Κυριακή, Ιουλίου 30, 2006

Μακελειό στην Κανά

Παρακολουθώ το δελτίο ειδήσεων του MEGA για το μακελειό στην Κανά.
Νεκρά παιδιά. Πτώματα! Η οργή δε ξέρω αν έχει νόημα.
Ποιες πολιτικές σκέψεις και αναλύσεις μπορείς να κάνεις; Νεκρό σημείο του εγκεφάλου. Παύεις να νιώθεις άνθρωπος.
Μια γροθιά στο στομάχι! Και μετά τι;
Να προχωρήσουμε στις υπόλοιπες ειδήσεις; Να κανονίσουμε την νυχτερινή μας έξοδο;
Άδικο αίμα! Ούτε Θεός , ούτε Αλλάχ.
Και ένας οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ανύπαρκτος.
Το αίμα των αμάχων θα είναι πάντα ζωντανό.

Και η δικαιολογία του Ισραήλ προκαλεί περισσότερη οργή. «Είχαμε προειδοποιήσει και όποιος δεν φεύγει είναι συνεργάτης της Χεζμπολάχ.»
Και τα παιδιά λοιπόν συνεργάτες , «τρομοκράτες».
Χωρίς διέξοδο τι να κάνεις;
Περιμένεις απλά τις βόμβες.
Το βέβαιο είναι ότι η βία γεννάει πάντα βία.

Το χέρι χιλιάδων ανθρώπων Αράβων έχει οπλιστεί. Και δικαίως. Το αρνητικό είναι ότι και πάλι θα την πληρώσουν αθώοι , έστω και αν είναι αμερικανοί πολίτες.

Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι ότι αυτή η κτηνωδία δεν συμβαίνει ούτε στο ζωικό βασίλειο.

Της Κανά! Του θανάτου!

Και οι βόμβες εξακολουθούν να πέφτουν... και εμείς θα πιούμε το ποτό μας σε κάποιο νυχτερινό μπαρ.
Στην υγειά των νεκρών...

Επέτειος



Επέτειος! Ο καθένας έχει τις προσωπικές του ημερομηνίες. Από τα πιο ωραία μέχρι τα πιο περίεργα. Επέτειος γνωριμίας μέχρι επέτειο που κόβεις το κάπνισμα.
Καθένας όπως πορεύεται.
Να και μια επέτειος για τον Γρηγόρη. Επέτειος ζωής.
Επτά χρόνια Κυριακή!
Επτά χρόνια γνωριμίας με την Κυριακή , επτά χρόνια που κάθε ημέρα είναι Κυριακή!!!


Με τα δύσκολα και τα ωραία! «Στα δύσκολα σε θέλω» , φράση κλειδί.
Εκείνο το μεσημέρι της 30ης Ιούλη 1999 στο ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Η πρώτη συνάντηση! Ποιος θα μπορούσε να το προβλέψει ότι μια συνάντηση θα άλλαζε τη ζωή μας... Παράξενο παιχνίδι της μοίρας έλεγα. Μα πώς να το κάνουμε έτσι συμβαίνει με όλες τις γνωριμίες. Το τυχαίο που ανατρέπει το σκηνικό και θα μπορούσε να έχει και άλλα ονόματα ... κάρμα , μοίρα.
Αλλάζει η σχέση σου με τον κόσμο μέσα από μια γνωριμία.
Άγονη γραμμή!
Ταξίδι!
Σκοτάδι και φως! Στη θάλασσα της αγάπης!
Στο υγρό στοιχείο... και το πρώτο φιλί... της βροχής ... την ίδια νύχτα.
Σημάδι το υγρό στοιχείο.


Να εξημερώνεις τα πάθη και να βάζεις αγάπη... αιώνιο ταξίδι!

Ημέρα γιορτής σήμερα! Ημέρα γιορτής μας!

Σ’ αγαπώ Κυριακή μου!

