Κυριακή, Απριλίου 30, 2006

Μετά το Blog - πάρτυ...

Στον απόηχο του πάρτυ των bloggers μερικές (ψύχραιμες;) σκέψεις. Πολλά post και σχόλια για ένα πάρτυ. Ένα πάρτυ που στην πραγματικότητα αφορά μια περιορισμένη ομάδα ανθρώπων. Ένα πάρτυ που κάποιοι δεν σεβάστηκαν τις ευαισθησίες και τις επιθυμίες ανθρώπων.
Καταρχήν δεν κατάλαβα την αναγκαιότητα ενός τέτοιου πάρτυ. Τα blogs δεν είναι σωματείο , δεν είναι συντεχνία. Επειδή κάποιοι άνθρωποι γράφουν σε ένα δικτυακό ημερολόγιο δεν σημαίνει ότι έχουν κάτι άλλο κοινό. Δεν διεκδικούν κάτι , δεν έχουν σκοπό να οργανώσουν κάτι , δεν υπάρχει ο συνδετικός ιστός....
Η γνωριμία με άλλους bloggers νομίζω ότι... θα είναι απογοητευτική. Διαβάζω αρκετά αγαπημένα blogs αλλά δεν επιθυμώ να γνωρίσω τους δημιουργούς τους. Και αυτό γιατί θέλω να κρατήσω το μύθο που έχω φτιάξει για τον καθένα από τους bloggers. Δε γουστάρω την απομυθοποίηση. Το πάρτυ απομυθοποίησε (ίσως) αρκετά άτομα.
Παράλογο μου μοιάζει και η έκταση που δόθηκε στο θέμα. Εντάξει κάποια παιδιά έκαναν ένα πάρτυ. Ε, και τι έγινε; Γέμισε το monitor
με post και αναλύσεις. Εδώ καλά καλά οι περισσότεροι άνθρωποι δε ξέρουν τι είναι τα blogs και εμείς κολλήσαμε στην ανάλυση του πάρτυ των bloggers. Αν κάποιος επισκεπτόταν πρώτη φορά το monitor θα νόμιζε ότι τα blogs είναι Ομάδα Διοργάνωσης Πάρτυ. Με δύο λόγια «κοιτάτε μας γειτόνισσες , ψαράκια τηγανίζουμε»
Και η κορύφωση ήταν η αγένεια (για να μην πω τη λέξη μαλακία) κάποιων bloggers να ανεβάσουν βίντεο και φωτογραφίες από το πάρτυ. Αυτό για μένα έδειξε και την ποιότητα (από ένα τμήμα) της blogοσφαιρας. Τσάμπα μάγκες!!! Τίποτα άλλο.
Το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι τα πάρτυ δεν είναι (τουλάχιστον) αναγκαία.
Θα γίνω κουραστικός αλλά όποιοι γράφουν δεν σημαίνει ότι έχουν και κοινά σημεία. Γιατί να μην κάνουν πάρτυ και όσοι περπατάνε με δύο πόδια;;;;
Τέλος για να μην «ψωνιζόμαστε» και νομίζουμε ότι κάποιοι είμαστε μια φράση μόνο:
«Αν δεν ήταν το monitor
δεν θα μας ήξερε ούτε ο θυρωρός»

Παρασκευή, Απριλίου 28, 2006

Ανάγκη Αντιγραφής...

Το μόνο σίγουρο είναι πως η ζωή συνεχίζεται. Ξεκινάω με μια φράση που είναι φτιαγμένη για φινάλε κειμένου και όχι για ξεκίνημα. Αυτό το τόσο αυτονόητο, το τόσο απόλυτο που δικαιολογεί, αθωώνει και ενίοτε νομιμοποιεί τα πάντα. Ό,τι γίνεται έχει λόγο να γίνεται και όποιος λέει το αντίθετο περνιέται για γραφικός.
Εντάξει, η ζωή υπάρχει, δεν εφευρίσκεται και κανείς ποτέ δεν κατάφερε να κρατήσει ένα ποτάμι μέσα στην χούφτα του, να το σταματήσει για λίγο. Η ορμή των πλειοψηφιών παρασύρει όλα τα αδύνατα φυλλαράκια σε μία τυφλή κούρσα προς τα «μπροστά». Αλλά αυτό πάντα συνέβαινε.
Όσοι αισθάνονταν ότι δεν μπορούσαν και δεν ήθελαν να ακολουθήσουν αυτήν την εμφιαλωμένη τρέλα της τυφλής κούρσας, έστηναν τα αυτοσχέδια αναχώματά τους και προσπαθούσαν να κρατήσουν την γραμμή της άμυνάς τους. Οι πιο τολμηροί ξεμυτούσαν πού και πού με κάποια γιούρια, έδιναν την μάχη τους, επέστρεφαν και παραδίδονταν στα χέρια των τραυματιοφορέων. Ακόμη κι αυτοί όμως χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες. Μου πήρε χρόνια να αποφασίσω σε ποια κατηγορία μου ταίριαζε να είμαι. Ή μάλλον σε ποια κατηγορία ήμουν φτιαγμένος να είμαι.
Σίγουρα δεν θέλω να είμαι με τους «επαγγελματίες» της άρνησης. Με όσους θεωρούν την ποιότητα προσωπική εργολαβία και με όσους χαριεντίζονται -σχεδόν ηδονίζονται- με τις μειοψηφικές τους επιλογές. Γνωρίζω ανθρώπους που διαδηλώνουν με πάθος κάποιες τέτοιες αγάπες τους, αλλά όταν αυτές αποκτούν περισσότερους φίλους, τις παρατάνε γιατί κάτι «υποπτεύονται». Αν ο αγαπημένος τους καλλιτέχνης αρχίσει να πουλάει τρελά, ψάχνουν να βρουν τον επόμενο που δεν πουλάει για να γίνουν φαν του.
Αυτοί, νομίζω ότι δεν αγαπάνε τίποτα τελικά, απλά έχουν το σύνδρομο της «διαφοράς». Θέλουν απλώς να διαφέρουν και αυτό είναι κάτι που εμπίπτει στις αρμοδιότητες άλλης επιστήμης και ίσως και άλλης φαρμακευτικής αγωγής. Δεν μου αρέσει καθόλου που οι αγάπες μου δεν «πουλάνε». Αντιθέτως στα τρελά μου όνειρα, ονειρεύομαι ότι όλοι μας είμαστε μια μεγάλη οικογένεια, μια αγκαλιά, και γελάμε και χαιρόμαστε και ζούμε. Δεν είμαι του διχασμού. Δεν γίνεται φυσικά αυτό, γιατί ακόμη και αν γινότανε θα πέφταμε σε άλλες πιο επικίνδυνες παγίδες που έχουν να κάνουν με την παράλυση του κριτηρίου και τις ατροφικές προσλαμβάνουσες. Ξέρω καλά πως οτιδήποτε γίνεται μαζικό κινδυνεύει να εκφυλιστεί από τον ίδιο του τον εαυτό.
Σαν την εξουσία, που δεν είναι ο καλύτερος βιότοπος των καλών προθέσεων, ακόμη κι αν τις είχες ξεκινώντας.
Όμως, επαναλαμβάνω, δεν χαίρομαι καθόλου με το πώς έχει η κατάσταση. Θα προτιμούσα να ήταν αλλιώς και το μόνο σχέδιο που θα έκανα για τους «εχθρούς» μου θα ήταν να τους περιμένω να πεθάνουν από γηρατειά... Αλλά ούτε κι αυτό γίνεται.
Όταν σου πατάνε το πράσινο πρέπει κάτι να κάνεις. Θα μπορούσες να γίνεις και φίλος με τους πολλούς και όλα να ήταν μια χαρά, αλλά πάλι δεν γίνεται. Θα σε καταλάβουν κάποτε και τότε θα είναι χειρότερα. Αν είσαι φτιαγμένος να τρως χορταράκι φυσικό, πόσο θα αντέξεις νομίζεις τρώγοντας κοπριά, πριν ξεράσεις επάνω στο τραπέζι με τα ακριβά σερβίτσια; Το ξαναλέω, θα ήθελα να ήταν αλλιώς. Και μακάρι να γίνει...
Μέχρι τότε ο καθένας όπως μπορεί και όσο αντέχει. Και σαφώς η ζωή συνεχίζεται...



