνο γυναίκες με χρώμα...Με τα χρώματα της άνοιξης. Φωτεινά κορίτσια με λαμπρό χαμόγελο. Ασυμβίβαστα με όλες τις χαρές δικές τους. Ακομπλάριστα.
Κόντρα στα κορίτσια της άνοιξης το μαύρο φόντο του blog. Μ αρέσει έτσι όμως είναι μαύρο. Αναδεικνύει τη φωτεινότητα των γραμμάτων και τις φωτεινές σκέψεις μου...(Που είναι αυτές...) (χα χα)
Λέω να βάλω αγγελία αναζήτησης χρωμάτων και φωτεινών σκέψεων. Χάθηκαν στο λευκό του χειμώνα και στο μαύρο της σκέψης. Το χόρτο της άνοιξης θα με κοιτάξει και... δεν θα είναι μαύρο!!! Θα είναι το πράσινο χορταράκι των αγρών και το κόκκινο της παπαρούνας. Το λευκό και κίτρινο της μαργαρίτας και το γαλάζιο της θάλασσας. Να που έγινε το θαύμα και η σελίδα γέμισε με χρώματα.
Μα σαν καλός προβοκάτορας θα σου αλλάξω τα χρώματα. Είναι και τα παιδιά της Γαλλίας σε χρώμα κόκκινο και μαύρο που λέω να ξεχάσεις προς το παρόν τα χρώματα της άνοιξης.
Όμορφες ιδέες. Αγώνας για το αυτονόητο. Κόντρα στο μπλε των μπάτσων και της εξουσίας.
Αλήθεια τι ωραίο χρώμα έχει η φωτιά...
Αλητάμπουρες της εξουσίας όμορφα καίγονται....

Παρασκευή, Μαρτίου 17, 2006

Η δεξιά της Αριστεράς...


Να στήνω τους ανθρώπους με αντηρίδες. Άγονη γραμμή. Αριστερά. Της ιδεολογίας και της καρδιάς. Ο ήχος γράφει τη ροή του νερού και τις σκέψεις. Ησυχία. Γαλήνη. Άφησέ με να δω το πρόσωπό σου. Το πρόσωπο της Αριστεράς του σήμερα. Την αλήθειά σου. Χωρίς τα ροζ και τα ψέματα. Κρυφή σπηλιά η δύναμη. Η ανασφάλεια κατοικεί στη σκέψη μα όχι στη πράξη.
Αναζήτηση τόπου. Οι τόποι της ιστορίας. Η λεβεντιά της αντίστασης. Αντίσταση του σήμερα. Τόσοι λόγοι αντίστασης. Μα και τόση προσφορά αντίστασης...
Πουλημένα τομάρια.
Κύματα. Στη θάλασσα της ρωγμής. Εκεί που θα καταδυθείς. Σεργιάνι στο βυθό σου. Μπορείς να ξεχωρίσεις ένα δάκρυ στο βυθό; Νερό και αλμύρα. Στα δύσκολα σε θέλω. Εκεί που εξαφανίζομαι... Στα ψέματα και στην αλήθεια.
Σκέψεις. Απορίες. Πλέγμα ιδεολογικό και υπαρξιακό. Δε με νοιάζει αν με διαβάζεις σωστά. Στο έχω ξαναπεί αυτό... Πληγές πολλές. Απέκτησα και ειδικότητα να ανοίγω πληγές. Μα τελευταία είναι άλλος ο καημός μου...
Που είναι η καρδιά; Ναι ξέρω τι θα απαντήσεις. Στ’ αριστερά! Σίγουρη απάντηση. Μα τότε γιατί έβαλες τη ψυχή σου στα δεξιά; Βαρέθηκα τους ανθρώπους της αριστεράς με τη δεξιά ψυχή. Το χειρότερο είδος. Στο κόκκινο έριξαν μαύρο. Όχι το μαύρο που αγαπήσαμε αλλά το μαύρο της συναλλαγής. Της συναλλαγής με σημαίες ευκαιρίας. Το μαύρο για να σκεπάζουν τα μάτια τους και να κοιμούνται ήσυχα τα βράδια. Τους ενοχλεί το φως , η αλήθεια του άλλου. Εκείνοι δεν ονειρεύτηκαν , δε δάκρυσαν με τη κραυγή του δίπλα.
Ιδεολογίες και ιδεοληψίες. Στο αίμα κυκλοφορεί μόνο αίμα. Καθάρισαν από την ντόπα της επανάστασης. Χειρότεροι γιατί είναι ύπουλοι.
Το ξέρουν και οι ίδιοι. Μα ο δρόμος είναι πια δικός τους... Ο δρόμος και η καρέκλα.
Ω! ναι η καρέκλα!
Δεν έχουν κόλλημα αρκεί να είναι καρέκλα και ας είναι οπουδήποτε.
Το ξέρεις ότι «άγιοι» δεν υπάρχουν. Λοιπόν , τους κατανοώ.
Εκείνο που δεν κατανοώ είναι γιατί «πουλιούνται» τόσο φθηνά; Δεν είναι καλοί πωλητές οι αριστεροί . Ακόμη δεν έμαθαν τα κόλπα πώς να ανεβάζουν την τιμή τους...
Κρίμα γιατί πιστεύω ότι αδικούνται.
Βαρύ πράγμα η ιδεολογία. Τουλάχιστον πάψε.
Βρες κάτι άλλο. Σε ένα άλλο αίσθημα ίσως να βρεις την αλήθειά σου. Λέξεις και σύννεφα. Ξόρκια και φυλαχτά. Δε μπορεί κάτι θα κράτησες. Κάτι για τη δύσκολη ώρα.
Στην ώρα της σιωπής και της μοναξιάς. Την ώρα που δεν υπάρχει η σκιά.
Δώρα! Πάθος! Σε μπέρδεψα.
Δώρα με λέξεις. Βλέπω τη μοναξιά σου. Σε καταλαβαίνω... Αλλά δε μπορώ να σου πω τίποτα. Όχι από φόβο αλλά από αμηχανία... «Τι νόημα έχει αν είναι έτσι ή αλλιώς» , που λέει και ο φίλος τραγουδοποιός.
Σε μια περασμένη ή επόμενη ζωή τότε που ο ουρανός θα είναι κόκκινος θα σου μιλήσω. Θα σου μιλήσω για την ομορφιά των χρωμάτων. Για τον κορμοράνο που δεν αγάπησες. Για την καλημέρα που πέταξες. Για το δάκρυ του Αλβανού που περιμένει να πάει στην πατρίδα του να δει τα παιδιά του. Για την αγωνία του ανέργου. Για τα παιδικά μάτια που σκοτώθηκαν νωρίς.
Και δε σου μιλάω τώρα γιατί... γιατί τώρα είσαι αλλού. Ο καθένας φτιάχνει τον μικρόκοσμό του. Μα δε νιώθει ελεύθερος. Γιατί η ελευθερία θέλει όχι μόνο «αρετή και τόλμη» αλλά και φαντασία...
Στη Γαλλία γίνεται χαλασμός. Χαλασμός για το αυτονόητο. Το αυτονόητο που λέει ότι ο εργοδότης δε μπορεί να απολύει χωρίς αποζημίωση. Ακόμη και αν είναι νέοι κάτω των 26.
Και θα πολεμήσουμε για πολλά αυτονόητα ακόμη... Όσο δεν διεκδικείς «όλες τις ανατολές του κόσμου» οι άλλοι θα σου πουλάνε «δύση». Θα σου επιβάλλουν τη «δύση» , το μεσαίωνά τους.
Και ο ήλιος δεν θα είναι εκεί... Γιατί θα τον έχουν πουλήσει.
Και το ξεπούλημα τώρα γίνεται από τα « Αριστερά».
Την πουλημένη «Αριστερά».
Στην εφηβεία άκουγα τον «902 Αριστερά στα FM». Διευθυντής του ο Γ. Χουλιάρας. Πριν μερικές ημέρες τον είδα και τρόμαξα. Διευθυντικό στέλεχος της ΕΡΤ μίλαγε για τη Eurovision. Άξιος Γιώργο μου. Άξιος Γιώργο μου.
Παραδείγματα πολλά. Και εκπτώσεις πολλές.
Εδώ θα μου πεις ολόκληρο ΚΚΕ «πούλησε» το Πολυτεχνείο.
Στους δρόμους το πλήθος αντιμέτωπο με τους μπάτσους. Ο ορατός εχθρός. Οι «δεξιοί αριστεροί» όμως δε φαίνονται. Μα θα την κάνουν την «πουστιά» τους. Θα την κάνουν γιατί αλλιώς δε μπορούν...
Μη το ξεχάσεις...
Κρυώνω...

