Παρασκευή, Μαρτίου 17, 2006

Η δεξιά της Αριστεράς...


Να στήνω τους ανθρώπους με αντηρίδες. Άγονη γραμμή. Αριστερά. Της ιδεολογίας και της καρδιάς. Ο ήχος γράφει τη ροή του νερού και τις σκέψεις. Ησυχία. Γαλήνη. Άφησέ με να δω το πρόσωπό σου. Το πρόσωπο της Αριστεράς του σήμερα. Την αλήθειά σου. Χωρίς τα ροζ και τα ψέματα. Κρυφή σπηλιά η δύναμη. Η ανασφάλεια κατοικεί στη σκέψη μα όχι στη πράξη.
Αναζήτηση τόπου. Οι τόποι της ιστορίας. Η λεβεντιά της αντίστασης. Αντίσταση του σήμερα. Τόσοι λόγοι αντίστασης. Μα και τόση προσφορά αντίστασης...
Πουλημένα τομάρια.
Κύματα. Στη θάλασσα της ρωγμής. Εκεί που θα καταδυθείς. Σεργιάνι στο βυθό σου. Μπορείς να ξεχωρίσεις ένα δάκρυ στο βυθό; Νερό και αλμύρα. Στα δύσκολα σε θέλω. Εκεί που εξαφανίζομαι... Στα ψέματα και στην αλήθεια.
Σκέψεις. Απορίες. Πλέγμα ιδεολογικό και υπαρξιακό. Δε με νοιάζει αν με διαβάζεις σωστά. Στο έχω ξαναπεί αυτό... Πληγές πολλές. Απέκτησα και ειδικότητα να ανοίγω πληγές. Μα τελευταία είναι άλλος ο καημός μου...
Που είναι η καρδιά; Ναι ξέρω τι θα απαντήσεις. Στ’ αριστερά! Σίγουρη απάντηση. Μα τότε γιατί έβαλες τη ψυχή σου στα δεξιά; Βαρέθηκα τους ανθρώπους της αριστεράς με τη δεξιά ψυχή. Το χειρότερο είδος. Στο κόκκινο έριξαν μαύρο. Όχι το μαύρο που αγαπήσαμε αλλά το μαύρο της συναλλαγής. Της συναλλαγής με σημαίες ευκαιρίας. Το μαύρο για να σκεπάζουν τα μάτια τους και να κοιμούνται ήσυχα τα βράδια. Τους ενοχλεί το φως , η αλήθεια του άλλου. Εκείνοι δεν ονειρεύτηκαν , δε δάκρυσαν με τη κραυγή του δίπλα.
Ιδεολογίες και ιδεοληψίες. Στο αίμα κυκλοφορεί μόνο αίμα. Καθάρισαν από την ντόπα της επανάστασης. Χειρότεροι γιατί είναι ύπουλοι.
Το ξέρουν και οι ίδιοι. Μα ο δρόμος είναι πια δικός τους... Ο δρόμος και η καρέκλα.
Ω! ναι η καρέκλα!
Δεν έχουν κόλλημα αρκεί να είναι καρέκλα και ας είναι οπουδήποτε.
Το ξέρεις ότι «άγιοι» δεν υπάρχουν. Λοιπόν , τους κατανοώ.
Εκείνο που δεν κατανοώ είναι γιατί «πουλιούνται» τόσο φθηνά; Δεν είναι καλοί πωλητές οι αριστεροί . Ακόμη δεν έμαθαν τα κόλπα πώς να ανεβάζουν την τιμή τους...
Κρίμα γιατί πιστεύω ότι αδικούνται.
Βαρύ πράγμα η ιδεολογία. Τουλάχιστον πάψε.
Βρες κάτι άλλο. Σε ένα άλλο αίσθημα ίσως να βρεις την αλήθειά σου. Λέξεις και σύννεφα. Ξόρκια και φυλαχτά. Δε μπορεί κάτι θα κράτησες. Κάτι για τη δύσκολη ώρα.
Στην ώρα της σιωπής και της μοναξιάς. Την ώρα που δεν υπάρχει η σκιά.
Δώρα! Πάθος! Σε μπέρδεψα.
Δώρα με λέξεις. Βλέπω τη μοναξιά σου. Σε καταλαβαίνω... Αλλά δε μπορώ να σου πω τίποτα. Όχι από φόβο αλλά από αμηχανία... «Τι νόημα έχει αν είναι έτσι ή αλλιώς» , που λέει και ο φίλος τραγουδοποιός.
Σε μια περασμένη ή επόμενη ζωή τότε που ο ουρανός θα είναι κόκκινος θα σου μιλήσω. Θα σου μιλήσω για την ομορφιά των χρωμάτων. Για τον κορμοράνο που δεν αγάπησες. Για την καλημέρα που πέταξες. Για το δάκρυ του Αλβανού που περιμένει να πάει στην πατρίδα του να δει τα παιδιά του. Για την αγωνία του ανέργου. Για τα παιδικά μάτια που σκοτώθηκαν νωρίς.
Και δε σου μιλάω τώρα γιατί... γιατί τώρα είσαι αλλού. Ο καθένας φτιάχνει τον μικρόκοσμό του. Μα δε νιώθει ελεύθερος. Γιατί η ελευθερία θέλει όχι μόνο «αρετή και τόλμη» αλλά και φαντασία...
Στη Γαλλία γίνεται χαλασμός. Χαλασμός για το αυτονόητο. Το αυτονόητο που λέει ότι ο εργοδότης δε μπορεί να απολύει χωρίς αποζημίωση. Ακόμη και αν είναι νέοι κάτω των 26.
Και θα πολεμήσουμε για πολλά αυτονόητα ακόμη... Όσο δεν διεκδικείς «όλες τις ανατολές του κόσμου» οι άλλοι θα σου πουλάνε «δύση». Θα σου επιβάλλουν τη «δύση» , το μεσαίωνά τους.
Και ο ήλιος δεν θα είναι εκεί... Γιατί θα τον έχουν πουλήσει.
Και το ξεπούλημα τώρα γίνεται από τα « Αριστερά».
Την πουλημένη «Αριστερά».
Στην εφηβεία άκουγα τον «902 Αριστερά στα FM». Διευθυντής του ο Γ. Χουλιάρας. Πριν μερικές ημέρες τον είδα και τρόμαξα. Διευθυντικό στέλεχος της ΕΡΤ μίλαγε για τη Eurovision. Άξιος Γιώργο μου. Άξιος Γιώργο μου.
Παραδείγματα πολλά. Και εκπτώσεις πολλές.
Εδώ θα μου πεις ολόκληρο ΚΚΕ «πούλησε» το Πολυτεχνείο.
Στους δρόμους το πλήθος αντιμέτωπο με τους μπάτσους. Ο ορατός εχθρός. Οι «δεξιοί αριστεροί» όμως δε φαίνονται. Μα θα την κάνουν την «πουστιά» τους. Θα την κάνουν γιατί αλλιώς δε μπορούν...
Μη το ξεχάσεις...
Κρυώνω...