Το παραπάνω κείμενο ανήκει στον Οδυσσέα Ιωάννου και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «ως3». Αν το διαβάσεις σωστά καταλαβαίνεις... εσένα...

Τετάρτη, Απριλίου 26, 2006

Μπάτσοι των δρόμων και των ψυχών

Μπάτσοι, παράξενο είδος ανθρώπου. Εδώ και αρκετό καιρό με απασχολεί η ψυχολογία του μπάτσου. Χωρίς επαναστατική διάθεση αλλά με διάθεση διερεύνησης της ανθρώπινης ψυχολογίας. Υπάρχουν και οι «μπάτσοι» της ψυχής μας... Συμπεριφορές ανθρώπων που θυμίζουν την εξουσία του μπάτσου!

_______________________________

Ποια τα αίτια που μπορούν να οδηγήσουν έναν άνθρωπο να γίνει εργαλείο ενός κατασταλτικού μηχανισμού; Πως μπορεί να νιώθει ένας μπάτσος όταν ασκεί βία; Ερωτήματα που δεν μπορεί να έχουν επιφανειακή απάντηση.
Θυμάμαι πριν χρόνια κανένας φίλος ή συμμαθητής μου δεν τολμούσε να πει ότι ήθελε να γίνει μπάτσος. Αντίθετα σήμερα βλέπω νεαρά παιδιά να δηλώνουν πρώτη προτίμηση τις Σχολές της Αστυνομίας στο μηχανογραφικό δελτίο των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Η εξήγηση που δίνουν είναι η σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση. Μου μοιάζει φθηνή αυτή η εξήγηση. Να θυσιάσεις τόσα πράγματα για την «επαγγελματική αποκατάσταση» ; Κάτι άλλο συμβαίνει …. Ίσως ο εθισμός σε καταστάσεις «Big Brother» , ίσως ο ιδεολογικός αμοραλισμός , ίσως η παιδεία… Πολλά ίσως. Το αποτέλεσμα δεν αλλάζει.
Το επάγγελμα του μπάτσου ολοένα και γνωρίζει κοινωνική αποδοχή. Τα ΜΜΕ μας κάνουν πλύση εγκέφαλου για την αναγκαιότητα περισσότερης αστυνόμευσης , κάμερες παντού κτλ. Μπορεί να έχουν δίκιο αλλά η διασφάλιση της ασφάλειας δεν σημαίνει αστυνομοκρατία.
Η ψυχολογία του μπάτσου από την άλλη είναι μπλεγμένη ιστορία. Κουβέντιαζα με ένα ΜΑΤατζη για το πώς νιώθει όταν βαράει κόσμο. Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική. «Τα κωλόπαιδα τα ανεχόμαστε ώρες να μας βρίζουν , να μας βρίζουν τη μάνα κτλ. Δεν χτυπάμε χωρίς διαταγή. Μα όταν γίνει το ντου τους τσακίζω.»
Και η ερώτησή μου: «Καλά χτυπάς μόνο όσους έβρισαν ή έκαναν επεισόδια;» Και η απάντηση: « Καλά είσαι τρελός. Όλοι για ξύλο είναι!!!»
Η ουσία δηλαδή δεν είναι να βρούνε τους «ταραξίες» αλλά να εκτονωθεί ο μπάτσος για τις ώρες που περνάει περιμένοντας το τέλος μιας πορείας ή ενός αγώνα ποδοσφαίρου.
Ο διάλογος με το ΜΑΤατζη συνεχίζεται. «Δεν είναι προκλητικό 5-6 από το ΜΑΤ να βαράνε 1 άτομο άοπλο; Τέτοια περιστατικά είναι συχνά» Και η απάντηση. «Γιατί να σεβαστώ το κωλόπαιδο που με την κάλυψη του πλήθους πετάει πέτρες ή βρίζει;» Και η κουβέντα συνεχίζεται λέγοντάς του «Μα εσύ οφείλεις να είσαι εγκρατείς διότι έχεις και μια εκπαίδευση.» Και ο διάλογος κλείνει με την απάντηση του μπάτσου «Η εκπαίδευση είναι για τους γραφιάδες όχι για μας…»
Υποψιάζομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ειδική κατηγορία ανθρώπων. Άνθρωποί που έχουν απολέσει το ανθρώπινο συναίσθημα , την ευαισθησία για τον συνάνθρωπο, τις ιδεολογικές τους ανησυχίες. Ακόμη και ο «καλός;» αστυνομικός πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα θα παρασυρθεί από τη δύναμη της «εξουσίας». Ήθελα να ρωτήσω αν αυτοί οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι είναι πιόνια ενός μηχανισμού εξουσίας;
Αν αντιλαμβάνονται ότι κάποιοι τους χρησιμοποιούν; Αλήθεια το να χτυπάς συνταξιούχους ή να βεβηλώνεις χώρους όπως το Πολυτεχνείο ή να στέλνεις να ανθρώπους στο νοσοκομείο είναι δουλειά….;

______________________________________

Αλλά και στην καθημερινότητά μας υπάρχουν οι «μπάτσοι» και ας μην είναι επαγγελματίες. Η εξουσία διαφθείρει τον άνθρωπο , η δύναμη τρελαίνει. Η εξουσία του γονέα στα παιδιά του μερικές φορές θυμίζει «μπάτσου» συμπεριφορά , το ίδιο και η εξουσία του άνδρα σε μια γυναίκα.
Η συμπεριφορά «μπάτσου» είναι η χειρότερη ανθρώπινη συμπεριφορά. Φαινόμενο που διαρκώς επεκτείνεται.... Σκάρτεψαν οι άνθρωποι. Και εκείνο το παλιό σύνθημα σκότωσε το μπάτσο που κρύβεις μέσα σου είναι πάντα επίκαιρο...

Κυριακή, Απριλίου 23, 2006

Το αρνάκι και ο κώλος του αφεντικού!

Το βλέμμα του αρνιού στη σούβλα. Εικόνα συγκλονιστική! Να με κοιτά και να μην είμαι σε θέση να του δώσω εξηγήσεις. Να του πω ότι αυτή ήταν η μοίρα του και τα σχετικά. Μα το θεό θα ήθελα να μιλήσω με το αρνάκι. Μα είναι αργά. Η θυσία έχει γίνει... όπως και τόσες θυσίες!
Θυσίες για την απόλαυση των τρίτων!
Αδικίας ορισμός!
Κι όμως συνεχίζεται με τις ευλογίες ... εκκλησίας , συστήματος κτλ.
Εκμετάλλευση όντων!
Αυτό συμβαίνει.
Φίλε εργαζόμενε ,
Έχεις αναρωτηθεί αν ο εργοδότης σου σε βλέπει σαν «αρνάκι» ;
Μοιάζει παράλογο αλλά αν το σκεφτείς είναι μια πραγματικότητα.
Σκληρή πραγματικότητα.
Κι όμως την ανέχεσαι!
Γιατί;
Γιατί αυτό έμαθες.
Αρνάκια άσπρα και παχιά του αφεντικού η εκμετάλλευση!
Καιρός για αλλαγές
Αγαπητό αρνάκι ,
ήρθε ή ώρα να περάσεις τη σούβλα στο κώλο του αφεντικού σου!!!!
Και επειδή ο κωλός του αφεντικού σου είναι ευρύχωρος (με τις πουστιές που έχει κάνει) προτείνω αγαπητό αρνάκι να περάσεις ολόκληρο από το κώλό του αφεντικού σου!!!!!!!!
Αγαπητοί κανίβαλοι ,
Αυτά τα βάρβαρα έθιμα αρχίζουν να μου τη δίνουν...
Τα Χριστούγεννα οι γαλοπούλες , το Πάσχα τα αρνάκια!
Τόση σφαγή!
Έλεος!!!!!!!!!
Να χέσω τις θρησκείες και τα δισκοπότηρά σας. Άσε να τρώω γαλοπούλα και αρνί όποτε γουστάρω. Το μαζικό δεν το αντέχω. Δεν το μπορώ....
Αμάν πια .....
Αρνάκι αγαπημένο συγνώμη για το σούβλισμα!
Τι άλλο να κάνω για λύτρωση;
Άντε ένα post στο blog μου , άντε μια εξομολόγηση , άντε ένα κρασάκι έτσι για να ξεχάσω....
Αυτό το τελευταίο μου μοιάζει ιδανική λύση!!!!!!!!

