Τετάρτη, Μαρτίου 15, 2006

Το 20αρι !!! του θανάτου


Γνωριμία με το θάνατο στην αρχή της εφηβείας. Δε τρομάζεις! Απλά μαθαίνεις τις «προδιαγραφές» του ανθρώπου. Αγαπάς και φιλάς το θάνατο. Ξορκίζεις τους φόβους. Δυναμώνεις και προχωράς. Αναμειγνύεις το φως και το σκοτάδι.
Διαλέγεις τρόπους και το γιορτάζεις. Σαν δεύτερα γενέθλια. Πέρασαν κιόλας 20 χρόνια. Χωρίς δάκρυα. Χωρίς τούρτα γενεθλίων.
20χρόνια μετά...Ακριβώς 20 χρόνια μετά....16 Μάρτη 1986 , ημέρα Κυριακή , παραμονή της Καθαρής Δευτέρας. Απόκριες της χαράς.
Μαθητής της Πρώτης Τάξης Γυμνασίου. Η χαρά του μαθητή ο πρωινός ύπνος της Κυριακής. Ημέρες χωρίς σχολείο είναι ημέρες χωρίς πρωινό ξύπνημα. Ο μπαμπάς απουσιάζει από το πρωί για δουλειά...
Τίποτα δεν μπορεί να διαταράξει τον ύπνο του μαθητή. Τίποτα;
Τίποτα; Τίποτα εκτός από τη φωνή της μαμάς. Επτά το πρωί!!! Η ταραγμένη φωνή της μαμάς. Τότε είναι που ξυπνάς αμέσως και... δεν ξανακοιμάσαι. Μισόλογα για μεταφορά του μπαμπά στο νοσοκομείο κτλ. Ποτέ δεν πιστεύεις μέσα σου ότι έχει συμβεί το μοιραίο. Ελπίζεις μέχρι να δεις τη τελική εικόνα... Σαν καλός χριστιανός το έριξα στη προσευχή. Προσευχήθηκα από μέσα μου « Παναγία μου αν είναι καλά ο μπαμπάς μου θα σου δώσω όλες μου τις οικονομίες».
Το αποτέλεσμα έδειξε ότι οι οικονομίες μου δεν ήταν πολλές... Διότι η Παναγία δεν συγκινήθηκε και ο μπαμπάς δεν έγινε καλά... Πέθανε!
Τηλέφωνα χτυπούσαν διαρκώς στο σπίτι μας. Πανικός. Δε θυμάμαι ποιος κατάφερε να επικοινωνήσει με το νοσοκομείο να εξακριβώσει την είδηση του θανάτου. Κανείς από την άλλη δεν μου είπε ξεκάθαρα ότι ο μπαμπάς σου πέθανε. Όλοι μιλούσαν με υπονοούμενα και αυτό με εκνεύριζε. ( Από τότε πιστεύω ότι την αλήθεια πρέπει να την λες όπως είναι αλλά «ποιος αντέχει μια αλήθεια με τα οστά της;» )
Χωρίς δάκρυ , χωρίς κραυγή. Αυτή ήταν η αντίδρασή μου. Τώρα που το σκέφτομαι ξαφνιάζομαι. Κάποιοι μίλησαν για ψυχραιμία του Γρηγόρη. Όχι δεν είναι αυτό... Αποτυχία εξωτερίκευσης του πόνου. Αυτή για μένα είναι η εξήγηση που πλησιάζει την αλήθεια.
Κόσμος ερχόταν στο σπίτι μας. Ούτε αυτό μου άρεσε. Η μαμά φώναξε εμένα και την αδελφή μου και μας είπε μόνο μια κουβέντα: « Θα ενώσουμε και οι τρεις τις δυνάμεις μας και θα πάνε όλα καλά». Πόση δύναμη μου έδωσε αυτή η κουβέντα! Δύναμη ασύλληπτη! Η δύναμη των «τριών» κόντρα στο θάνατο. Μου άρεσε αυτή η κόντρα. Κορυφαία στιγμή , καμία άλλη κουβέντα δε θα ήταν πιο ιδανική. Δεν ήταν απλά λόγια παρηγοριάς μιας μητέρας. Ήταν η μαγική φράση που έδινε δύναμη για το αύριο , το κοινό μας μέλλον.
Κόσμος μπαινόβγαινε. Συγγενείς , γείτονες! Άρχισαν και οι ετοιμασίες για την υποδοχή... την υποδοχή του νεκρού. Η εξαδέλφη της μητέρας μου , Ελένη, με φώναξε στο σπίτι της μέχρι να ολοκληρωθούν οι ετοιμασίες. Ωραίος άνθρωπος η Ελένη. Δε μου τα έπρηξε με ηλίθια λόγια παρηγοριάς. Ούτε με ηλίθιες συμβουλές. Επικοινώνησε με το νοσοκομείο , έμαθε λεπτομέρειες για το θάνατο του πατέρα μου. Με ενημέρωση. Ανακοπή καρδιάς η αιτία. Έτσι ξαφνικά. Επικοινώνησε και με το γραφείο κηδειών για το ποια ώρα θα έρθει η σωρός στο σπίτι μας. 1 το μεσημέρι. Ένα καλό πρωινό από τα χεράκια της Ελένης ήταν μια παρηγοριά... Ήρθε και η Άννα στο σπίτι της Ελένης. Η Άννα 20 χρονών γειτόνισσα της Ελένης. Ωραίο κορίτσι η Άννα. Κουβέντα πρωινή με αναμνήσεις από τη ζωή του νεκρού... Παρόν και εγώ. Χωρίς δάκρυα! Το είχα πάρει απόφαση. Αντίο μπαμπά!