Σάββατο, Ιουλίου 29, 2006

Τα blogs του πολέμου στο Λίβανο

Πρόκειται ίσως για την ευρύτερη διατύπωση απόψεων μέσω Διαδικτύου στον πλανήτη. Ισραηλινοί, Παλαιστίνιοι και Λιβανέζοι, πολίτες, μερικοί δημοσιογράφοι και άλλοι παρατηρητές γράφουν και καταγράφουν την κρίση στη Μέση Ανατολή σε ηλεκτρονικά ημερολόγια ή ιστολόγια (blogs) και αναρτούν φωτογραφίες στο Διαδίκτυο.



Ενεργά, πρώτοι οι Λιβανέζοι και οι Ισραηλινοί, αλλά και οι κάτοικοι της Μέσης Ανατολής και ακολουθώντας οι πολίτες του υπόλοιπου πλανήτη περιγράφουν με απλά λόγια, μεταδίδουν ζωντανά, αναλύουν, εξηγούν, ρωτούν, υποθέτουν, σχολιάζουν. Οι καταχωρίσεις ατελείωτες, χιλιάδες από την πρώτη ημέρα του, «εμείς τον αποκαλούμε πόλεμο, τίποτα λιγότερο και (χειρότερα δεν γίνεται άλλωστε) τίποτα περισσότερο. Ο υπόλοιπος κόσμος ας τον ονομάζει όπως θέλει», όπως γράφουν οι πολίτες του Λιβάνου κυρίως, αλλά και του Ισραήλ στα blogs. Οι bloggers υπογράφουν τα κείμενα ή τις φωτογραφίες που παραθέτουν άλλοτε με τα μικρά τους ονόματα, άλλοτε με ονοματεπώνυμο ή με ψευδώνυμα.

Την ώρα που δίπλα τους πέφτουν ρουκέτες, αγκυροβολημένοι σε ταράτσες πολυκατοικιών δίνουν ρεσιτάλ δημοσιογραφίας. «Καλύτερο ρεπορτάζ και από τους κορυφαίους δημοσιογράφους εφημερίδας, ραδιοφώνου ή τηλεόρασης», γράφει η γαλλική «Le Monde» που ανακηρύσσει τους «Λιβανέζους bloggers» (lebanesebloggers.blogspot.com) και την «Αλήθεια Ειπωμένη Ωμά» (truthlaidbear.com) «καλύτερες πηγές ενημέρωσης του πολέμου». «Ούτε οι πιο έμπειροι από εμάς δεν θα κατάφερναν τόσο εύστοχα να ζωντανέψουν στα μάτια του αναγνώστη έναν πόλεμο», αναφέρει η «Washington Post», και οι «Times» του Λονδίνου συμφωνούν ότι «είναι ο πόλεμος με το πιο πλούσιο ρεπορτάζ και φωτορεπορτάζ, που δεν κάνουν δημοσιογράφοι αλλά απλοί πολίτες, αυτόπτες μάρτυρες». Οι Ισραηλινοί από την πλευρά τους δίνουν τις δικές τους περιγράφες στο «Ροκ της Γαλιλαίας» (rockofgulilee. blogspot.com).


Είναι ο πρώτος πόλεμος με τόσες καταχωρίσεις στα ηλεκτρονικά ημερολόγια, μερικά από τα οποία δημιουργήθηκαν γι' αυτόν.

«Ανύπαρκτα αντιβιοτικά, ρεύμα, όλο και λιγότερη βενζίνη. Καμία διέξοδος», γράφει ο blogger με το ψευδώνυμο «Σημείωμα από τη Βηρυτό», που όπως πολλοί Λιβανέζοι bloggers νιώθει εγκλωβισμένος μεταξύ της Χεζμπολάχ και του Ισραήλ.

Εκτός όμως από το ρεπορτάζ, αυτό που καταφέρνουν οι bloggers είναι να περιγράφουν τα συναισθήματά τους γι' αυτό που συμβαίνει.