Σάββατο, Απριλίου 22, 2006

Ανάσταση....


Εικόνα της Ανάστασης....
Κι όμως δεν είναι...
Είναι πίνακας του Salvador Dali με θέμα το όνειρο του Χρ. Κολόμβου...
Καιρός να αλλάξει η συμβατικότητα της πίστης και των εικόνων...

Και μια ευχή από το χθες...
Ανάσταση Ψυχής!

Παρασκευή, Απριλίου 21, 2006

Πέμπτη, Απριλίου 20, 2006

Ιούδας... !!!

Θέλω να γράψω ένα κείμενο για τον «Ιούδα». Για την προδοσία. Αν και δε πιστεύω στην ιστορία του Ιούδα... Απλά το όνομά του έχει ταυτιστεί με την προδοσία. Οι «Ιούδες» της ζωής μου...
Παράξενο πράγμα η προδοσία. Έννοια υποκειμενικής ερμηνείας. Ξημέρωμα της προδοσίας εκεί που η αλήθεια συντρίβει την αγάπη για τον πλησίον...
Και το ερώτημα τι να κάνεις τον προδότη είναι αμείλικτο. Λιθοβολισμός με πέτρες; Σίγουρα όχι. Γιατί οι πέτρες θα γυρίσουν πίσω ... σε σένα.
Κρατήσου και δες τα πράγματα αλλιώς...
Η προδοσία είναι ανθρώπινη αδυναμία. Δεν είναι «πούλημα» όπως νομίζεις.

Γυναίκες της προδοσίας , φίλοι της προδοσίας , ιδεολογίες της προδοσίας... Ο κατάλογος είναι μεγάλος. Ατελείωτος.
Μα αν έχεις μεγαλείο ψυχής μπορείς να απολαύσεις την προδοσία. Πονάει αλλά αξίζει. Χωρίς στολίδια μια γυμνή αλήθεια. Ο Προδότης έχει τους λόγους του... Κάτι δεν κατάλαβε , κάτι δεν πήγε καλά.
Μεγαλείο ψυχής η αποδοχή της προδοσίας. Αν βρεις το δρόμο θα καταλάβεις. Τι να χάσεις από τον «Ιούδα» αν εσύ είσαι εντάξει με τα προσωπικά σου «δίκια» ; Ρητορικές ερωτήσεις με αυτονόητες απαντήσεις.
Η προδοσία δεν θέλει θυμό.... θέλει σπουδή.
Σπουδή της αγάπης!
Όχι δεν θα σου κάνω χριστιανικό κήρυγμα! Θα σου πω για το δράμα του προδότη , για τη μοναξιά του. Σκληρή μοναξιά. Του προδότη η επίγνωση δεν είναι ανάγκη να καταλήγει σε αυτοκτονία... αρκεί έστω και το δευτερόλεπτο της ενοχής. Το δευτερόλεπτο από ο «Ιούδας» θα πονέσει , θα δει το σκοτάδι...
Όλοι κάποτε έχουμε βιώσει το συναίσθημα του Ιούδα... κάτι έχουμε προδώσει... και όμως ζούμε ακόμη. Ζούμε γιατί.... γιατί η προδοσία οδηγεί ση σοφία...
Ση σοφία που καθημερινά προσπερνάμε.
Γιατί να έχουμε ανάγκη την προδοσία; Παράδοξο ερώτημα! Κι όμως σκέψου πόσες προδοσίες σε οδήγησαν σε «κόσμους δημιουργικούς»
Η προδοσία παράγει πείσμα... παράγει έργο!
Γυναίκες της προδοσίας. Τόσο γοητευτικές. Μοιάζει σαν βίτσιο. Μα όσο αίμα έχω χύσει το πήρε η προδοσία...
Την προδοσία την εξαργύρωσα ... με σοφία και πείσμα.
Σήμερα υπάρχω! Σαν πείσμα στις προδοσίες της ζωής.
Να σε προκαλέσω... πρόδωσε ότι αγαπάς και μετά ζήσε....
Αν τα καταφέρεις θα πει ότι είσαι από ισχυρό κράμα ανθρώπινης Ύπαρξης με προοπτικές ... προοπτικές λαμπρές.
Προσπερνάς τις φωτιές.
Στάχτη και εσύ χτίζεις.
Μιλάω για ουτοπία και το ξέρεις.
Μπορώ να το κάνω αλλά δε θέλω...
Δε θέλω γιατί δεν έχω την πολυτέλεια. Ξέρω ότι ο χρόνος μου τελειώνει. Γιατί να τον σπαταλήσω σε προδοσίες κτλ ; Καλύτερα να ασχοληθώ με την αποτροπή της προδοσίας.
Και η αποτροπή της προδοσίας είναι η αγάπη. Όχι η γλυκανάλατη αγάπη. Μα η αγάπη που κάθε μέρα χτίζεις. Χτίζεις με τα υγρά του κορμιού σου... Αίμα , δάκρυ , σπέρμα , ιδρώτας.
Ίσως αηδιάζεις , ίσως τρομάζεις αλλά έτσι χτίζεται η αγάπη κόντρα στην προδοσία.
Πολλές θεωρίες διαβάζεις μέχρι να σου κάτσει η μπίλια. Μα και πάλι την αλήθεια την ξέρεις. Είναι ζήτημα παραδοχής.
Παραδοχή των αναγκών σου. Παραδοχή της ύπαρξης της προδοσίας. Θεωρίες της πλάκας θα μου πεις...
Μα αγαπητέ φίλε οι θεωρίες είναι το άλλοθι της προδοσίας. Μπορώ να σου λέω όλα αυτά σαν ένδειξη προδοσίας...
Τόσο ύπουλος...
Σαν Ιούδας.
Αναζητώ τον Ιούδα σε θηλυκή σε έκδοση.
(Πάλι έπεσες στην παγίδα και σκέφτηκες μια γυναίκα άπιστη)
Όχι δεν αναφέρομαι σε κάτι τέτοιο.
Μιλώ για τον «Ιούδα» της αυτοκτονίας για το άδικο...
Και ναι στο λέω είμαι άδικος με τους άνθρωπους...

Δευτέρα, Απριλίου 17, 2006

Το Πάσχα, ο Αη-Βασίλης, οι παπάδες και οι μπάτσοι

Παιδικές απορίες του Πάσχα: Που πάει ο Αη-Βασίλης το Πάσχα; Δύσκολη ερώτηση έστω και αν τη δεις από την εύθυμη πλευρά. Η κόκκινη φορεσιά του Αη-Βασίλη νομίζω δένει τέλεια με τα κόκκινα αυγά. Γιατί λοιπόν να μην μοιράζει κόκκινα αυγά ο Αη-Βασίλης.
Τα χρόνια πέρασαν και οι απορίες μένουν. Γενικά το Πάσχα υποφέρω , κάτι μου κάνει αυτό το «παραμυθάκι» για την Ανάσταση. Δεν είναι ζήτημα πίστης αλλά ζήτημα λογικών συναισθηματικών και παράδοξων αναλύσεων.
Πάει καιρός που διάβασα το βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου «ΑντιΓνώση» . Ένα ιστορικό βιβλίο που δείχνει πως χρησιμοποιήθηκε ο χριστιανισμός από την εξουσία , την εκάστοτε εξουσία , για την επιβολή αυταρχικών μέτρων και την χαλιναγώγηση του κόσμου. Πραγματικά διαβάζοντας αυτό το βιβλίο το μόνο που θα αισθανθείς είναι μια απέραντη αγάπη για το ιστορικό πρόσωπο του Χριστού και απέχθεια για όσους πάτησαν αυτό το πρόσωπο χτίζοντας μια θρησκεία που δεν έχει καμία σχέση με τη διδασκαλία του Χριστού.
Πολλά μπορείς να πει κάνεις για τη χρησιμοποίηση όλων των θρησκειών από την εξουσία. Με το χριστιανισμό το κακό έχει παραγίνει. Ακόμη και σήμερα δεν χρειάζεται σκέψη για να καταλάβεις τι συμβαίνει. Όλα αυτά τα σικέ θαύματα δεν είναι η απόλυτη αδεία;
Μέσα μου έχω κατατάξει τους παπάδες στην ίδια κατηγορία με τους μπάτσους. Και οι δύο επιδιώκουν επιβολή κανόνων , απόκτηση δύναμης , βασανισμό ψυχής και σώματος , εκμετάλλευση ανθρώπων. Ο καθένας με τον τρόπο του.
Εργαλεία του συστήματος. Η εξουσία τους έχει καθιερωθεί εδώ και χρόνια.
Μην προσπερνάς αυτή τη αλήθεια.
Αν υπήρχε ανάγκη ο Αη-Βασίλης θα «έπαιζε» και το Πάσχα. Κάτι θα του έβρισκαν να κάνει.
Το Πάσχα έχει το Ιούδα. Ιστορικό πρόσωπο που κυριολεκτικά το ξέσκισαν. Άδικα σε μεγάλο βαθμό.
Μα ο Ιούδας τους εξυπηρετεί. Η αυτοκτονία του Ιούδα είναι κάτι σαν απειλή στους κοινούς θνητούς. Κοίτα μην προδώσεις τα «Θεία μας» γιατί οι τύψεις και η «θεία τιμωρία» καραδοκεί.

