Τετάρτη, Απριλίου 26, 2006

Μπάτσοι των δρόμων και των ψυχών

Μπάτσοι, παράξενο είδος ανθρώπου. Εδώ και αρκετό καιρό με απασχολεί η ψυχολογία του μπάτσου. Χωρίς επαναστατική διάθεση αλλά με διάθεση διερεύνησης της ανθρώπινης ψυχολογίας. Υπάρχουν και οι «μπάτσοι» της ψυχής μας... Συμπεριφορές ανθρώπων που θυμίζουν την εξουσία του μπάτσου!

_______________________________

Ποια τα αίτια που μπορούν να οδηγήσουν έναν άνθρωπο να γίνει εργαλείο ενός κατασταλτικού μηχανισμού; Πως μπορεί να νιώθει ένας μπάτσος όταν ασκεί βία; Ερωτήματα που δεν μπορεί να έχουν επιφανειακή απάντηση.
Θυμάμαι πριν χρόνια κανένας φίλος ή συμμαθητής μου δεν τολμούσε να πει ότι ήθελε να γίνει μπάτσος. Αντίθετα σήμερα βλέπω νεαρά παιδιά να δηλώνουν πρώτη προτίμηση τις Σχολές της Αστυνομίας στο μηχανογραφικό δελτίο των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Η εξήγηση που δίνουν είναι η σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση. Μου μοιάζει φθηνή αυτή η εξήγηση. Να θυσιάσεις τόσα πράγματα για την «επαγγελματική αποκατάσταση» ; Κάτι άλλο συμβαίνει …. Ίσως ο εθισμός σε καταστάσεις «Big Brother» , ίσως ο ιδεολογικός αμοραλισμός , ίσως η παιδεία… Πολλά ίσως. Το αποτέλεσμα δεν αλλάζει.
Το επάγγελμα του μπάτσου ολοένα και γνωρίζει κοινωνική αποδοχή. Τα ΜΜΕ μας κάνουν πλύση εγκέφαλου για την αναγκαιότητα περισσότερης αστυνόμευσης , κάμερες παντού κτλ. Μπορεί να έχουν δίκιο αλλά η διασφάλιση της ασφάλειας δεν σημαίνει αστυνομοκρατία.
Η ψυχολογία του μπάτσου από την άλλη είναι μπλεγμένη ιστορία. Κουβέντιαζα με ένα ΜΑΤατζη για το πώς νιώθει όταν βαράει κόσμο. Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική. «Τα κωλόπαιδα τα ανεχόμαστε ώρες να μας βρίζουν , να μας βρίζουν τη μάνα κτλ. Δεν χτυπάμε χωρίς διαταγή. Μα όταν γίνει το ντου τους τσακίζω.»
Και η ερώτησή μου: «Καλά χτυπάς μόνο όσους έβρισαν ή έκαναν επεισόδια;» Και η απάντηση: « Καλά είσαι τρελός. Όλοι για ξύλο είναι!!!»
Η ουσία δηλαδή δεν είναι να βρούνε τους «ταραξίες» αλλά να εκτονωθεί ο μπάτσος για τις ώρες που περνάει περιμένοντας το τέλος μιας πορείας ή ενός αγώνα ποδοσφαίρου.
Ο διάλογος με το ΜΑΤατζη συνεχίζεται. «Δεν είναι προκλητικό 5-6 από το ΜΑΤ να βαράνε 1 άτομο άοπλο; Τέτοια περιστατικά είναι συχνά» Και η απάντηση. «Γιατί να σεβαστώ το κωλόπαιδο που με την κάλυψη του πλήθους πετάει πέτρες ή βρίζει;» Και η κουβέντα συνεχίζεται λέγοντάς του «Μα εσύ οφείλεις να είσαι εγκρατείς διότι έχεις και μια εκπαίδευση.» Και ο διάλογος κλείνει με την απάντηση του μπάτσου «Η εκπαίδευση είναι για τους γραφιάδες όχι για μας…»
Υποψιάζομαι ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι ειδική κατηγορία ανθρώπων. Άνθρωποί που έχουν απολέσει το ανθρώπινο συναίσθημα , την ευαισθησία για τον συνάνθρωπο, τις ιδεολογικές τους ανησυχίες. Ακόμη και ο «καλός;» αστυνομικός πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα θα παρασυρθεί από τη δύναμη της «εξουσίας». Ήθελα να ρωτήσω αν αυτοί οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι είναι πιόνια ενός μηχανισμού εξουσίας;
Αν αντιλαμβάνονται ότι κάποιοι τους χρησιμοποιούν; Αλήθεια το να χτυπάς συνταξιούχους ή να βεβηλώνεις χώρους όπως το Πολυτεχνείο ή να στέλνεις να ανθρώπους στο νοσοκομείο είναι δουλειά….;

______________________________________

Αλλά και στην καθημερινότητά μας υπάρχουν οι «μπάτσοι» και ας μην είναι επαγγελματίες. Η εξουσία διαφθείρει τον άνθρωπο , η δύναμη τρελαίνει. Η εξουσία του γονέα στα παιδιά του μερικές φορές θυμίζει «μπάτσου» συμπεριφορά , το ίδιο και η εξουσία του άνδρα σε μια γυναίκα.
Η συμπεριφορά «μπάτσου» είναι η χειρότερη ανθρώπινη συμπεριφορά. Φαινόμενο που διαρκώς επεκτείνεται.... Σκάρτεψαν οι άνθρωποι. Και εκείνο το παλιό σύνθημα σκότωσε το μπάτσο που κρύβεις μέσα σου είναι πάντα επίκαιρο...

5 σχόλια:

Jamella είπε...

η θεματολογια σου ειναι παντα απροσμενη
:-)

Γρηγόρης είπε...

@Jamella
Η ζωή είναι πιο απρόσμενη...

i-adespoti είπε...

Πόσο πίσω και πού με πήγες απόψε μ'αυτό το σύνθημα ...σκότωσε τον μπάτσο που κρύβεις μέσα σου...
το επανυιοθετώ, ύστερα απο πολλά χρόνια. Πρέπει να εχω ψιλογεράσει και κάποιοι να μου αποβλάκωσαν το μυαλό, δεν μπορεί, εχω ξεχάσει τα καλύτερα.
Μου'βαλες ιδέες να θυμηθώ συνθήματα που είχα γράψει, ξαναγράψει, υπογράψει σε τοίχους της γειτονιάς μου.
Πλέον δεν εχω γειτονιά. το λένε "οικισμό"...

αυτόν τον π....το μπάτσο έπρεπε να τον είχα σκοτώσει.

Jamella είπε...

με αυτα σου τα σκαμπανεβασματα , τις μελαγχολιες, τα παραξενα ταξιδια της σκεψης, μερικες χαρες, συναισθημα, πικρα, μνημες, ναι, νομιζω οτι ζεις βαθεια..

Γρηγόρης είπε...

@jamella
Να σου πω μια αγαπημένη φράση;
"Ψυχή βαθειά ,ρε"
Η παραπάνω φράση είναι το "προσωπικό ευαγγέλιο" ζωής... Άσε που έχει και ολόκληρη ιστορία...