Τετάρτη, Μαρτίου 15, 2006

Το 20αρι !!! του θανάτου


Γνωριμία με το θάνατο στην αρχή της εφηβείας. Δε τρομάζεις! Απλά μαθαίνεις τις «προδιαγραφές» του ανθρώπου. Αγαπάς και φιλάς το θάνατο. Ξορκίζεις τους φόβους. Δυναμώνεις και προχωράς. Αναμειγνύεις το φως και το σκοτάδι.
Διαλέγεις τρόπους και το γιορτάζεις. Σαν δεύτερα γενέθλια. Πέρασαν κιόλας 20 χρόνια. Χωρίς δάκρυα. Χωρίς τούρτα γενεθλίων.
20χρόνια μετά...Ακριβώς 20 χρόνια μετά....16 Μάρτη 1986 , ημέρα Κυριακή , παραμονή της Καθαρής Δευτέρας. Απόκριες της χαράς.
Μαθητής της Πρώτης Τάξης Γυμνασίου. Η χαρά του μαθητή ο πρωινός ύπνος της Κυριακής. Ημέρες χωρίς σχολείο είναι ημέρες χωρίς πρωινό ξύπνημα. Ο μπαμπάς απουσιάζει από το πρωί για δουλειά...
Τίποτα δεν μπορεί να διαταράξει τον ύπνο του μαθητή. Τίποτα;
Τίποτα; Τίποτα εκτός από τη φωνή της μαμάς. Επτά το πρωί!!! Η ταραγμένη φωνή της μαμάς. Τότε είναι που ξυπνάς αμέσως και... δεν ξανακοιμάσαι. Μισόλογα για μεταφορά του μπαμπά στο νοσοκομείο κτλ. Ποτέ δεν πιστεύεις μέσα σου ότι έχει συμβεί το μοιραίο. Ελπίζεις μέχρι να δεις τη τελική εικόνα... Σαν καλός χριστιανός το έριξα στη προσευχή. Προσευχήθηκα από μέσα μου « Παναγία μου αν είναι καλά ο μπαμπάς μου θα σου δώσω όλες μου τις οικονομίες».
Το αποτέλεσμα έδειξε ότι οι οικονομίες μου δεν ήταν πολλές... Διότι η Παναγία δεν συγκινήθηκε και ο μπαμπάς δεν έγινε καλά... Πέθανε!
Τηλέφωνα χτυπούσαν διαρκώς στο σπίτι μας. Πανικός. Δε θυμάμαι ποιος κατάφερε να επικοινωνήσει με το νοσοκομείο να εξακριβώσει την είδηση του θανάτου. Κανείς από την άλλη δεν μου είπε ξεκάθαρα ότι ο μπαμπάς σου πέθανε. Όλοι μιλούσαν με υπονοούμενα και αυτό με εκνεύριζε. ( Από τότε πιστεύω ότι την αλήθεια πρέπει να την λες όπως είναι αλλά «ποιος αντέχει μια αλήθεια με τα οστά της;» )
Χωρίς δάκρυ , χωρίς κραυγή. Αυτή ήταν η αντίδρασή μου. Τώρα που το σκέφτομαι ξαφνιάζομαι. Κάποιοι μίλησαν για ψυχραιμία του Γρηγόρη. Όχι δεν είναι αυτό... Αποτυχία εξωτερίκευσης του πόνου. Αυτή για μένα είναι η εξήγηση που πλησιάζει την αλήθεια.
Κόσμος ερχόταν στο σπίτι μας. Ούτε αυτό μου άρεσε. Η μαμά φώναξε εμένα και την αδελφή μου και μας είπε μόνο μια κουβέντα: « Θα ενώσουμε και οι τρεις τις δυνάμεις μας και θα πάνε όλα καλά». Πόση δύναμη μου έδωσε αυτή η κουβέντα! Δύναμη ασύλληπτη! Η δύναμη των «τριών» κόντρα στο θάνατο. Μου άρεσε αυτή η κόντρα. Κορυφαία στιγμή , καμία άλλη κουβέντα δε θα ήταν πιο ιδανική. Δεν ήταν απλά λόγια παρηγοριάς μιας μητέρας. Ήταν η μαγική φράση που έδινε δύναμη για το αύριο , το κοινό μας μέλλον.
Κόσμος μπαινόβγαινε. Συγγενείς , γείτονες! Άρχισαν και οι ετοιμασίες για την υποδοχή... την υποδοχή του νεκρού. Η εξαδέλφη της μητέρας μου , Ελένη, με φώναξε στο σπίτι της μέχρι να ολοκληρωθούν οι ετοιμασίες. Ωραίος άνθρωπος η Ελένη. Δε μου τα έπρηξε με ηλίθια λόγια παρηγοριάς. Ούτε με ηλίθιες συμβουλές. Επικοινώνησε με το νοσοκομείο , έμαθε λεπτομέρειες για το θάνατο του πατέρα μου. Με ενημέρωση. Ανακοπή καρδιάς η αιτία. Έτσι ξαφνικά. Επικοινώνησε και με το γραφείο κηδειών για το ποια ώρα θα έρθει η σωρός στο σπίτι μας. 1 το μεσημέρι. Ένα καλό πρωινό από τα χεράκια της Ελένης ήταν μια παρηγοριά... Ήρθε και η Άννα στο σπίτι της Ελένης. Η Άννα 20 χρονών γειτόνισσα της Ελένης. Ωραίο κορίτσι η Άννα. Κουβέντα πρωινή με αναμνήσεις από τη ζωή του νεκρού... Παρόν και εγώ. Χωρίς δάκρυα! Το είχα πάρει απόφαση. Αντίο μπαμπά!