Το Πάσχα συμπάσχω με τα αρνάκια. Τόση σφαγή!!!
Αναζητώ τον Αη-Βασίλη!
Λες να μου φέρει δώρο ένα αρνάκι;
Ζωντανό , βέβαια....

Σάββατο, Απριλίου 15, 2006

Χολή και αίμα

Η σκοτεινιά η αιώνια φάση. Μνήμη κύμα που διαρκώς φθείρει το βράχο της ακρογιαλιάς. Της ψυχής ο ανθός! Άντε τρέχα γύρευε... Αναζητώ τις αυτοκαταστροφικές ηδονές! Χωρίς Θεό , χωρίς Δαίμονες! Παραμύθια και πραγματικότητα.
Άσε με να σου πω για τα όνειρα. Οι εχθροί της πραγματικότητας. Μακριά από τη βουή του σήμερα και της λογικής. Κεντρί του μυαλού... εκεί που χρειάζεσαι το τσίμπημα!
Κέρνα μια τεκίλα και θα σου πω και άλλα...
Πανσέληνος ήταν! Την είδα , την ένιωσα! Είναι και εκείνα τα υπέροχα χρώματα της
Jamella που κάτι μου κάνουν.
Λογικές και λόγια. Κόσμε της γιορτής , της καταστροφής και της αυτοκαταστροφής. Αλήθεια πότε θα σπάσουμε τους καθρέφτες; Όλα εκείνα τα ψεύτικα είδωλα... όλα εκείνα που σαν Νάρκισσος αγάπησες. Μια βραδιά να οδηγηθεί στα αστέρια.... στα άκρα. Χωρίς τη γαμημένη λογική.
Ένα βαπόρι χρωμάτων να βουλιάξει στα χρώματα του μυαλού. Και ας μην υπάρχει χρώμα.... του ρεαλισμού. Λένε ότι τα όνειρα είναι ασπρόμαυρα. Τρίχες. Μόνο χρώμα βλέπω. Χρώμα όμως που με τρομάζει... Όχι δε μιλάω για το μαύρο.
Μιλάω για χρώμα ψυχής. Χρώματα άγνωστα.... σε φόντο κόκκινο!

Τόσο αίμα! Γρήγορα για μετάγγιση. Καλά που έχω και κάρτα αιμοδότη.
Ίσως οι γυναίκες να έχουν μια πολυτέλεια: κάθε 28 μέρες ξοδεύουν το αίμα τους.... Αυτό ίσως να είναι η αποβολή των τοξικών σκέψεων...
Δεν αποβάλω αίμα και το νιώθω σαν ανάγκη. Όσο αίμα και αν έχω νιώθω πάντα να κουβαλώ πλεόνασμα! Που να το αποβάλω;
Προς το παρόν λέω να αποβάλω χολή! Πίκρα!
Μα και πάλι δεν τολμώ.... Μα γιατί να ξοδέψω χολή! Κίτρινο χρώμα η χολή , μου αρέσει το κίτρινο και λέω να την κρατήσω.
Μίγμα με αίμα! Χολή και αίμα! Το αποτέλεσμα....πορτοκαλί χρώμα!
Να το χρώμα της ζωής! Πορτοκαλί!
Κοίταζα σήμερα το ηλιοβασίλεμα ! Αυτό το «πορτοκάλι» , βλέπε ήλιος , πως τα καταφέρνει και συναρπάζει με τις αποχρώσεις του όταν δύει..
Δύει... πεθαίνει προς το παρόν και όμως το γιορτάζει.
Μάτια να έχω και να απολαμβάνω αυτό το «πορτοκάλι» τι άλλο να ζητήσω.
Το πρόβλημα είναι ότι τώρα τελευταία με ενοχλούν οι φακοί επαφής.
Λέω να σταματήσω την επαφή μαζί τους....
Να βλέπω με τα ματιά της ψυχής...
(Άλλη μια κλισέ φράση)


Νύχτα άκουσε τη φωνή μου... Άχρηστα αινίγματα κειμένου... Τα χρώματα γυρίζουν...
Τρελό κοκτέιλ....

Σκανδάλη!
Τράβα Σκανδάλη!
Κόκκινο στην ώχρα του τοίχου.
Κι όμως άνοιξα την πόρτα!
Το μπλε της θάλασσας....
Ναυαγός της ζάλης των χρωμάτων...

Πέμπτη, Απριλίου 13, 2006

Της ψυχής το δάκρυ...

Να πλάθει φανταστικές ιστορίες αυτή ήταν η αγαπημένη ασχολία του Μιχάλη. Το παράδοξο ήταν ότι αυτές τις ιστορίες τις βίωνε με τρόπο μοναδικό. Στα άκρα έφτανε… μπορεί να υπέφερε ακόμη και για το φανταστικό. Να πονά χωρίς λόγο! Όταν κατάλαβα αυτή τη συνήθεια του Μιχάλη αποφάσισα να μη δίνω σημασία στα λεγόμενά του. Σήμερα το μετάνοιωσα...
Κατάφερε βέβαια αρχικά να με τρομοκρατήσει αρκετές φορές με τα λεγόμενά του. Η αρχή έγινε πριν χρόνια όταν μια μέρα ο Μιχάλης με δάκρυα στα μάτια άρχισε να μας περιγράφει πως η αδελφή του σκοτώθηκε σε τροχαίο. Πάγωσε όλη η παρέα. Επί ώρες η παρέα προσπαθούσε να τον παρηγορήσει. Ψάχναμε να του βρούμε και αεροπορικά εισιτήρια ώστε να μεταβεί στην πόλη που έμενε η αδελφή του. Τελικά δεν άντεξε… άρχισε να γελάει και να μας εξηγεί ότι όλα αυτά ήταν μια «ψυχολογική δοκιμασία» που ήθελε να βιώσει. Του ρίξαμε βρίσιμο και η Ελένη χαστούκι.
Από τότε άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί ήθελε να βιώσει τον πόνο ο Μιχάλης. Δεν ήταν αυτό που έκανε ένα απλό αστείο. Το ζούσε! Με ένταση και πόνο!
Λίγο καιρό αργότερα ο Μιχάλης άρχισε να χτίζει μια ιστορία για το πως ο πατέρας του εξαιτίας οικονομικών χρεών κατέληξε στη φυλακή. Μας έλεγε ότι αντιμετώπιζε και προβλήματα υγείας και έπρεπε πάση θυσία να βγει από τη φυλακή. Η παρέα έβαλε τα δυνατά της , έρανος , εκδηλώσεις και τα χρήματα βρέθηκαν. Την ημέρα που παραδώσαμε τα χρήματα στο Μιχάλη μας είπε: « Αποδείξατε ότι λειτουργεί η κοινωνική αλληλεγγύη… Ο πατέρας μου δεν ήταν ποτέ στη φυλακή». Το ξύλο το γλίτωσε ο Μιχάλης και τα χρήματα τελικά δόθηκαν για φιλανθρωπικό σκοπό.
Η περίπτωση του Μιχάλη άρχισε να με απασχολεί. Ήθελα να δω τι κρύβεται πίσω από μια τέτοια συμπεριφορά. Η απλή εξήγηση ότι είναι μαλάκας δεν μου αρκούσε.

