Τρίτη, Μαρτίου 14, 2006

Που πάει η αγάπη;

Ένα φιλικό ζευγάρι χωρίζει. Στη στροφή επάνω. Εκεί που όλα παίζονται. Στο ρίσκο! Η μπίλια της ρουλέτας κληρώνει... Σε μια στιγμή γερνάς... Όλα γκρεμίζονται! Που πάει η αγάπη; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Είναι ουσιαστικό. Οι πρώην σύντροφοι , οι πρώην εραστές τώρα είναι αντίπαλοι. Φραστικά πυρά. Πόνος και πάλι πόνος! Απότομη αλλαγή που η κοινή λογική δεν μπορεί να την αντέξει. Απορίες και μυστήρια του έρωτα.
Ιστορίες που όλοι έχουμε ζήσει. Χθες εραστές και σήμερα εχθροί. Πόσα μέτρα χρειάζονται για να διανύσεις αυτή τη διαδρομή; Όταν είσαι στη φάση «εραστές» πιστεύεις ότι χρειάζονται άπειρα χιλιόμετρα για να φτάσεις στη φάση «εχθροί». Και όταν συμβεί το μοιραίο και φτάσεις στην απέναντι όχθη ( εχθροί ) καταλαβαίνεις ότι η διαδρομή ήταν ένα και μόνο βήμα.
Που πάει η αγάπη; Χρόνια τώρα με βασανίζει το ίδιο ερώτημα. Ποιος σκοτώνει την αγάπη; Γιατί ρε γαμώτο να μην υπάρχουν οι αιώνιοι εραστές;
Πολλές εξηγήσεις και πολλές απόψεις. Αναλύσεις και θεωρίες. Η ουσία είναι πιστεύω στην εγωιστική φύση του ανθρώπου. Τα δικά μας «θέλω» κόντρα στα «θέλω» του συντρόφου μας. Δύσκολες καταστάσεις και δεν υπάρχουν θεωρίες και στεγανά μα λύσεις. Ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί...
Από τη άλλη υπάρχει και η λύση της υποχώρησης. Να υποχωρείς , να υπομένεις. Η καρτερία και η υπακοή. Ιδανική συνταγή αρκεί να μην εφαρμόζεται μονομερώς. Αμοιβαιότητα χρειάζεται σε όλα!!!
Να μάθεις να συγχωρείς αρκεί να ξέρεις να ακούς.... Να μάθεις να ζητάς συγνώμη αρκεί να είσαι ειλικρινής... Να μάθεις το «είναι» σου και μετά το «είναι» του συντρόφου σου....
Ξέρω ότι όλα αυτά που διαβάζεις σου μοιάζουν γραφικές ηλίθιες συμβουλές. Έχεις δίκιο αλλά πίστεψέ με δε ξέρω τι άλλο να σου πω. Αυτά έζησα και έμαθα. Προσπαθώ να τα εφαρμόσω. Να πολεμήσω πρώτα εγώ και μετά να σου δώσω συμβουλές...
Που πάει η αγάπη; Σε άλλες καρδιές ίσως... Σε όλους κόσμους ίσως... Η ενέργεια της αγάπης διασπάται , διαχέεται στο σύμπαν... Ακαθόριστη μορφή. Γέμισε από τέτοια αγάπη ο κόσμος , το σύμπαν. Οι επιστήμονες ερευνούν τρόπους να εκμεταλλευτούν αυτή τη μορφή ενέργειας. Μέχρι τώρα τρόπο δεν βρήκαν... Τρόπο να επιστρέψει η ενέργεια της αγάπης στην ανθρωπότητα. Να χρησιμοποιηθεί ξανά. Τα ενεργειακά αποθέματα τελειώνουν.

Γι αυτό φίλοι μου , Μαριλίτα και Χρήστο ,μην σπαταλάτε την ενέργεια της αγάπης... Μη σκορπίζεις το δώρο της ζωής....

Μάρτης είναι ακόμη και δε θέλω να σου πόσο με ματώνει η άνοιξη...

7 σχόλια:

Rodia είπε...