Και το βλέμμα μου σε μια στιγμή καρφώθηκε στα μπούτια της Άννας!!! Η Άννα φορούσε μια μίνι φουστίτσα. Η στάση που καθόταν ήταν πολύ αποκαλυπτική! Από τη μια ο θάνατος και από την άλλη τα μπούτια της Άννας. Παρηγοριά στα μπούτια της Άννας. Ίσως μοιάζει παράξενο αυτό για τον επιφανειακό αναγνώστη... 13χρονο παιδί τότε κόντρα στο θάνατο με τα μπούτια της Άννας!!! Σουρεαλιστική εικόνα και σκέψη. Μακάρι ο θάνατος να είχε τη μορφή της Άννας... Ζωή και θάνατος! Η Άννα εκείνη την ώρα μου χάρισε ένα λόγο για τον οποίο πρέπει να ζήσω! Η Άννα μου έλεγε με τον τρόπο της ότι η ζωή συνεχίζεται... και συνεχίζεται με τον καλύτερο τρόπο!
Επιστροφή στο σπίτι. Το σαλόνι , το φέρετρο και ο μπαμπάς. Εικόνα πέρα από τη φαντασία μου. Για λίγα δευτερόλεπτα τρόμαξα. Όμως η γαλήνια μορφή του νεκρού – μπαμπά δεν άφηνε κανένα περιθώριο για να τρομάξεις. Δάκρυσα για 30 δευτερόλεπτα. Έριξε και ένα βρίσιμο από μέσα μου σε Παναγίες κτλ για το άδικο και κακό που μου έκαναν. «Τι σόι άγιοι είναι , τι σόι Θεός είναι που έτσι ξαφνικά παίρνει τον πατέρα μου;». Οπότε αποφάσισα να τους «γράψω» ξέρετε που; Στα @@ μου!
Η κηδεία θα γινόταν το πρωί της Καθαρής Δευτέρας. Τελευταία διανυκτέρευση του νεκρού στην οικία του. Τι έθιμο και αυτό να κάνουν τη λεγόμενη παραμονή του νεκρού.
Μαζεύεται κόσμος γύρω από το φέρετρο και... η μαλακία πάει σύννεφο. Δεν άντεχα άλλο σπίτι. Ο κόσμος με έκανε να νιώθω χειρότερα. Πονούσα αλλά δε γούσταρα να με βλέπουν με οίκτο. Την κοπάνησα από το σπίτι και πήγα στο καφενείο του θείου. Και πάλι βαρέθηκα... Δε με χωρούσε ο τόπος. Τελικά κατέλεξα στο σπίτι της φίλης μου Χριστίνας και έβλεπα βίντεο!!! Μέχρι το ξημέρωμα!
Επιστροφή στο σπίτι. Τραγικές εικόνες... Τραγική φιγούρα η μητέρα.... Καθαρή Δευτέρα της κηδείας. Κόσμος! Πολύς κόσμος. Κάτι σα διαδήλωση μου έμοιαζε. Εκκλησία , νεκρώσιμη ακολουθία.... Δε ξέρω αν έχετε προσέξει τα λόγια της κηδείας είναι τόσο ωραία , η μουσική των ψαλμών πραγματικά σε γεμίζει αισιοδοξία. Λυρισμός και δύναμη! Προσήλωση στις ψαλμωδίες. Πάλι δε δάκρυσα.
«Δεύτε τελευταίον ασπασμών» , τα λόγια του ιερέα. Φιλί αποχαιρετισμού στο μέτωπο του μπαμπά. Η αίσθηση του κρύου για μια στιγμή με σοκάρει. Παγωμένα φιλιά. Μα όταν καίει η καρδιά από τον πόνο , το κρύο διαγράφεται ως λέξη. Από τότε δε φιλώ κανέναν στο μέτωπο! Προτιμώ το στόμα για να νιώθω τη θερμότητα!!! Ποτέ ξανά παγωμένα φιλιά!
... Το μαρτύριο τελείωσε... Ο επίλογος γράφτηκε... Στο σπίτι τώρα οι τρεις μας! Εγώ , η μαμά , η αδελφή μου. Καθαρά Δευτέρα. Έξω να ακούγονται φωνές χαράς. Καρναβάλι. Κλεισμένος σπίτι δεν μπορούσα να αντέξω αυτή την αντίθεση. Ζήλευα όλο τον κόσμο που είναι καλά και διασκεδάζει. Σκέψεις... Μαύρες σκέψεις στοίχειωναν το μυαλό μου. Φουρτουνιασμένη θάλασσα. Προσπέρασα. Στο παρακάτω της ζωής...