Και το βλέμμα μου σε μια στιγμή καρφώθηκε στα μπούτια της Άννας!!! Η Άννα φορούσε μια μίνι φουστίτσα. Η στάση που καθόταν ήταν πολύ αποκαλυπτική! Από τη μια ο θάνατος και από την άλλη τα μπούτια της Άννας. Παρηγοριά στα μπούτια της Άννας. Ίσως μοιάζει παράξενο αυτό για τον επιφανειακό αναγνώστη... 13χρονο παιδί τότε κόντρα στο θάνατο με τα μπούτια της Άννας!!! Σουρεαλιστική εικόνα και σκέψη. Μακάρι ο θάνατος να είχε τη μορφή της Άννας... Ζωή και θάνατος! Η Άννα εκείνη την ώρα μου χάρισε ένα λόγο για τον οποίο πρέπει να ζήσω! Η Άννα μου έλεγε με τον τρόπο της ότι η ζωή συνεχίζεται... και συνεχίζεται με τον καλύτερο τρόπο!
Επιστροφή στο σπίτι. Το σαλόνι , το φέρετρο και ο μπαμπάς. Εικόνα πέρα από τη φαντασία μου. Για λίγα δευτερόλεπτα τρόμαξα. Όμως η γαλήνια μορφή του νεκρού – μπαμπά δεν άφηνε κανένα περιθώριο για να τρομάξεις. Δάκρυσα για 30 δευτερόλεπτα. Έριξε και ένα βρίσιμο από μέσα μου σε Παναγίες κτλ για το άδικο και κακό που μου έκαναν. «Τι σόι άγιοι είναι , τι σόι Θεός είναι που έτσι ξαφνικά παίρνει τον πατέρα μου;». Οπότε αποφάσισα να τους «γράψω» ξέρετε που; Στα @@ μου!
Η κηδεία θα γινόταν το πρωί της Καθαρής Δευτέρας. Τελευταία διανυκτέρευση του νεκρού στην οικία του. Τι έθιμο και αυτό να κάνουν τη λεγόμενη παραμονή του νεκρού.
Μαζεύεται κόσμος γύρω από το φέρετρο και... η μαλακία πάει σύννεφο. Δεν άντεχα άλλο σπίτι. Ο κόσμος με έκανε να νιώθω χειρότερα. Πονούσα αλλά δε γούσταρα να με βλέπουν με οίκτο. Την κοπάνησα από το σπίτι και πήγα στο καφενείο του θείου. Και πάλι βαρέθηκα... Δε με χωρούσε ο τόπος. Τελικά κατέλεξα στο σπίτι της φίλης μου Χριστίνας και έβλεπα βίντεο!!! Μέχρι το ξημέρωμα!
Επιστροφή στο σπίτι. Τραγικές εικόνες... Τραγική φιγούρα η μητέρα.... Καθαρή Δευτέρα της κηδείας. Κόσμος! Πολύς κόσμος. Κάτι σα διαδήλωση μου έμοιαζε. Εκκλησία , νεκρώσιμη ακολουθία.... Δε ξέρω αν έχετε προσέξει τα λόγια της κηδείας είναι τόσο ωραία , η μουσική των ψαλμών πραγματικά σε γεμίζει αισιοδοξία. Λυρισμός και δύναμη! Προσήλωση στις ψαλμωδίες. Πάλι δε δάκρυσα.
«Δεύτε τελευταίον ασπασμών» , τα λόγια του ιερέα. Φιλί αποχαιρετισμού στο μέτωπο του μπαμπά. Η αίσθηση του κρύου για μια στιγμή με σοκάρει. Παγωμένα φιλιά. Μα όταν καίει η καρδιά από τον πόνο , το κρύο διαγράφεται ως λέξη. Από τότε δε φιλώ κανέναν στο μέτωπο! Προτιμώ το στόμα για να νιώθω τη θερμότητα!!! Ποτέ ξανά παγωμένα φιλιά!
... Το μαρτύριο τελείωσε... Ο επίλογος γράφτηκε... Στο σπίτι τώρα οι τρεις μας! Εγώ , η μαμά , η αδελφή μου. Καθαρά Δευτέρα. Έξω να ακούγονται φωνές χαράς. Καρναβάλι. Κλεισμένος σπίτι δεν μπορούσα να αντέξω αυτή την αντίθεση. Ζήλευα όλο τον κόσμο που είναι καλά και διασκεδάζει. Σκέψεις... Μαύρες σκέψεις στοίχειωναν το μυαλό μου. Φουρτουνιασμένη θάλασσα. Προσπέρασα. Στο παρακάτω της ζωής...