Αποφάσισα να αντιστρέψω τους ρόλους και να δω τις αντιδράσεις του Μιχάλη. Αυτή τη φορά θα ήμουν εγώ ο δημιουργός τους ψέματος , της φανταστικής ιστορίας. Με έντεχνο τρόπο και με τη βοήθεια της φίλης μου Ελένης έπεισα το Μιχάλη ότι ήμουν φορέας του Aids.
Πάγωσε!
Η παρέα ήταν μιλημένη και προσπαθούσε να παίξει σωστά το ρόλο της. Μετά το σοκ των πρώτων ημερών ο Μιχάλης μου έδειχνε τόση αγάπη και ενδιαφέρον που με συγκίνησε. Ένιωθα τύψεις για αυτό που του έκανα. Μα από την άλλη σκεφτόμουν ότι πρέπει να πληρώσει με το ίδιο νόμισμα. ( Εξάλλου είναι γνωστό ότι είμαι λάτρης της εκδίκησης ως κρύο πιάτο βεβαίως ).
Εκείνο το βροχερό απόγευμα είχαμε βγει να πιούμε καφέ με το Μιχάλη. ( στο καφέ εκείνο το ημιυπόγειο Ερωδιός λεγόταν αν θυμάμαι καλά) . Τυπικό βροχερό απόγευμα της Θεσσαλονίκης.
Κάπως παράξενα μου έμοιαζε ο Μιχάλης. Στο τέλος δεν άντεξε και έριξε τη βόμβα του.
« Θέλω να με κολλήσεις aids»
Τα έχασα.... Δε κατάλαβα;;;;;
Άρχισε να μου εξηγάει ότι θέλει να νιώσει τον ίδιο πόνο και να συμπάσχει μαζί μου. Τόση ήταν η αγάπη του Μιχάλη ή όλα αυτά άλλη μια επινόηση του Μιχάλη; Σκέφτηκα να του πω ότι όλα αυτά ψέματα αλλά δεν τόλμησα.
Φύγαμε από το καφέ.
Επέστρεψα στο σπίτι σαστισμένος.
Ειδοποίησα την παρέα. Η απόφαση ήταν ομόφωνη. Να του πούμε την αλήθεια.
Ο Μιχάλης δέχτηκε την αλήθεια ατάραχος. Του εξηγήσαμε ότι όλα αυτά τα κάναμε για να βάλει μυαλό , να δει και την άλλη πλευρά και να μη μας φλομώνει στο ψέμα. Η απάντηση του Μιχάλη για μια ακόμη φορά απρόβλέπτη: « Εγώ πάντως θα κολλήσω Aids».
Γελάσαμε! Όλη η παρέα!
Κάτι όμως μου έλεγε ότι το εννοεί ο Μιχάλης και δεν είναι άλλη μια φάρσα.
Από τις επόμενες ημέρες ο Μιχάλης άρχισε να πηδά χωρίς προφυλάξεις όλα τα κορίτσια του ανατολικού μπλοκ. Πλήρωνε κάτι παραπάνω και πηδούσε χωρίς προφυλακτικό. Δύο μήνες κράτησε αυτή η προσπάθεια του Μιχάλη.
Τελικά απέτυχε. Ευτυχώς!
Μα ο Μιχάλης άρχισε να αλλάζει...
Μελαγχολικός!
Ήθελε να κουβαλήσει φορτίο πόνου. Αυτή ήταν η ανάγκη του. Δε θα το έλεγα μαζοχισμό. Κάτι άλλο ήταν...
Υπήρχαν και οι αναλαμπές του Μιχάλη. Όταν χαμογελούσε και μας πείραζε που πιστεύαμε ότι μας έλεγε.
Μα το βύθισμα του Μιχάλη συνεχιζόταν....

Η πλήρη ανατροπή έγινε στις αρχές καλοκαιριού. Ο Μιχάλης αποφάσισε να πάει μοναχικές διακοπές στη Σαμοθράκη. Δεν ήθελε την παρέα μας....
Το καλοκαίρι πέρασε. Απών ο Μιχάλης.
Από το πατρικό του σπίτι μάθαμε ότι ο Μιχάλης έχει φύγει στο εξωτερικό στα πλαίσια προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών.
Πέρασαν έξι μήνες , ένας χρόνος.
Τίποτα ο Μιχάλης.
Όλα καλά , μας έλεγαν από το πατρικό του.
Μάλλον ήταν θυμωμένος μαζί μας και επέλεξε να σταματήσει κάθε επικοινωνία. Κάπως έτσι δέχτηκε η παρέα την απουσία του Μιχάλη...
Σκόρπισε η παρέα με την ολοκλήρωση των σπουδών...

Απών διαρκείας ο Μιχάλης.
Κάποιοι από την παρέα το έψαξαν.... έμαθαν από τη Γραμματεία της Σχολής του ότι ο Μιχάλης δεν ήταν ποτέ στο εξωτερικό με πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών, ο Μιχάλης δεν πήρε πτυχίο.
Από το πατρικό του σπίτι επέμεναν ότι ο Μιχάλης σπουδάζει στο εξωτερικό...


Το μυστήριο του Μιχάλη παρέμεινε έως πριν μερικές ημέρες...
Ένα γραπτό μήνυμα στο κινητό μου από την Ελένη:
« Γρηγόρη , είδηση σοκ: Ο Μιχάλης όλα αυτά τα χρόνια είναι σε ψυχιατρική κλινική. Θα σου τηλ. για λεπτομέρειες»
Αν το κινητό μετρούσε νεκρά εγκεφαλικά κύτταρα θα είχε φτάσει στο άπειρο. Πάγωσε όχι το σώμα μου αλλά η σκέψη...

Η Ελένη που τώρα κάνει την ειδικότητά της στη ψυχιατρική «έπεσε» πάνω στο Μιχάλη...
Σοκ. Δάκρυα. Με τον τρόπο του ο Μιχάλης αναγνώρισε την Ελένη.

Μέρες τώρα ψάχνω τι δεν πήγε καλά με τον Μιχάλη.
Μια κλωστή η λογική... σπάει και μετά... άντε τρέχα γύρευε...
Ψυχική υγεία!
Μεγάλη υπόθεση.

Δεν νομίζω να μπορέσω να επισκεφτώ το Μιχάλη. Η περιγραφή της Ελένης με σοκάρει.
Της ψυχής το δάκρυ... του Μιχάλη... δεν το αντέχω!

Τετάρτη, Απριλίου 12, 2006

Τρίτη, Απριλίου 11, 2006

Σεξ ανάγνωσμα!


Ο σεξισμός δίνει και παίρνει...
Αντρικές κουβέντες. Όλοι το έχουν ρίξει στο γαμήσι, στο αχαλίνωτο σεξ.
Καλά και άγια ρε φίλε. Αλλά τι σε οδηγεί να μας διαφημίσεις τον τρόπο που πηδάς. Περιγραφές που μάλλον προέρχονται από ταινίες πορνό και καμία σχέση δεν έχουν με την πραγματικότητα.
Αντρική ανασφάλεια και ανόητος εγωισμός.
Πάντα είχα την απορία γιατί η πλειοψηφία των άντρων έχει ανάγκη να το παίξουν γαμιάδες;
Πολλές εξηγήσεις άκουσα. Αίτια πολλά από την κοινωνία ( τη φαλλοκρατική ) μέχρι επιστημονικές εξηγήσεις για DNA.
Το παράξενο είναι ότι οι άντρες που το παίζουν γαμιάδες δεν τολμάνε να πούνε σε καμία γυναίκα τα «αβέβαια» «κατορθώματά» τους. Όχι από σεμνοτυφία αλλά γιατί ξέρουν ότι θα φάνε πόρτα! Θα φάνε το χλευασμό από τη γυναίκα.
Παράξενη εποχή. Και το σεξ το πουλάει με χίλιους δυο τρόπους και το ξευτελίζει. Ένα άτυπο πρωτάθλημα βρίσκεται σε εξέλιξη στις αντρικές παρέες. Πόσες και πως θα πηδήξουμε. Αγώνας σικέ. Πρωτάθλημα της πούτσας. Κυριολεκτικά!!! Το ψέμα κάνει πάρτι και ο καθένας νομίζει ότι γίνεται πιστευτός από την παρέα.
Δεν αντέχω τέτοιες κουβέντες. Προτιμώ να ακούω και να μην μιλάω...
Τόσο σπέρμα που κυκλοφορεί στη συζήτηση αν ήταν αληθινό θα είχαμε πνιγεί...