Σκέφτηκα ότι αύριο πρωί έχω σχολείο. Αποφάσισα να μην το παίξω «τεθλιμμένος συγγενείς» . Άρχισα να διαβάζω τα μαθήματα για αύριο. Πρώτο μάθημα τα μαθηματικά. Πάντα λάτρευα τα μαθηματικά τους. Τώρα ακόμη περισσότερο. Τα λάτρευα για τη λογική τους και την πίστη τους σε αξιώματα! Παρηγοριά μετά το «παράλογο» του θανάτου στο «λογικό» των μαθηματικών. Χωρίς δάκρυα και πάλι.
Τρίτη πρωί στο σχολείο.
Ως ορφανός! Μισώ αυτή τη λέξη. Μου προκαλεί απέχθεια. Σαν να έχει κρυφή κακία αυτή η λέξη. Οίκτο και την άσχημη ματιά του κόσμου περικλείει αυτή η καταραμένη λέξη. ( Το ίδιο και η λέξη χήρα. Επίσης την μισώ αυτή τη λέξη)
Αντιμετώπιση από τους συμμαθητές μου. Άριστη. Σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Δε με «έπνιξαν» με ηλίθια λόγια παρηγοριάς. Αρκούσε το βλέμμα τους , ήταν δίπλα μου. Από τότε το υιοθέτησα: δεν λέω λόγια τυπικά της παρηγοριάς. Ξέρω ότι κουράζουν. Την αγάπη και τον πόνο , την συμπαράσταση και το ενδιαφέρον τα δείχνεις με τη γλώσσα της σιωπής και τη ματιά , το άγγιγμα και το φιλί.
Τρίτη ώρα Μαθηματικά. ( είπαμε μαθητής της πρώτης Γυμνασίου ήμουν). Διαγώνισμα στα Μαθηματικά. Ο καθηγητής είχε την ιδέα να μου προτείνει να μην γράψω. Αντέδρασα και με θράσος του ζήτησα το λόγο. Κρίμα ο άνθρωπος τι μου έφταιγε. «Αν επιμένεις γράψε» , ήταν η απάντησή του.
Ήθελα να γράψω διαγώνισμα για να αποδείξω στην πράξη ότι η ζωή συνεχίζεται!!! Δε γούσταρα εξαιρέσεις λόγω θανάτου. Και έγραψα.... Και έγραψα καλά!
Σε μια εβδομάδα ο καθηγητής μας έφερε τα διαγωνίσματα. «Δεν τα πήγατε καλά» , μας είπε. Και συμπλήρωσε : «Υπάρχει μόνο ένα 20αρι».
Μας μοίρασε τα γραπτά. Κοίταξα το βαθμό μου. 20 !!!
Δεν άντεξα και έβαλα τα κλάματα. Βγήκα έξω από τη τάξη. Πήγα τουαλέτα , πλύθηκα. Λύθηκα από κάθε φόβο... Μια φράση καρφώθηκε μέσα μου : το 20αρι του θανάτου!!!
20 χρόνια μετά από την ημέρα του θανάτου εκείνο το 20αρι υπάρχει ακόμη μέσα μου.
Προχωράς.... αναγκαστικά στο αύριο. Εκείνο το πρωινό της Κυριακής ο θάνατος μου πήρε και το εφηβικό μου χαμόγελο. Μου σκότωσε την αρχή της εφηβείας. Πέρασε καιρός μέχρι να βρω το χαμόγελό μου. Χωρίς δάκρυα όμως...
Φοιτητής στη Θεσσαλονίκη μετά από χρόνια , από εκείνη την ημέρα , άρχισα να γιορτάζω με το δικό μου τρόπο τη 16η Μάρτη. Μοναχική εκδρομή , γεύμα σε κυριλέ εστιατόριο , ποτό το βράδυ σε μπαρ. Σχεδόν πάντα μόνος μου. Δεν έκλαιγα. Ζωγράφιζα εικόνες στο μυαλό μου από εκείνη τη μέρα. Είναι υπέροχο να γιορτάζεις τις «μαύρες» στιγμές σου. Ας πούμε ότι ξορκίζεις το κακό...
Ο θάνατος πάντα θα υπάρχει δίπλα μας. Το ίδιο και η ζωή. Αγαπώ και τα δύο. Μη τρομάζεις καλά είμαι. Την είδα αλλιώς τη ζωή... Δε τρομάζω ποια με άσχημα νέα.
Η σκέψη ένα βήμα παραπέρα: ο κάθε «θάνατος» μπορεί να σου χαρίσει ένα «20αρι».
Ένα «20αρι» σε ότι αγαπάς και παλεύεις.