«Την περασμένη Τετάρτη πέρασα το βράδυ μου στα εγκαίνια ενός κλαμπ με την κοπέλα μου. Οι γυναίκες χόρευαν και οι άντρες κάπνιζαν στους ήχους της R&B μουσικής. Χθες, πέρασα το βράδυ μου, με παιδιά που έκλαιγαν και μητέρες που αγωνιούσαν στους ήχους των ισραηλινών βομβών» περιγράφει έκπληκτος για την ταχύτητα με την οποία εξελίσσεται η καταστροφή της πατρίδας του ο «Σημείωμα από τη Βηρυτό».

Ο Hardig, Σουηδός που κάνει το διδακτορικό του στις Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο George Washington, δημιούργησε το blog «Βηρυτός σε Πολιορκία» (beirutundersiege. blogspot.com). «Προσπαθούσα να επισκεφθώ τη Βηρυτό κάτω από ισραηλινό καθεστώς» τιτλοφορεί το ιστολόγιο. «Μόλις τώρα, ενώ έγραφα, άκουσα ένα πολεμικό αεροσκάφος έξω από το παράθυρό μου και μετά ένα μπαμ. Κοιτώντας έξω, βλέπω φυλλάδια να πέφτουν αργά στο οδόστρωμα. Ακόμα μία προπαγάνδα κατά της Χεζμπολάχ ή προειδοποίηση ότι και άλλες επιθέσεις θα ακολουθήσουν (;). Ο,τι και αν θέλουν να μου πουν, δεν ενδιαφέρομαι».

Ο Αμερικανός ανταποκριτής στη Μέση Ανατολή του περιοδικού «Time» Christopher Allbriton, παραπομπές των άρθρων του οποίου συχνότατα βρίσκει κανείς στα ιστολόγια, περιγράφει το δύσκολο εγχείρημα του διαχωρισμού των καταστροφών αυτού του πολέμου με εκείνες του παλιού: «Είναι μια ενδιαφέρουσα πρόκληση να θυμηθείς ότι το συγκεκριμένο μπαλκόνι διαμερίσματος που φαίνεται φρεσκοχτυπημένο είναι από επίθεση που έγινε προ 20ετίας».

Υπάρχουν και ηλεκτρονικά ημερολόγια με συγκεκριμένη θεματολογία, όπως αυτά που επικρίνουν τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Εχουντ Ολμερτ. «Ο τόπος του Gideon Levy» (gideonsblog.blogspot.com) είναι ένα από αυτά, με παραπομπές του Ισραηλινού δημοσιογράφου της «Haaretz», της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία ημερήσιας εφημερίδας του Ισραήλ, ο οποίος εκθέτει το εγκληματικό πρόσωπο της χώρας του στις περιγραφές του, αλλά και το «Εντός και εκτός της Βηρυτού» (www.beirutbeltway.com).


Westbankmama

«Ο εχθρός μας δεν είναι οι Λιβανέζοι πολίτες αλλά η Χεζμπολάχ. Οι άνθρωποι στον Λίβανο γνωρίζουν ότι ο εχθρός τους δεν είναι οι Ισραηλινοί αλλά οι τρομοκράτες που έχουν καταλάβει το νότιο μέρος της χώρας τους; Εάν δεν το ξέρουν, τότε όλες οι εξαιρετικά αισιόδοξες επαφές που γίνονται θα πάνε χαμένες».