Σκέφτηκα ότι αύριο πρωί έχω σχολείο. Αποφάσισα να μην το παίξω «τεθλιμμένος συγγενείς» . Άρχισα να διαβάζω τα μαθήματα για αύριο. Πρώτο μάθημα τα μαθηματικά. Πάντα λάτρευα τα μαθηματικά τους. Τώρα ακόμη περισσότερο. Τα λάτρευα για τη λογική τους και την πίστη τους σε αξιώματα! Παρηγοριά μετά το «παράλογο» του θανάτου στο «λογικό» των μαθηματικών. Χωρίς δάκρυα και πάλι.
Τρίτη πρωί στο σχολείο.
Ως ορφανός! Μισώ αυτή τη λέξη. Μου προκαλεί απέχθεια. Σαν να έχει κρυφή κακία αυτή η λέξη. Οίκτο και την άσχημη ματιά του κόσμου περικλείει αυτή η καταραμένη λέξη. ( Το ίδιο και η λέξη χήρα. Επίσης την μισώ αυτή τη λέξη)
Αντιμετώπιση από τους συμμαθητές μου. Άριστη. Σα να μην έχει συμβεί τίποτα. Δε με «έπνιξαν» με ηλίθια λόγια παρηγοριάς. Αρκούσε το βλέμμα τους , ήταν δίπλα μου. Από τότε το υιοθέτησα: δεν λέω λόγια τυπικά της παρηγοριάς. Ξέρω ότι κουράζουν. Την αγάπη και τον πόνο , την συμπαράσταση και το ενδιαφέρον τα δείχνεις με τη γλώσσα της σιωπής και τη ματιά , το άγγιγμα και το φιλί.
Τρίτη ώρα Μαθηματικά. ( είπαμε μαθητής της πρώτης Γυμνασίου ήμουν). Διαγώνισμα στα Μαθηματικά. Ο καθηγητής είχε την ιδέα να μου προτείνει να μην γράψω. Αντέδρασα και με θράσος του ζήτησα το λόγο. Κρίμα ο άνθρωπος τι μου έφταιγε. «Αν επιμένεις γράψε» , ήταν η απάντησή του.
Ήθελα να γράψω διαγώνισμα για να αποδείξω στην πράξη ότι η ζωή συνεχίζεται!!! Δε γούσταρα εξαιρέσεις λόγω θανάτου. Και έγραψα.... Και έγραψα καλά!
Σε μια εβδομάδα ο καθηγητής μας έφερε τα διαγωνίσματα. «Δεν τα πήγατε καλά» , μας είπε. Και συμπλήρωσε : «Υπάρχει μόνο ένα 20αρι».
Μας μοίρασε τα γραπτά. Κοίταξα το βαθμό μου. 20 !!!
Δεν άντεξα και έβαλα τα κλάματα. Βγήκα έξω από τη τάξη. Πήγα τουαλέτα , πλύθηκα. Λύθηκα από κάθε φόβο... Μια φράση καρφώθηκε μέσα μου : το 20αρι του θανάτου!!!
20 χρόνια μετά από την ημέρα του θανάτου εκείνο το 20αρι υπάρχει ακόμη μέσα μου.
Προχωράς.... αναγκαστικά στο αύριο. Εκείνο το πρωινό της Κυριακής ο θάνατος μου πήρε και το εφηβικό μου χαμόγελο. Μου σκότωσε την αρχή της εφηβείας. Πέρασε καιρός μέχρι να βρω το χαμόγελό μου. Χωρίς δάκρυα όμως...
Φοιτητής στη Θεσσαλονίκη μετά από χρόνια , από εκείνη την ημέρα , άρχισα να γιορτάζω με το δικό μου τρόπο τη 16η Μάρτη. Μοναχική εκδρομή , γεύμα σε κυριλέ εστιατόριο , ποτό το βράδυ σε μπαρ. Σχεδόν πάντα μόνος μου. Δεν έκλαιγα. Ζωγράφιζα εικόνες στο μυαλό μου από εκείνη τη μέρα. Είναι υπέροχο να γιορτάζεις τις «μαύρες» στιγμές σου. Ας πούμε ότι ξορκίζεις το κακό...
Ο θάνατος πάντα θα υπάρχει δίπλα μας. Το ίδιο και η ζωή. Αγαπώ και τα δύο. Μη τρομάζεις καλά είμαι. Την είδα αλλιώς τη ζωή... Δε τρομάζω ποια με άσχημα νέα.
Η σκέψη ένα βήμα παραπέρα: ο κάθε «θάνατος» μπορεί να σου χαρίσει ένα «20αρι».
Ένα «20αρι» σε ότι αγαπάς και παλεύεις.