Τρίτη, Μαρτίου 14, 2006

Που πάει η αγάπη;

Ένα φιλικό ζευγάρι χωρίζει. Στη στροφή επάνω. Εκεί που όλα παίζονται. Στο ρίσκο! Η μπίλια της ρουλέτας κληρώνει... Σε μια στιγμή γερνάς... Όλα γκρεμίζονται! Που πάει η αγάπη; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι ουσιαστικό. Οι πρώην σύντροφοι , οι πρώην εραστές τώρα είναι αντίπαλοι. Φραστικά πυρά. Πόνος και πάλι πόνος! Απότομη αλλαγή που η κοινή λογική δεν μπορεί να την αντέξει. Απορίες και μυστήρια του έρωτα.
Ιστορίες που όλοι έχουμε ζήσει. Χθες εραστές και σήμερα εχθροί. Πόσα μέτρα χρειάζονται για να διανύσεις αυτή τη διαδρομή; Όταν είσαι στη φάση «εραστές» πιστεύεις ότι χρειάζονται άπειρα χιλιόμετρα για να φτάσεις στη φάση «εχθροί». Και όταν συμβεί το μοιραίο και φτάσεις στην απέναντι όχθη ( εχθροί ) καταλαβαίνεις ότι η διαδρομή ήταν ένα και μόνο βήμα.
Που πάει η αγάπη; Χρόνια τώρα με βασανίζει το ίδιο ερώτημα. Ποιος σκοτώνει την αγάπη; Γιατί ρε γαμώτο να μην υπάρχουν οι αιώνιοι εραστές;
Πολλές εξηγήσεις και πολλές απόψεις. Αναλύσεις και θεωρίες. Η ουσία είναι πιστεύω στην εγωιστική φύση του ανθρώπου. Τα δικά μας «θέλω» κόντρα στα «θέλω» του συντρόφου μας. Δύσκολες καταστάσεις και δεν υπάρχουν θεωρίες και στεγανά μα λύσεις. Ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί...
Από τη άλλη υπάρχει και η λύση της υποχώρησης. Να υποχωρείς , να υπομένεις. Η καρτερία και η υπακοή. Ιδανική συνταγή αρκεί να μην εφαρμόζεται μονομερώς. Αμοιβαιότητα χρειάζεται σε όλα!!!
Να μάθεις να συγχωρείς αρκεί να ξέρεις να ακούς.... Να μάθεις να ζητάς συγνώμη αρκεί να είσαι ειλικρινής... Να μάθεις το «είναι» σου και μετά το «είναι» του συντρόφου σου....
Ξέρω ότι όλα αυτά που διαβάζεις σου μοιάζουν γραφικές ηλίθιες συμβουλές. Έχεις δίκιο αλλά πίστεψέ με δε ξέρω τι άλλο να σου πω. Αυτά έζησα και έμαθα. Προσπαθώ να τα εφαρμόσω. Να πολεμήσω πρώτα εγώ και μετά να σου δώσω συμβουλές...
Που πάει η αγάπη; Σε άλλες καρδιές ίσως... Σε όλους κόσμους ίσως... Η ενέργεια της αγάπης διασπάται , διαχέεται στο σύμπαν... Ακαθόριστη μορφή. Γέμισε από τέτοια αγάπη ο κόσμος , το σύμπαν. Οι επιστήμονες ερευνούν τρόπους να εκμεταλλευτούν αυτή τη μορφή ενέργειας. Μέχρι τώρα τρόπο δεν βρήκαν... Τρόπο να επιστρέψει η ενέργεια της αγάπης στην ανθρωπότητα. Να χρησιμοποιηθεί ξανά. Τα ενεργειακά αποθέματα τελειώνουν.

Γι αυτό φίλοι μου , Μαριλίτα και Χρήστο ,μην σπαταλάτε την ενέργεια της αγάπης... Μη σκορπίζεις το δώρο της ζωής....

Μάρτης είναι ακόμη και δε θέλω να σου πόσο με ματώνει η άνοιξη...