Saul Richmond

«Τα blogs είναι πολύ πιο ισχυρά και ενδιαφέροντα από ό,τι υπάρχει στα παραδοσιακά ΜΜΕ. Οπωσδήποτε, συντριπτικά περισσότερο ενδιαφέροντα από τον βρετανικό "Guardian", ο οποίος έγραψε (και δεν είναι ο μοναδικός) σε κάποια ανάλυσή του ότι πρέπει "να επαναφέρει στην τάξη" (ποιος;) ο ΟΗΕ πρώτα τη Συρία και το Ιράν αφού "οι δύο αυτές χώρες εμπλέκονται καθαρά (;;;) στο θέμα της Χεζμπολάχ". Ας αφανίσουμε, λοιπόν, "εμείς τα Ηνωμένα (;) Εθνη" το Ιράν, τη Συρία και όποιον άλλον μας έρθει στο μυαλό για τους δικούς μας ("σωστούς") λόγους. Επιπλέον, είναι πολύ πιο εύκολο να υποθέτει κανείς από το Λονδίνο, την Ουάσιγκτον, τη Ρώμη κ.ο.κ. (και πολύ πιο διασκεδαστικό) από το να ζει την κατάσταση από κοντά».


roxana

«Γεια. Είμαι πρόσφατος αναγνώστης και συμμετέχων στο blog από την αρχή της σύγκρουσης Λιβάνου -Ισραήλ. Είναι πολλά αυτά που θέλω να γράψω αλλά θα ξεκινήσω με ένα σχόλιο σε μια θέση που εκφράστηκε. Η άποψη αυτή έγραφε: "Δεν είναι εύκολο να σκοτώσεις κάποιον που γνωρίζεις". Συμφωνώ ότι δεν είναι εύκολο αλλά το συμπέρασμα είναι λάθος αφού τίποτα προσωπικό δεν υπάρχει στον πόλεμο, στους βομβαρδισμούς και τις δολοφονίες!!! "Δυστυχώς", διότι αν υπήρχε κάτι προσωπικό θα είχε βάση ο ισχυρισμός σας. Σε ανταπόκρισή της από την επίθεση των ΗΠΑ στο Βιετνάμ η Οριάνα Φαλάτσι (Ιταλίδα δημοσιογράφος), που επιβιβάστηκε σε αμερικανικό αεροσκάφος το οποίο βρισκόταν σε αποστολή βομβαρδισμού της περιοχής Βιτ Κονγκ, παρ' όλο που έγραφε με συμπάθεια προς τους Βιετναμέζους, προσευχόταν στη διάρκεια της πτήσης, φοβούμενη για τη ζωή της: "Θεέ μου, βοήθησέ μας να τους σκοτώσουμε"!!!

Διαβάζοντας το blog καταλαβαίνω ότι είστε φιλο-Ισραηλινοί και είναι φυσιολογικό που συμπονάτε τους συμπολίτες σας αλλά για κάποιον που παρακολουθεί την κατάσταση από μακριά, αυτό που συμβαίνει είναι ένα εκατομμύριο φορές περισσότερο σκληρό για τους Λιβανέζους. Χιλιάδες ζωές μέχρι στιγμής έχουν βρεθεί σε απόγνωση και ο Θεός ξέρει πόσοι ακόμη θα σκοτωθούν. Εχουν καταστραφεί υποδομές και το μεγαλύτερο (!) μέρος της αμερικανικής συμπάθειας, κατανόησης, συμπόνιας είναι προς τους πολίτες του Ισραήλ (και καλά μέχρι εδώ) αλλά και προς τον στρατό του!!!

Πολλά μπορεί να πει κανείς και πολλά για τα οποία να δακρύσει. Δεν είναι εύκολο να παρακολουθεί κάποιος την πατρίδα του να μετατρέπεται σε νεκροταφείο.

ΥΓ. Δεν είμαι Λιβανέζα. Δεν είμαι αραβικής καταγωγής.