5 σχόλια:

Κομητόπληκτος. είπε...

Από τότε που ο άνθρωπος οργανώθηκε σε κοινωνίες εμφανίστηκαν οι πρώτοι επαναστάτες οι οποίοι ήταν άνθρωποι που είχαν αδικηθεί ή είχαν περισσότερο ανήσυχο πνεύμα από τους υπόλοιπους. Αυτούς τους ανθρώπους ονόμασαν αργότερα αριστερούς προκειμένου να χρησιμοποιήσουν κάποιοι την δύναμη τους μα περισσότερο την ψυχή τους.
Δεν έχω συναντήσει κανέναν αριστερό που όταν άφησε τη ντουντούκα, τη σημαία και το μαδέρι που κρατούσε κάποτε να συνεχίζει να είναι αριστερός και στη ψυχή του.
Οι αριστεροί ήταν μια μόδα που πέρασε χωρίς καμία ελπίδα επανεμφάνισης. Μόνο επαναστάτες υπάρχουν και αυτοί θα υπάρχουν για πάντα!!!!

ΤΑΣΟΣ είπε...

Αυτοί γιατί ξεχάστηκαν?
- Τσίμας
- Δραβαλιάρης
- π. αρχηγός συν
...
- όσοι περιμενουν στην ουρά γαι τον ΔΟΛ
(βλ. www.diastaseis.blogspot.com)
- και ένα θέατρο γεμάτο προεκλογικά (2005) γiά να ακούσουν τον ΓΑΠ ο οποίος τέλικά δεν πήγε.

"ΤΟ ΤΡΙΑΝΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΧΑΘΗΚΕ
ΤΩΡΑ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ"

Πρώτοι κατέβηκαν εκείνοι που νόμιζαν ότι την "υπηρετούσαν"

Σύλβια Ο. είπε...

Μα τα κόμματα στην κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι φτιαγμένα για το γραφείο. Ο καπιταλισμός είναι ιδανική κατάσταση για, εκτώς από τους επιχειρηματείς, και για τους καρεκλόπληκτους. Αλλά χωρίς ειρωνία: υπάρχουν άνθρωποι που το ταλέντο τους κάθεται πίσω από το γραφείο. Δεν είναι κακό. Πρέπει να τους καταλαβαίνουμε. (Τακτοποιούν τα κοινά.)Το κακό είναι όταν παριστάνουν τους επαναστάτες και έτσι χαλάνε τη επανάσταση, που είναι υπόθεση πνευματική και όχι εξουσιαστική.

Σύλβια Ο. είπε...

Σε κάποιο blog διάβασα ότι το να "αλλάζεις παλτό" (όπως λέμε στην πατρίδα μου) με την κάθε κοινωνική αλλαγή είναι φασισμός. Έτσι είναι.

Σύλβια Ο. είπε...

Τον αριστερό τον διακρίνεις από το ότι ασχολείται με τον πολιτισμό, όχι με το κόμμα. Μακριά, επανάστασή μου, από τους φανατικούς κομματικούς, ό, τι χρώμα και αν δηλώνουν! Αν και, είπαμε, έχουν και αυτοί τον ρόλο τους στην κοινωνία. Στο δημόσιο...