Κυριακή, Μαρτίου 12, 2006

Ο πόλεμος των 5 ημερών


Η εισβολή έγινε ξαφνικά χωρίς να γίνει αντιληπτή. Τα αποτελέσματα της εισβολής φάνηκαν σχεδόν αμέσως. Πυρετός , αδυναμία , πόνος σε όλο το σώμα. Ο ιός της γρίπης άρχισε να κάνει το δικό του πάρτι μέσα στο δικό μου οργανισμό. Από ιδεολογία και μόνο θυμώνω με κάθε εισβολή κατακτητή. Πόσο περισσότερο αν αφορά εμένα. Άλλοι μου έλεγαν υπομονή θα κάνει τον κύκλο του και θα περάσει και άλλοι να εξαπολύσω χημικό πόλεμο στον ιό (βλέπε αντιβιοτικά).
Είχα προβληματιστεί. Ποιο δρόμο να ακολουθήσω; Άνθρωπος της υπομονής δεν είμαι. Με αντιβιοτικά και τα σχετικά έχω μια χρόνια αποστροφή.
Ενώ προβληματιζόμουν ο πυρετός χτυπούσε κόκκινο. Σε λίγο θα πλησίαζα το 40αρι. Και πώς να το κάνουμε το 40αρι δεν είναι ότι καλύτερο. Να ήταν 40αρα να το κουβέντιαζα.... χα χα!
Το πρώτο που επιστράτευσα ήταν τα ζεστά ροφήματα. Μια αίσθηση προσωρινής ανακούφισης. Αποτελέσματα που δεν κρίνονται ικανοποιητικά.
Αναγκάσθηκα να κάνω το πρώτο συμβιβασμό. Παυσίπονα! (τα γνωστά που κυκλοφορούν) Σιχαίνομαι όταν συμβαίνει αυτό. Βλέπετε έχω μια χρόνια αποστροφή για κάθε φάρμακο. Ο οργανισμός μου είναι παρθένος από τα χάπια και φάρμακα. Τα παυσίπονα – αναλγητικά έστω και για μερικές ώρες έκαναν το θαύμα τους. Ο πυρετός έπεφτε... Πτώση θεαματική! Και εκεί που ήμουν έτοιμος να πω έγινα καλά, σταματούσε η δράση του αναλγητικού και ξανά τα ίδια. Πυρετός.
Ο πόλεμος συνεχιζόταν με ένταση. Ο ιός άρχισε να μου τη σπάει. Σκεφτόμουν το μέγεθος του ιού και τρελαινόμουν. Τόσο μικρός και να με ρίχνει στο κρεβάτι; Οι φίλοι με πείραζαν και έλεγαν «μικρός στο μάτι (ο ιός) μεγάλος στο κρεβάτι».
Το καλό είναι ότι είχα και ισχυρούς συμμάχους. Τα φιλιά και την αγάπη σου. Χυμό από τα χεράκια σου , φιλιά χωρίς να φοβάσαι τον ιό.
Άτακτη υποχώρηση του ιού. Δεν άντεξε την αγάπη και άρχισε να υποχωρεί. Ένιωθα επιτέλους ποιο δυνατός και προκαλούσα τον ιό να δείξει τη δύναμή του. Γελούσα χαιρέκακα!!!
Και να το βράδυ Σαββάτου χτυπάει... 38αρι ξανά. Η λέξη θύμωσα δεν αρκεί... Πεισμάτωσα. «Όχι ρε πούστη δε θα μου χαλάσεις την έξοδο». Και το πείσμα όπως και να το κάνουμε είναι η δύναμη!
5 ποτά στο σύνολο της βραδιάς. Ένα ποτό για κάθε μέρα που με είχε καθηλώσει ο ιός στο κρεβάτι. Αν είχε στόμα ο ιός θα ούρλιαζε. Θα πρέπει να τον φρίκαρα.

Το θαύμα έγινε. Σήμερα Κυριακή ξύπνησα και είμαι μια χαρά. Ο ιός πήρε τα @ρχiδι@ μου. Άντε γεια...

Τρίτη, Μαρτίου 07, 2006

Καίω...


Με ένα 39αρι πυρετό , δώρο από τις Απόκριες. Παρηγοριά στον άρρωστο τα λόγια και οι άνθρωποι. Θα τη βγάλω καθαρή , αυτή είναι η πρόβλεψη. Δεν ανησυχώ. Αντιθέτως το διασκεδάζω...
Η επιστήμη λέει ότι ο πυρετός είναι ένδειξη ότι κάτι δεν πάει καλά με τον ανθρώπινο οργανισμό. Κάτι σαν τις ενδεικτικές λυχνίες του αυτοκινήτου που σε προειδοποιούν αν κάτι δεν πάει καλά. Άλλη λυχνία για τα ηλεκτρικά , άλλη λυχνία για τα φρένα για τα καυσαέρια κτλ . Γιατί να μην έχει και ο άνθρωπος τις δικές του λυχνίες , τα δικά του λαμπάκια για κάθε πρόβλημα.
Για προβλήματα καρδιάς , για προβλήματα ψυχής . Τότε θα αποκτήσει νόημα η φράση «άναψαν τα λαμπάκια μου».
Είναι φορές που δεν θέλεις να παραδεχτείς το πρόβλημα. Το προσπερνάς ή κάνεις τάχα πως δε το βλέπεις. Αν όμως υπήρχαν λυχνίες προειδοποίησης δε θα μπορούσες να αποφύγεις την αλήθεια.
Καίω. Γράφω. Παράλληλες εκδηλώσεις. Να σου πω την αλήθεια σα μαστουρωμένος νιώθω. Ψήσιμο αργό και βασανιστικό. Λέω να μη το τραβήξω και να πάρω ένα αντιπυρετικό. Πάντα είχα μια αποστροφή για κάθε φάρμακο ακόμη και για τα πιο απλά παυσίπονα. Όχι δεν είμαι μαζόχας. Απλά πιστεύω στην αυτοθεραπεία του ανθρώπου. Όλα κάνουν το κύκλο τους. Κρύο και ζεστή. Κόκκινα μάτια.
Πορφυρό ποτάμι οι σκέψεις. Σαν λάβα του ηφαιστείου. Χώμα , λάβα και νέος σχεδιασμός του ποταμού. Στις πηγές οι αναζήτηση. Να βρούμε νέες πηγές. Πηγές του χρόνου και της τόλμης. Να σχηματιστούν νέα τοπία , νέες ομορφιές. Και η λάβα θα βρει διέξοδο. Από τα ξερά πηγάδια θα ξεπηδήσει.
Και άλλες καυτές σκέψεις. Ξέρεις που καίει; Στη καρδιά. Ο μόνιμος πυρετός. Η επιστήμη έχει αποτύχει. Όχι ότι εσύ πέτυχες...
Βέβαια θα μπορούσα να σκεφτώ και άλλα καυτά!!! (Βλέπε καυτά κορίτσια) Δε θα σου κάνω τη χάρη γιατί θα με χαρακτηρίσεις φαλλοκρατικό γουρούνι. Και πίστεψέ με δεν έχω σχέση με τέτοιους χαρακτηρισμούς. Άσε που αύριο είναι η Ημέρα της Γυναίκας και πρέπει να προσέχω τι γράφω...
Απεναντίας είμαι υπέρ του δόγματος «σεμνά και ταπεινά». Με την ευκαιρία να πω τα χρόνια πολλά στον Κωστάκη για τα δύο χρόνια πρωθυπουργίας του. Εκεί να δεις τι «καυτά» μας περιμένουν...
Χαμένα τα ΄χω . Κομμένα τα ‘χω.
Θα ζήσω. Θα ζήσω για να περάσω απέναντι.
Προς τα παρόν άρχισα τη θεραπεία. Ομοιοπαθητική με τα καυτά φιλιά σου...