5 σχόλια:

AMANDA είπε...

...

Ανώνυμος είπε...

......duskolo na breis 3ana to xamogelo s...alla i zwh sunexizetai,isws akougetai periergo alla sunexizetai

Ηλεκτρολόγος είπε...

σοβαρα μιλας;

Γρηγόρης είπε...

nai

Νικολέττα είπε...

είναι δύσκολο να βρείς το χαμογελο αλλά το παν είναι να προσπαθείς!!!!!!! Και εγώ προσπάθω ακόμα και τώρα.... Και το κάνω επειδή ξέρω οτι αυτός ο άνθρωπος έθελε να με βλέπει καλά! Το να μην κλαίς δε σημαίνει οτι ξεχνάς απλα καταλαβαίνεις οτι δεν αλλαζει τίποτα και γι΄αυτό το λόγο γίνεσαι δυνατός και συνεχίζεις.. Μέχρι το τέλος!!! Η ζωή, μας δίνει πολλά και εμείς πρέπει να το εκμεταλλευτούμε! κανείς δε ξέρει εάν όλοι μας θα ζούμε σε 5 λεπτά.. δε σημαίνει οτι τα παρατάμε..! Νικολέττα απο Κώ! Αφιερωμένο για ένα παιδί που έφυγε άδικα πρίν λίγες μέρες. 19/01/2007. Φιλάκια Γιώργο μου!!!