Τετάρτη, Μαρτίου 01, 2006

Ομίχλη...


«Λίγα πράγματα με την ομίχλη» τα λόγια του γέροντα. Σ’ ένα χωριό των Τρικάλων ένα πρωί του χειμώνα όταν ο Σωκράτης Μάλαμας άρχισε να μιλάει για την εικόνα εκείνου του πρωινού...
Συμβάν αληθινό που αφηγήθηκε ο Σωκράτης σε μια ραδιοφωνική του συνέντευξη. Πρωινό του χειμώνα και η πυκνή ομίχλη με τα παράξενα σχήματα και την αύρα της είχε εντυπωσιάσει το Μάλαμα. Πήγε στον καφενέ του χωριού για τον πρωινό καφέ ή πρωινά τσίπουρα και άρχισε να μιλάει στους θαμώνες για την εικόνα που αντίκρισε. Στη γωνιά ένας γεράκος τον άκουγε αμίλητος. Άφησε το Σωκράτη να πει όλες τις «φιλοσοφίες» για την ομίχλη και... τον πλησίασε λέγοντας: «Λίγα πράγματα για την ομίχλη». Ο γεράκος σηκώθηκε και έφυγε. Σαν απειλή το ένιωσε... Τα λόγια του , έμειναν στο μυαλό του Σωκράτη. Ένα σημάδι από το πουθενά.... Να μη μιλάς για γεγονότα που είναι πέρα από σένα... Να μη γίνεσαι βλάστημος !
Κάπως έτσι συμβαίνει και με την «ομίχλη» των ανθρώπων... Άνθρωποι που τους αγαπάς αλλά δεν έχει νόημα το πεις... Άνθρωποι που είναι πρόσωπα ιερά. Δεν αξίζει να αναλύσεις τη σχέση που έχεις μαζί τους... Αρκεί το feeling , το τι νιώθεις. Περιπτώσεις που η τετράγωνη λογική εκμηδενίζει την ουσία. Ανόητα μπερδέματα. Μα γιατί δεν ακολουθείς τη συμβολή του γέροντα : «Λίγα πράγματα για....» Λίγα πράγματα για ότι νιώθεις...
Βαρέθηκα τα παπαγαλάκια της λογικής. Καιρός να αγαπήσω τα λάθη και τα πάθη. Μια ζωή ρε γαμώτο μας μένει και πολλές φορές την πουλάμε τόσο φθηνά. Μας κυριεύει η ομίχλη της λογικής και ξεχνάμε την ομίχλη των συναισθημάτων. Νυχτερινή περιπολία. Το χρυσόψαρο κοιμάται. Αναζήτηση χίμαιρας. Σπούδασες και τι κατάλαβες;
Διάβασέ με σωστά και μην έχεις απορίες για ότι διαβάζεις...
Ο μόνος φόβος που μένει είναι μήπως κάνουν απεργία τα όνειρα. Τα όνειρα μου... Μα το ξέρω τα δικά σου όνειρα ποτέ δεν κάνουν απεργία... Ίσως αυτό να είναι το χάρισμά σου.
Ρίζες με δάκρυ και φιλί. Τόσες αναμνήσεις. Και η ομίχλη να είναι φως. Σε ξάφνιασα... ; Ναι , η ομίχλη μπορεί να γίνει φως... Αρκεί να ξέρεις.... την απέναντι όχθη.
Αρκεί να ξυπνάς νωρίς και να διαβάζεις την μέρα σου. Αρκεί να αγαπάς με ένστικτο και όχι λογική. Αρκεί να χαμογελάς με τη ψυχή και όχι με το στόμα. Αρκεί να δακρύζεις με περηφάνια. Ε, τότε η ομίχλη είναι φως. Και όλα αυτά τα κάνεις εσύ... Δε σε καταλαβαίνω όλες τις φορές αλλά σε νιώθω. Και αν σε νιώθω θα σε καταλάβω... για πάντα! Θα σε καταλάβω γιατί σ’ αγαπώ και κουβαλάω τα φιλιά σου.
Τα φιλιά σου βουτηγμένα σε κόκκινο κρασί. Χωρίς τσιγάρο. Μια καλή φίλη ( η Δέσποινα ) είχε πει στη φυγή της , ότι «το πρόβλημα δεν είναι ότι δε θα σε βλέπω αλλά ότι εσύ χάνεις τη ζωή μου και εγώ τη δική σου... » Μια μεγάλη αλήθεια. Το «είμαι καλά» δεν αρκεί... Από τη στιγμή που είσαι απών σημαίνει ότι χάνω τη ζωή σου... Λες να διαβάσω τα νέα σου από τις εφημερίδες; Πίστεψε με αυτό δεν αρκεί... Ξέρεις γιατί; Γιατί απουσιάζει η παρουσία σου. Και τα πολύτιμα «δώρα» δεν κοστολογούνται. Ακόμη και αν εφεύρεις κόλπα η νοητή παρουσία δεν μπορεί να καλύψει την πραγματική παρουσία.
Σκοτάδι και φως. Με τις αντιφάσεις να πορευτώ. Είναι μια λύση...Αν θέλω μπορώ να το κάνω. Μα και αυτό μου μοιάζει σαν μια άλλη ομίχλη.
Είναι και αυτή η κουβέντα του γέροντα και... φοβάμαι την ομίχλη. Θέλω φως. Άντε και βροχή... σαν τελευταίος συμβιβασμός...
Θέλω να σε ακούω με χαμόγελο. Αλλά τι χαμόγελο να ακούσεις.... Απόσταση , μια θάλασσα ως σύνορο.
Κι όμως είσαι δίπλα μου. Μέσα μου... Εκφράσεις του σκοτωμού και τόσο φθαρμένες. Δεν αναζητώ την πρωτοτυπία. Τα λόγια μου πάντα ήταν το καράβι μου. Το καράβι της άνοιξης. Στα χρώματα.
Σκέψεις και ένα σου βλέμμα. Ποιο βλέμμα; Αυτό είναι δική σου επιλογή. Μα να ξέρεις ότι αγαπώ κάθε βλέμμα σου... Κάποτε έψαχνα εξηγήσεις λογικής... Τώρα πια αναζητώ... την ύπαρξή σου.
Η σοφία του χρόνου.

1 σχόλιο:

mario είπε...

Γρηγόρη, καλημέρα και καλό μήνα. Σου έχει τύχει ποτέ να διαβάσεις κάτι και να είναι αυτό που ήθελες εσύ να πεις αλλά δεν έβρισκες τα λόγια? Αυτό συνέβη σήμερα με μένα, μίλησες εσύ και είπες αυτά που είχα στο μυαλό. Ευχαριστώ