Σάββατο, Μαρτίου 04, 2006

Η μάκσα της χαράς...


Με μια μάσκα αλλάζει η μορφή σου. Είναι τόσο απλό... Απόκριες και η μεταμφίεση είναι μέσα στο πρόγραμμα. Μάσκα για τη ψυχή δεν έχει ακόμη σχεδιαστεί , δεν υπάρχει... Η εσωτερική μεταμόρφωση με χρήση μάσκας είναι ανέφικτη. Γεγονότα στην προοπτική του χρόνου ίσως μπορούν να μεταμφιέσουν , να μεταμορφώσουν τον εσωτερικό μας κόσμο.
Με τον καιρό αρχίζω να πιστεύω ότι και ο χαρακτήρας και η ψυχή είναι ζήτημα DNA. Βλέπεις δίδυμα αδέλφια που μεγαλώνουν στο ίδιο περιβάλλον και είναι τόσο διαφορετικοί άνθρωποι. Άρα μην ψάχνεις για μάσκες του εσωτερικού κόσμου. Με αυτά τα υλικά θα πορευτείς. Και αν έχεις κότσια ίσως μπορείς να διορθώσεις τις «ατέλειες» του χαρακτήρα. Αν και προσωπικά λατρεύω τις «ατέλειες». Το «καλό» , το «ισορροπημένο» δεν το αντέχω. Είναι ανιαροί χαρακτήρες.
Δε θέλω να σε βάλω και σε ποιο δύσκολα μονοπάτια, στη μάσκα της υποκρισίας!!! Έστω και για μια στιγμή νομίζεις ότι μπορείς να παραπλανήσεις.... Μα ξεχνάς ότι ο χρόνος θα σε προδώσει. Κάποια στιγμή θα «ξεχαστείς» και θα δείξεις το αληθινό σου πρόσωπο. Το πρόσωπο που κρύβεις... Κι όμως ο άλλος ίσως να λατρέψει ότι κρύβεις. Ξέρεις γιατί; Γιατί αυτό που κρύβεις είναι η αλήθειά σου. Και η αλήθεια είναι από τα πιο πολύτιμα δώρα που μπορείς να κάνεις.
Σε μια εποχή που όλα έχουν γίνει άσε τη ψυχή να αναπνεύσει. Μη την φορτώνεις με προσποιήσεις και τεχνάσματα. Μάσκα ψυχής όσο και αν προσπαθήσεις δεν υπάρχει. Ακόμη και αν καταφέρνεις να «ξεφεύγεις» η τελική σούμα θα είναι εις βάρος σου: Έζησες χωρίς την αλήθεια της ψυχής σου.
Σαν κήρυγμα σου μοιάζουν όλα αυτά. Συγνώμη δεν ήταν αυτές οι προθέσεις μου. Σε λίγο θα φορέσω και εγώ τη μάσκα μου. Τη μάσκα της χαράς και θα περάσω «χαρούμενες αποκριές». Γιατί να φορέσω μάσκά;
Γιατί μισώ τις αποκριές. Αποκριά του 1986 αποχαιρέτησα για πάντα το Δημήτρη... 16 Μάρτη 1986.
(Ο Δημήτρης ήταν ο μπαμπάς...)

Τετάρτη, Μαρτίου 01, 2006

Ομίχλη...