Lisa Goldman στη roxana


«Ισραηλινοί και Λιβανέζοι κλαίμε. Ολοι μας, εντάξει;

Μη συγκρίνεις σε παρακαλώ τους θανάτους Λιβανέζων με τους θανάτους Ισραηλινών. Η λίστα είναι μεγάλη και για τις δύο πλευρές. Πολύ μεγάλη. Κι ένας ακόμη είναι πολύ! Θα αισθανθείς καλύτερα αν σκοτωθούν περισσότεροι Ισραηλινοί ή όσοι και Λιβανέζοι;

Οταν δακρύζεις λοιπόν, να δακρύζεις για όλους μας - Λιβανέζους και Ισραηλινούς πολίτες των δύο μοναδικών δημοκρατιών της Μέσης Ανατολής, που βλέπουμε το όνειρό μας για ειρήνη να καταστρέφεται από τρελούς φανατικούς θρησκειών».

Anna

«Μπράβο Lisa! Θα ήθελα να είχα πει ακριβώς τα ίδια με τις ίδιες λέξεις σε κείνους που επιμένουν να με ρωτούν "πώς μπορείς να ανησυχείς για τους Ισραηλινούς όταν τόσοι πολλοί Αραβες έχουν σκοτωθεί;". Λέτε να περιμέναμε τώρα να ανησυχήσουμε και για τους Λιβανέζους; Και για τους δύο δακρύζουμε. Στην ίδια (χάλια) μοίρα είμαστε, οι πολίτες (να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα)».

Ramzi Sfeir


«Lisa, επίτρεψέ μου να σου πω πως το παλαιστινιακό κράτος είναι εξίσου δημοκρατικό όσο ο Λίβανος και το Ισραήλ. Το Al Jazeera σήμερα μετέδιδε σε ζωντανή σύνδεση με την πόλη Nablus όταν ένα στρατιωτικό τζιπ πλησίασε τη δημοσιογράφο του καναλιού και την απείλησε ότι θα την πατήσει. Οταν συνειδητοποίησε ότι δεν μετακινείται, έκανε λίγα μέτρα όπισθεν και πυροβόλησε ένα από τα μέλη του συνεργείου του καναλιού. Ολο αυτό μεταδιδόταν ζωντανά... Με όλο το σεβασμό, το βρίσκω αηδιαστικό για μια δημοκρατία! Πού είναι η ελευθερία του Τύπου; Το παιδί που πυροβόλησαν δεν ήταν καν Παλαιστίνιος, ήταν Ισραηλινός - Αραβας από το Βορρά... Μην αναφερθούμε και στις τέσσερις τελευταίες ημέρες που η αστυνομία του Ισραήλ δεν σταμάτησε να συλλαμβάνει τους ανταποκριτές του Al Jazeera συμπεριλαμβανομένου και ενός σκηνοθέτη του καναλιού που τον συνέλαβαν δύο φορές την ίδια μέρα... Ως δημοσιογράφος, πείτε μου τι λέτε γι' αυτό! Οσο και αν θέλω την ειρήνη... όσο και αν θέλω να δω την κατάσταση αυτή να τελειώνει, η κυβέρνηση του Ολμερτ συμπεριφέρεται χωρίς καμία λογική ή ανθρωπιά και πιστέψτε με είμαι σίγουρος ότι εύχονται η Χεζμπολάχ να χτυπήσει το Τελ Αβίβ γιατί κάτι τέτοιο θα την κάνει ακόμη πιο ισχυρή! Κυριαρχεί τρομοκρατώντας!!! Μην αναφερθώ και στην κυβέρνηση Μπους που υποστηρίζει τυφλά την κυβέρνηση Ολμερτ.... Γιατί καταδικάζει τις επιθέσεις στο Ισραήλ και επιτρέπει αυτές εναντίον του Λιβάνου; Από όσο γνωρίζω όσοι σκοτώθηκαν στον Λίβανο δεν είχαν καμιά σχέση με την Χεζμπολάχ»!

Lisa Goldman

«Εχεις δίκιο για το ότι η Παλαιστίνη είναι όσο δημοκρατικά είναι το Ισραήλ και ο Λίβανος - ήταν παράλειψή μου. Μάλλον σκεφτόμουν τις ομοιότητές τους ως "φιλελεύθερες" δημοκρατίες, αλλά και αυτό συζητιέται και έχεις δίκιο που μου εφιστάς την προσοχή.