Το καλύτερο όμως όπως λέει και η
Lili είναι να πηδήξεις το μυαλό του άλλου. Από τις καλύτερες σκέψεις που διάβασα στα blogs.
Γιατί πώς να το κάνουμε τα πάντα είναι στο μυαλό μας. Ακόμη και αυτό το γαμημένο σεξ από το μυαλό ξεκινά. Εγκεφαλικά όντα!!!

Βλέπω με οίκτο τους γαμιάδες. Πηδάνε κορμί , σάρκα , μουνί. Δεν μπορούν όμως να πηδήξουν μυαλό!!! Και αν δεν πηδήξεις μυαλό καλύτερα... άραξε στη μαλακία σου!!!

Να πηδάς μυαλό και κορμί. Η υπέρτατη ηδονή!
Δύσκολη υπόθεση!
Θέλει δρόμο , θέλει κόπο!

Κυριακή, Απριλίου 09, 2006

Βίκυ

Βίκυ. Γενέθλια ημέρα. Στο δρόμο προς τα 30. Λέξεις της Άνοιξης , χρώματα , αρώματα σε ένα αγαπημένο πρόσωπο.
Δώδεκα χρόνια και βάλε κρατάει αυτή η ιστορία , αυτός ο έρωτας φιλίας. Με τα χρόνια χτίζεις επικοινωνία. Μιλάς με τα μάτια!
Πέρασαν ζόρικες καταστάσεις... Τώρα μάλλον βρισκόμαστε στην ευθεία... Ο χρόνος θα δείξει...
Βίκυ... παρέα με τους αγγέλους.
Βίκυ... παρέα με το χαμόγελο
Λέξεις φτωχές αδυνατούν να μιλήσουν για τη Βίκυ...
Βίκυ μου , δώδεκα χρόνια και σ αγαπώ ακόμα...
Χρόνια Πολλά!


Με τα δόντια να κρατάει το θυμό του
απ΄ τα μάτια του να κρέμονται τα χρόνια.
Ήρθαν δύσκολοι καιροί μεσ’ το μυαλό του
σε μια κίνηση έχασε όλα του τα πιόνια.




Η Βασίλισσα στα μαύρα πλησιάζει,
του γελάει με τα χείλη της κομμάτια.
Ένα ψέμα ανοίγει και τον αγκαλιάζει
Και του δίνει δυο φιλιά στα δυο του μάτια




Τον φυσάει και σκορπάει το άρωμά του,
τον χαϊδεύει και τα χρώματά του σβήνει.



Τον τρυπάει με την γλώσσα στην καρδιά του
Κι’ όλες του τις αναμνήσεις του τις πίνει
Μαύρος έρωτας τον παίδευε όλη νύχτα,
ότι ξόδεψε τα μάζεψε αιώνες.




Το πρωί μια ευχή κρατούσε μες τη νύχτα,
να μην έρθουν οι επόμενοι χειμώνες.

Παρασκευή, Απριλίου 07, 2006

Παιχνίδι με τις λέξεις




Κέρασε ένα τσιγάρο να σου πω τη συνέχεια... τη συνέχεια του παραμυθιού της ζωής. Χωρίς ακουστικά. Με επενδύσεις ζωής και έργα ζωής. Ψεύτικα διλήμματα σε ψεύτικο κόσμο. Ο θίασος της αλλαγής , μια συνταγή από τα ίδια. Με κομμένα φτερά δεν μπορείς να μάθεις να πετάς. Η επένδυση δεν πετάει...

Επένδυση σε λέξεις.

Το παιχνίδι με τις λέξεις το έμαθες καλά;

Να στο θυμίσω πάλι:

Άγνοια , Γνώση , Σχιζοφρένεια , Μαύρο , Λευκό της Παρθένας , Χρώμα χρήμα , Χρέη , Ψυχή στα Κόκκινα , Άγριο Σεξ , Ανία , Νοσταλγία , Χρόνος εχθρός , Θανάτου φίλους , Αλήθεια , Κέρνα , Σκάσε , Άκουσε , Σιωπά.

Αυτές είναι οι λέξεις , κράτησέ της και φτιάξε μια ιστορία από τη ζωή σου με όλες αυτές τις λέξεις. Μπορείς;

Σου μοιάζει δύσκολο μα αν προσπαθήσεις θα τα καταφέρεις.

Βλέπεις είναι κοινές οι λέξεις.

Κοινές γυναίκες οι λέξεις. Σαν πόρνες που όλοι τις έχουν πηδήξει αλλά κανείς δε τις άγγιξε... στη ψυχή.

Το ίδιο και οι λέξεις. Όλοι της λένε , όλοι της γράφουν μα πόσοι της νιώθουν ολοκληρωτικά;

Λέξη με το βάρος της , το κύρος της.

Μια στάλα χρόνου αν αφιερώσεις για να νιώσεις τη κάθε λέξη θα ... θα αλλάξεις. Θα αλλάξεις το χρώμα του χρόνου σου και το χρόνο του χρώματος.

Οι λέξεις είναι κορίτσια ... κορίτσια που καλπάζουν στο άλογο... μέσα στο πυκνό δάσος ... εκεί που το κορμί χάνεται , γίνεται αόρατο ανάμεσα στους κορμούς των δέντρων... καθένας βλέπει ότι του προσφέρει η οπτική του γωνία και η στιγμή του χρόνου. Αν παγώσεις το χρόνο θα δεις το κορίτσι της λέξης...

Τότε ίσως νιώσεις την ύπαρξη σου ... μέσα στην ολότητα της λέξης του σύμπαντος.

Πέτα αυτό το κείμενο.

Κράτησε όμως μια λέξη του...

Ποια;

Διάλεξε εσύ και πες μου...

Τρίτη, Απριλίου 04, 2006

Με σκότωσε... η Ελπίδα!

Κι όμως οι άνθρωποι σκοτώνονται ακόμη και υπάρχουν βιολογικά. Καμία φορά κιόλας σκοτώνονται και σκοτώνουν!!! Η Ελπίδα με σκότωσε με τα λόγια της , σκοτώθηκε μέσα μου. Έτσι ξαφνικά χωρίς να ξέρω τα αίτια. Σκληρότητα από ένα ευαίσθητο πλάσμα. Να που τελικά η ζωή έχει τα δικά της παράξενα παιχνίδια. Ούτε πλήθος , ούτε σιωπή . Μόνο απορίες...

Η Ελπίδα ένα λατρεμένο χαριτωμένο πλασματάκι. Τη γνώρισα στα 18 της. Σωτήριο έτος 1992!!! Φοιτήτρια της Νομικής. Δε θα την αποκαλούσες γυναίκα αλλά κοριτσάκι. Μέτριο ανάστημα προς το κοντό , γλυκό πρόσωπο , καστανά μαλλιά , φοβερά χείλη που έτειναν προς το σαρκώδη , χαμόγελο αφοπλιστικό... χαμόγελο της αφέλειας αλλά και της πρόκλησης. Με δύο λόγια η Ελπίδα ήταν το πρόσωπο που λάτρευες από την αρχή. Δε μπορούσε να περάσει απαρατήρητη αυτή η εικόνα της Ελπίδας.
Γνωριμία στα γενέθλια ενός κοινού φίλου. Εντυπωσιάστηκα μόλις την είδα. Και η πρώτη ατάκα που της πέταξα ήταν : «Ελπίδα είσαι σα μωράκι!» Ίσως να μην είχε ακούσει πιο ηλίθιο κομπλιμέντο. Το είδα στο πρόσωπό της. Μου χαμογέλασε και... αρχίσαμε να μιλάμε. Πρώτες τυπικές κουβέντες.
Τσιγάρο. Ο τρόπος που κάπνιζε η Ελπίδα ήταν μοναδικός! Σα να ήθελε να ζωγραφίσει με τον καπνό του τσιγάρου τα όνειρά της , τις φιλοδοξίες της.
Η Ελπίδα μου άρεσε επικίνδυνα. Παρέα και ποτό. Πολύ ποτό. Σε μια στιγμή όπως η Ελπίδα ήταν γυρισμένη δεν άντεξα και ... τη χούφτωσα. Μια άσεμνη χειρονομία που η Ελπίδα την αντιμετώπισε με χαμόγελο. Με έκανε να νιώσω άσχημα. Το είχε αυτό το προτέρημα η Ελπίδα. Ήξερε να σε αφοπλίζει ανάλογα με την περίπτωση.
Το πάρτι του κοινού γνωστού μας τελείωσε και εγώ με την Ελπίδα ξημέρωμα Κυριακής βρέθηκα να τρώμε πατσά!!! Τα καλά της Θεσσαλονίκης.
Με την Ελπίδα είπαμε καληνύχτα με ένα πεταχτό φιλί στο στόμα και συμφωνήσαμε να βρεθούμε για καφέ τις επόμενες ημέρες.