«Λίγα πράγματα με την ομίχλη» τα λόγια του γέροντα. Σ’ ένα χωριό των Τρικάλων ένα πρωί του χειμώνα όταν ο Σωκράτης Μάλαμας άρχισε να μιλάει για την εικόνα εκείνου του πρωινού...
Συμβάν αληθινό που αφηγήθηκε ο Σωκράτης σε μια ραδιοφωνική του συνέντευξη. Πρωινό του χειμώνα και η πυκνή ομίχλη με τα παράξενα σχήματα και την αύρα της είχε εντυπωσιάσει το Μάλαμα. Πήγε στον καφενέ του χωριού για τον πρωινό καφέ ή πρωινά τσίπουρα και άρχισε να μιλάει στους θαμώνες για την εικόνα που αντίκρισε. Στη γωνιά ένας γεράκος τον άκουγε αμίλητος. Άφησε το Σωκράτη να πει όλες τις «φιλοσοφίες» για την ομίχλη και... τον πλησίασε λέγοντας: «Λίγα πράγματα για την ομίχλη». Ο γεράκος σηκώθηκε και έφυγε. Σαν απειλή το ένιωσε... Τα λόγια του , έμειναν στο μυαλό του Σωκράτη. Ένα σημάδι από το πουθενά.... Να μη μιλάς για γεγονότα που είναι πέρα από σένα... Να μη γίνεσαι βλάστημος !
Κάπως έτσι συμβαίνει και με την «ομίχλη» των ανθρώπων... Άνθρωποι που τους αγαπάς αλλά δεν έχει νόημα το πεις... Άνθρωποι που είναι πρόσωπα ιερά. Δεν αξίζει να αναλύσεις τη σχέση που έχεις μαζί τους... Αρκεί το feeling , το τι νιώθεις. Περιπτώσεις που η τετράγωνη λογική εκμηδενίζει την ουσία. Ανόητα μπερδέματα. Μα γιατί δεν ακολουθείς τη συμβολή του γέροντα : «Λίγα πράγματα για....» Λίγα πράγματα για ότι νιώθεις...
Βαρέθηκα τα παπαγαλάκια της λογικής. Καιρός να αγαπήσω τα λάθη και τα πάθη. Μια ζωή ρε γαμώτο μας μένει και πολλές φορές την πουλάμε τόσο φθηνά. Μας κυριεύει η ομίχλη της λογικής και ξεχνάμε την ομίχλη των συναισθημάτων. Νυχτερινή περιπολία. Το χρυσόψαρο κοιμάται. Αναζήτηση χίμαιρας. Σπούδασες και τι κατάλαβες;
Διάβασέ με σωστά και μην έχεις απορίες για ότι διαβάζεις...
Ο μόνος φόβος που μένει είναι μήπως κάνουν απεργία τα όνειρα. Τα όνειρα μου... Μα το ξέρω τα δικά σου όνειρα ποτέ δεν κάνουν απεργία... Ίσως αυτό να είναι το χάρισμά σου.
Ρίζες με δάκρυ και φιλί. Τόσες αναμνήσεις. Και η ομίχλη να είναι φως. Σε ξάφνιασα... ; Ναι , η ομίχλη μπορεί να γίνει φως... Αρκεί να ξέρεις.... την απέναντι όχθη.
Αρκεί να ξυπνάς νωρίς και να διαβάζεις την μέρα σου. Αρκεί να αγαπάς με ένστικτο και όχι λογική. Αρκεί να χαμογελάς με τη ψυχή και όχι με το στόμα. Αρκεί να δακρύζεις με περηφάνια. Ε, τότε η ομίχλη είναι φως. Και όλα αυτά τα κάνεις εσύ... Δε σε καταλαβαίνω όλες τις φορές αλλά σε νιώθω. Και αν σε νιώθω θα σε καταλάβω... για πάντα! Θα σε καταλάβω γιατί σ’ αγαπώ και κουβαλάω τα φιλιά σου.
Τα φιλιά σου βουτηγμένα σε κόκκινο κρασί. Χωρίς τσιγάρο. Μια καλή φίλη ( η Δέσποινα ) είχε πει στη φυγή της , ότι «το πρόβλημα δεν είναι ότι δε θα σε βλέπω αλλά ότι εσύ χάνεις τη ζωή μου και εγώ τη δική σου... » Μια μεγάλη αλήθεια. Το «είμαι καλά» δεν αρκεί... Από τη στιγμή που είσαι απών σημαίνει ότι χάνω τη ζωή σου... Λες να διαβάσω τα νέα σου από τις εφημερίδες; Πίστεψε με αυτό δεν αρκεί... Ξέρεις γιατί; Γιατί απουσιάζει η παρουσία σου. Και τα πολύτιμα «δώρα» δεν κοστολογούνται. Ακόμη και αν εφεύρεις κόλπα η νοητή παρουσία δεν μπορεί να καλύψει την πραγματική παρουσία.
Σκοτάδι και φως. Με τις αντιφάσεις να πορευτώ. Είναι μια λύση...Αν θέλω μπορώ να το κάνω. Μα και αυτό μου μοιάζει σαν μια άλλη ομίχλη.
Είναι και αυτή η κουβέντα του γέροντα και... φοβάμαι την ομίχλη. Θέλω φως. Άντε και βροχή... σαν τελευταίος συμβιβασμός...
Θέλω να σε ακούω με χαμόγελο. Αλλά τι χαμόγελο να ακούσεις.... Απόσταση , μια θάλασσα ως σύνορο.
Κι όμως είσαι δίπλα μου. Μέσα μου... Εκφράσεις του σκοτωμού και τόσο φθαρμένες. Δεν αναζητώ την πρωτοτυπία. Τα λόγια μου πάντα ήταν το καράβι μου. Το καράβι της άνοιξης. Στα χρώματα.
Σκέψεις και ένα σου βλέμμα. Ποιο βλέμμα; Αυτό είναι δική σου επιλογή. Μα να ξέρεις ότι αγαπώ κάθε βλέμμα σου... Κάποτε έψαχνα εξηγήσεις λογικής... Τώρα πια αναζητώ... την ύπαρξή σου.
Η σοφία του χρόνου.