Ο ανταγωνισμός και η κριτική είναι οι εχθροί της αγάπης, Γρηγόρη, και αυτοί αναπτύσσονται μέσα στον καθένα ξεχωριστά και καθένας ξεχωριστά χτίζει τον εαυτό του αφαιρώντας τους. Η αφοσίωση είναι ο φίλος της αγάπης, και επάνω της βασίζεται μια αληθινά όμορφη (ίσως και αιώνια) σχέση.

Αμα δε διώξουμε από μέσα μας την κριτική, άσπρη μέρα δε βλεπουμε... Αν δε μπορούμε να δεχτούμε, να παραδεχτουμε τον "άλλον" όπως είναι.. άστα βράστα...

:-)

Ανώνυμος είπε...

Στην Σταχτοπούτα....

Ποτέ μου δε μιλώ γι' αυτή.
Παντελής Θαλασσινός.

Όλα -μού λένε- ο άνθρωπος μπορεί να τα αντέξει,
τον πόνο και τη μοναξιά, αρκεί να το πιστέψει.

Ο χρόνος φέρνει λησμονιά και τις πληγές μας κλείνει,
μα τη δική μου την πληγή αγιάτρευτη αφήνει.

Μα εγώ έχω χρόνια να τη δω, χρόνια να της μιλήσω,
κι όμως δε μπόρεσα ποτέ τη σκέψη της να σβήσω.

Ποτέ μου δε μιλώ γι' αυτή, ποτέ μου δε ρωτάω,
μα στ' όνειρό μου έρχεται κι απότομα ξυπνάω.

Όλα -μού λένε- ο άνθρωπος μπορεί να τα νικήσει,
ακόμα και στο θάνατο να πάει και να γυρίσει.

Αν όπως λένε ο καιρός τη μνήμη ξεθωριάζει,
γιατί ο δικός της λογισμός τις νύχτες μ' αγκαλιάζει;

http://dl11cg.rapidshare.de/files/10826008/629454497/01._Pote_mou_de_milw_gi_afth.mp3

Ανώνυμος είπε...

Ποτέ μου δεν μιλω γι΄αυτή.

http://rapidshare.de/files/10826008/01._Pote_mou_de_milw_gi_afth.mp3

Ανώνυμος είπε...

Ποτέ μου δεν μιλω γι΄αυτή.
+ttp://rapidshare.de/files/10826008/01._Pote_mou_de_milw_gi_afth.mp3

http://rapidshare.de/files/10826008/01._Pote_mou_de_milw_gi_afth.mp3 είπε...

Ποτέ μου δεν μιλω γι΄αυτή.
http://rapidshare.de/files/10826008/01._Pote_mou_de_milw_gi_afth.mp3

Ανώνυμος είπε...

Νόμιζα πως η αγάπη αρκεί.Πόσο λάθος ήμουν.
Κάποτε σου έγραψα ΝΑ ΜΕ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΚΑΙ ΝΑ Μ'ΑΓΑΠΑΣ.
ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΙ Σ'ΑΓΑΠΩ...
Να είσαι ευτυχισμένος.

Kleon Gelastos είπε...

Μπράβο σου ανώνυμε. Αν κάθε μπλογκ είχε κι ένα ποίημα,το μπλόγκινγκ θα ήταν υποφερτό.

ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ
(στην κυρία Ρωρερκάρ)

Πόσο ζηλεύω αυτό το κύπελλό μου
στου τραπεζιού μου που βυθάει τη σκόνη!
Μια ηρεμία μέσα του απλώνει
που έχω καιρό να δω στον εαυτό μου.

Δεν ταξιδεύει όπως το μυαλό μου
στο χαμογέλιο σου που όλα πληγώνει.
Κι η σκέψη των ματιών σου δεν το λιώνει,
ουτ’ η ιδέα του στρογγυλού σου ώμου.

Πηλός κι εγώ πηλός κι η αφεντιά του.
Μα τόσο ο πόνος μου για σε μετράει
που μπαίγνιο μ’ έχει κάνει του θανάτου.

Αυτός για σένα ο πόνος θα με φάει.
Κι αυτό το κύπελλο, ως τραβάω κάτου,
πάλι αδιάφορα θα με κοιτάει
---
Γιώργης Χολιαστός