Πέρασαν πολλές επόμενες μέρες... μήνες πέρασαν. Σεπτέμβρης ήρθε και η Ελπίδα είχε την ονομαστική της εορτή. Με προσκάλεσε στην γιορτή της. Δε το περίμενα μετά από τόσο καιρό από την τυχαία μας γνωριμία να με φωνάξει στη γιορτή της... Χάρηκα και απόρησα.
Κόσμος , χαρά , ημέρα εορτής , ποτά , όμορφα. Έξοδος νυχτερινή. Φινάλε της βραδιάς. Με την Ελπίδα συνοδεία στο σπίτι της. Εκείνη μου το ζήτησε.
Στο σπίτι της Ελπίδας...δάκρυα διαρκείας. Μόλις φτάσαμε η Ελπίδα άρχισε να κλαίει. Τα είδα όλα. Να κλαίει ένας άνθρωπος που ακόμη δεν το ξέρεις και τόσο καλά , είναι δύσκολη υπόθεση.
Τι να πεις; Τι λόγια παρηγοριάς να επινοήσεις;
Σε μια στιγμή η Ελπίδα με ρώτησε αν ξέρω γιατί κλαίει. Κάτι είχα υποψιαστεί αλλά δεν ήμουν σίγουρος. Υποψιαζόμουν ότι η Ελπίδα ήταν φουλ ερωτευμένη με αγόρι της παρέας και εκείνος την «έφτυνε». Απάντησα στην Ελπίδα και... σοκαρίστηκε που το είχα καταλάβει.
Ποτό και τσιγάρα η αντίδρασή της.
Το ίδιο και εγώ.
Ξαπλώσαμε στο κρεβάτι. Ποθούσα την Ελπίδα. Άρχισα να την γδύνω... Δεν είχε όμως καμία συναίσθηση της κατάστασης η Ελπίδα. Σταμάτησα.
Κοιμηθήκαμε.
Το πρωί η Ελπίδα έδειχνε πιο καλά. Από τις πρώτες κιόλας κουβέντες διαπίστωσα ότι η Ελπίδα δε θυμόταν τίποτα. Είχε κενό μνήμης.
Με ευχαρίστησε που έμεινα κοντά της το βράδυ.
Από εκείνη τη μέρα η Ελπίδα έγινε φίλη. Φίλη με την οποία πάντα έπαιζε το στοιχείο του ερωτισμού.
Βράδια ατελείωτα με κουβέντες. Ξαφνικές επισκέψεις ο ένας στον άλλον. Τέλεια επικοινωνία , κοινοί κώδικες.
Στην πορεία όμως άρχισα να ερωτεύομαι τρελά την Ελπίδα. Εκείνη να μου μιλάει για γνωριμίες και εραστές και εγώ να ακούω και να πονάω.
Δεν άντεξα και ... με κατάλαβε. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα πάψαμε να βλεπόμαστε με την ίδια συχνότητα.
Βρήκα τις ισορροπίες μου.
Χρειάστηκα χρόνο και δύναμη.
Ξανά η Ελπίδα στη ζωή μου.
Ως φίλη.
Βέβαια τα παιχνίδια του ερωτισμού εξακολούθησαν να υπήρχουν. Είχαμε τόση οικειότητα σε σημείο παρεξήγησης...
Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη σκηνή ενός απογεύματος. Ερωτευμένος εγώ εκείνη την περίοδο με την Ελένη , κοινή φίλη και των δύο μας. Η Ελπίδα στο σπίτι μου. Έδειχνε ερεθισμένη... μου μιλούσε για το πώς νιώθει πρησμένο το στήθος της. Με προέτρεψε να το αγγίξω. Υπάκουσα. Με φίλησε... Με γλώσσα αυτή τη φορά. Και η αξέχαστη ατάκα της: « Γεύτηκα τα υγρά του φιλιού σου. Ωραία γεύση!»
Ωραίο απόγευμα , σκέφτηκα.
Η φάση σταμάτησε στο φιλί. Και όλα αυτά έγιναν με ένα τρόπο μαγικό. Χωρίς να υπάρχει τίποτα το πονηρό... όσο παράδοξο και αν ακούγεται αυτό. Αυτός ήταν ο χαρακτήρας , το στυλ της Ελπίδας.

_________________________________________

Κάπως έτσι συνεχιζόταν η σχέση μας.
Από την πρώτη γνωριμία μας είχαν περάσει 6 χρόνια. Η Ελπίδα ήταν πάντα η αγαπημένη φίλη , το πρόσωπο του ερωτισμού και όχι του έρωτα , το πρόσωπο του πόθου αλλά όχι του σεξ.
Εκείνη την εποχή που κλείναμε 6ετια γνωριμίας βγαίναμε και οι δυο μας από αποτυχημένες σχέσεις. Κυρίως εγώ , η Ελπίδα είχε φλου σχέσεις.
Βρισκόμασταν πρωί βράδυ. Πύκνωσαν και τα υγρά φιλιά μας. Παρόλα που είχαμε ξεκαθαρίσει ότι δε θα κάνουμε ποτέ σεξ. Μας άρεσαν τα υγρά φιλιά και σε αυθόρμητες φάσεις τα απολαμβάναμε.
Στο «Μύλο» της Θεσσαλονίκης , Φλεβάρης ήταν , συναυλία του Σωκράτη Μάλαμα. Υπέροχα. Αν και δεν είχαμε φράγκα γίναμε σκνίπα στο μεθύσι. (Ας είναι καλά το μπουκάλι με τη βότκα που είχαμε πάρει μαζί μας )
Επιστροφή στο σπίτι της Ελπίδας. Αρχίζω να κλαίω... να κλαίω και να πονάω... Αιτία;
Αιτία ο φακός επαφής που με ενοχλούσε. Και δεν είχα μαζί μου ούτε υγρά ούτε θήκη να τον βγάλω.
Η Ελπίδα να με ρωτάει τι έχω... και όταν της είπα την αιτία το έριξε στα γέλια. Με το δίκιο της.
Πέσαμε στο κρεβάτι. Φιλιά. Γδύσιμο.
Το μάτι μου να πονάει...
Η Ελπίδα έθεσε τα ερώτηματα : Να το κάνουμε ή όχι; Αν το κάνουμε θα καταστρέψουμε τη φιλία μας;
Και όλα αυτά τα ερωτήματα την ώρα που έβγαζα το κάτω μέρος του εσωρούχου της Ελπίδας. Το χέρι μου σταμάτησε... Σταμάτησα και άκουγα τα ερωτήματα της Ελπίδας. Το εσώρουχο είχε σταματήσει λίγο πιο πάνω από το γόνατο της. Κοκαλωμένο το χέρι μου.
Σκεφτηκα (όσο μπορούσα να σκεφτώ) και άρχισα να επαναφέρω το εσώρουχο στην αρχική του θέση.
Η Ελπίδα τότε με μια κίνησή της αλλάζει την πορεία του εσωρούχου της. Το έβγαλε!!! Με το πιο ξεκάθαρο τρόπο μου έδειξε την απόφασή της.
Τώρα το χέρι μου ήταν ανάμεσα στα πόδια της Ελπίδας. Και πάνω στο μεθύσι μου της πετάω την κορυφαία ατάκα:
«Μα είναι τόσο απαλό!!!»
Και η απάντησή της: «Χρησιμοποιώ καλό σαμπουάν!!!»
Το ρίξαμε στα γέλια.
Το μάτι όμως πονούσε φρικτά. Η ενόχληση από τους φακούς επαφής είχε φτάσει στο απροχώρητο!!!
Δε μπορούσα ούτε σεξ να κάνω....ακόμη και ήταν σεξ με την Ελπίδα.
Τελικά αναχώρησα επειγόντως για το σπίτι μου. Αχ! Το μάτι μου....
Την επόμενη μέρα μέσα σε κλίμα αμηχανίας βρεθήκαμε με την Ελπίδα. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι καλύτερα που δεν κάναμε σεξ το προηγούμενο βράδυ.

_________________________________________

Η σχέση μας με τα καλά και τα δύσκολα να συνεχίζει την πορεία της.
Τα τελευταία χρόνια κοινό σημείο συνάντησης η Αθήνα.
Μάλιστα η Ελπίδα ήταν και υποψήφια κουμπάρα μου. Τελικά δεν θέλησε να γίνει κουμπάρα στο γάμο μου.
Ήταν όμως καλεσμένη στο γάμο... στο γάμο μου ένα χρόνο πριν...
Η Ελπίδα όμως εξαφανίστηκε λίγο πριν το γάμο μου. Την αναζήτησα στο τηλέφωνο πολλές φορές ώστε να της έκλεινα ξενοδοχείο στο μέρος που θα γινόταν ο γάμος ( Νυμφαίο) αλλά τίποτα! Καμία απάντηση.
Προσπάθησα να σκεφτώ αν είχα κάνει κάτι άσχημο.
Θυμήθηκα την τελευταία μας συνάντηση στην Πετρούπολη στο TeraPetra. H Ελπίδα έδειχνε χαρούμενη. Είχε βρει τις ισορροπίες της. Χαιρόταν που θα παντρευτώ. Μάλιστα είχε γνωριστεί και με τη μέλλουσα γυναίκα μου και τη συμπαθούσε ιδιαιτέρως. Είχαν τόσο καλή σχέση που μίλησαν και για όσα είχαν συμβεί ανάμεσα σε μένα και σε εκείνη.
Στη τελευταία μας συνάντηση της χάρισα και cd με κοινά μας ακούσματα.
Από εκείνη τη μέρα η Ελπίδα όχι μόνο δεν ήρθε στο γάμο μου αλλά ούτε εμφανιζόταν στο τηλέφωνο.
_________________________________________

Χθες δεν άντεξα και είπα να κάνω άλλη μια απόπειρα επικοινωνίας.
Τηλεφώνησα στην Ελπίδα.
Απάντησε στο τηλέφωνο.
«Γρηγόρη δε μπορώ να σου μιλήσω και σε παρακαλώ να μη με ξαναενοχλήσεις»
Έμεινα με το τηλέφωνο στο χέρι.
«Μα γιατί τι έγινε;» κατάφερα να ρωτήσω.
«Δεν έχω να σου πω τίποτα απλά δε μου φέρθηκες έντιμα;» ,η απάντηση της Ελπίδας.
Μάταια ζήτησα εξηγήσεις.
Η επικοινωνία σταμάτησε.
Απορίες και ερωτηματικά , μέσα και έξω μου! Τι στο διάολο έκανα και αντιδρά έτσι η Ελπίδα;
Ακόμη να βρω απάντηση.
Με σκότωσε... η Ελπίδα!
Ποτέ δε περίμενα να συμβεί αυτό...
Έστω και χωρίς Ελπίδα θα ζήσω....
Αν κάποτε τύχη και με διαβάσει να ξέρει ότι την αγαπώ....!!!

Δευτέρα, Απριλίου 03, 2006

Τα ρίσκα ή τα χάπια μου

Ρίσκο. Λέξη πολύτιμη. Ιδανική για το «προχώρα» της ζωής. Στο πόνο , στη χαρά. Μα μια μαστούρα εμμονής και δανεικά φτερά. Αναζήτηση φλόγας. Στη μέρα και στη νύχτα.

Για πόσα πράγματα μπορείς να ρισκάρεις;

Και εδώ δε μιλάμε για τηλεπαιχνίδι. Μιλάμε για το deal της ζωής. Με λόγια κα νάρκες του χθες τράβα προς το αύριο.

Πειραγμένα εγκεφαλικά κύτταρα. Πειραγμένα λόγια και σκέψεις. Μέχρι εκεί. Δε θα σου μιλήσω για το «πείραγμα» των φίλων... Των φίλων που ρίσκαραν λάθος και γάμησαν όχι μόνο τη ψυχολογία τους αλλά το ίδιο τους το είναι. Και παρόλα αυτά ελπίζουν... ελπίζουν για το επόμενο λάθος , για το επόμενο ρίσκο που δε θα τους κάτσει. Ειλικρινά τους θαυμάζω. Σαν έρημα ξωκλήσια στην κορυφή του βουνού. Ηττημένα και περήφανα.

Τα ρίσκα της αξιοπρέπειας. Για όλους είναι τα ναυάγια της ζωής , το «τίποτα». Για μένα είναι ο άπειρος ορίζοντας που δε ξέρεις τι θα σου βγάλει: ανατολή ηλίου ή ηλιοβασίλεμα. Θα το απολαύσουν όμως και...θα περιμένουν άλλες μέρες.

Ημέρες με τον ήλιο της δικαιοσύνης. Μεγάλα λόγια και αριστερές παπαριές. Τράβα τα ζόρια σου και μην περιμένεις τίποτα. Ούτε να παρακαλάς κανένα μαλάκα κέρατα. Πάρε τα ρίσκα σου και... τα χάπια σου. Χάπια της λήθης και της δύναμης και της αγάπης!!!

Ναι της αγάπης μη σου φαίνεται παράξενο. Ταιριάζει νοηματικά το ρίσκο της αγάπης. Όχι το ρίσκο της αγάπης για ψόφιες γκόμενες και γκόμενους. Το ρίσκο της αγάπης για το πάθος της δημιουργίας και της «ενσωμάτωσης» ανθρώπου. Πώς να ενσωματώνεις ανθρώπους μέσα σου και να μη φοβάσαι τα ρίσκα τους.

Πολλά ρίσκα έχω να σου πω...αλλά τι νόημα έχει... Τα δικά σου και τα δικά μου... Μπορούν να συμπέσουν τα ρίσκα δύο ανθρώπων; Μα και βέβαια. Η μόνη διαφορά είναι ότι ο καθένας έχει χάσει διαφορετικά πράγματα. Εδώ είναι και η δύναμη του ρίσκου. Άλλοι έχουν να χάσουν μόνο την ελευθερίας τους και άλλοι μόνο το χρόνο τους.

Ε , σύντροφε δε θα χάσουμε και την παρθενιά μας. Αυτή την πουλήσαμε , δεν τη ρισκάραμε. Την πουλήσαμε τότε που θέλαμε το ανέφικτο και... πήραμε αντάλλαγμα εκτός από τα τρία μας τη θεσούλα μας. Τη θεσούλα που δε σηκώνει ρίσκα. Μόνο «σεμνά και ταπεινά» που είπε και ο Κωστάκης.

Να ρισκάρω σήμερα... για το ρόδο το αμάραντο!!! Και η ποίηση να φυτρώσει στη γλάστρα του κρανίου μου , στη γλάστρα του κρανίου σου. Fucking season!

Το ρίσκο έχει τις ρίζες του... στη στιγμή της σύλληψης. Της βιολογικής σύλληψης ενός οργανισμού. Κάνεις έρωτα (ή πηδιέσαι) και δε ξέρεις τι θα βγει... Τι άνθρωπός , τι ψυχή , τι μυαλό. Αν αυτό δεν είναι ρίσκο τότε... δε με καταλαβαίνεις.

Στη δημιουργία είναι όλα τα ρίσκα...

Δεν αγαπάς όμως τα ρίσκα. Καταφύγιο στην απουσία ρίσκου. Ίσως να μην μπορείς αλλιώς , ίσως να μη μπορώ αλλιώς...

Νταήδες του μυαλού , μπάτσοι του μυαλού χτυπάνε και βιάζουν τα οράματα. Τα ξεσκίζουν για την ακρίβεια μου...

Και το ανέχεσαι , και το ανέχομαι...

Λέω να πάρω τα ρίσκα μου... Κυκλοφόρησαν σε νέα συσκευασία με δώρο DVD δύο αισθησιακές εφημερίδες !(σαν αυτές που βάζουν οι εφημερίδες και δεν τις αποκαλούν τσόντες) Η τιμή είναι ακριβή αλλά τουλάχιστον αν αποτύχουν τα «ρίσκα» θα μου μείνουν οι τσοντούλες.

Αγοράστε τη νέα συσκευασία με τα ρίσκα. Για όσα δεν ... δεν έκανες, δεν μπόρεσες , δεν ήθελες...

Λέω να πάρω τα ρίσκα μου και .... μετά λέω να πάρω τα χάπια μου.

Κρίμα να πίνω και να μην σας δίνω.... χα χα χα!