Θα ελέγξω με τα κεντρικά του Al Jazeera στη Ramallah για το περιστατικό που αναφέρεις και θα περιμένω απάντηση του ισραηλινού στρατού. Θα σου στείλω τις πληροφορίες μόλις τις λάβω με e-mail».

rorok86


«Γεια Ramzi. Εχεις απόλυτο δίκιο με το σχόλιό σου. Είμαι Λιβανέζος που ζει στις ΗΠΑ. Σήμερα ανακάλυψα ότι ο τηλεοπτικός σταθμός LBC (ειδησεογραφικός) στον Λίβανο χτυπήθηκε από αέρος και ως αποτέλεσμα αυτού σκοτώθηκε ένας παρουσιαστής. Αυτό που κάνει η κυβέρνηση Ολμερτ στους Λιβανέζους είναι εκτός λογικής!!! Ο Νότος είναι εντελώς διαλυμένος. Οι πολίτες που σκοτώθηκαν ήταν απλοί άνθρωποι που προσπαθούσαν να ζήσουν τις ζωές τους. Ηταν όλοι άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα εκτός της οικογένειάς τους και της πατρίδας τους. Ακόμη και αν δεν σκοτώθηκαν οι ίδιοι, όταν τους τα παίρνεις αυτά τούς αφαιρείς τη ζωή. Πολλά παιδιά σκοτώθηκαν στον πόλεμο αυτό. Είναι δίκαιο αυτό για τους γονείς τους; 'Η σε αυτά τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να δουν τίποτα στη ζωή τους; Οι πολίτες του Λιβάνου βρίσκονταν σε πόλεμο για 35 χρόνια και δεν τους αξίζει να το ζήσουν ξανά από την αρχή. Είναι θύματα του πολέμου αυτού και υποφέρουν για πολιτικά συμφέροντα. Δεν λέω ότι αυτό που κάνει η Χεζμπολάχ είναι σωστό! Αλλά η αντίδραση του Ισραήλ δεν είναι λογική. Η δολοφονία αυτών των πολιτών και η διάλυση μιας χώρας δεν επιτρέπεται. Οι άνθρωποι αυτοί γυρνούν 40-50 χρόνια πίσω με τον πόλεμο αυτό. Ποιος θα ξαναχτίσει τη χώρα τους;».

Perpetually Calling Home Worried (Μονίμως Καλώντας Σπίτι Από Ανησυχία)

«Ωραίο μήνυμα Lisa. Είμαι πάρα πολύ απασχολημένος απαντώντας τα mail μίσους που λαμβάνω αλλά ελπίζω να βγεις σωστή. Μέχρι νεωτέρας επιτρέψτε μου να απαντήσω σε κάτι που ακούω ξανά και ξανά. "Δεν είμαστε εναντίον των πολιτών του Λιβάνου. Μόνο της Χεζμπολάχ". Η αλήθεια είναι ότι το είχα ξανακούσει στο παρελθόν και τώρα το ακούω συνέχεια. Εχουμε 900 τραυματίες, περισσότερους από 230 νεκρούς που δεν ανήκουν στη Χεζμπολάχ. Η Byblos (Jbeil) βομβαρδίστηκε. Το ίδιο και η Zahle. Ο (ανενεργός) στρατός του Λιβάνου έγινε στόχος παρ' όλο που είναι οι ίδιοι που η IDF (Israel Defense Forces) ζήτησε να παραταχθούν στα σύνορα... Θα σταματήσω εδώ. Το συμπέρασμα είναι ότι κανείς από τους "στόχους" δεν έχει σχέση με την Χεζμπολάχ (υπάρχουν χιλιάδες αλλα σημεία που σχετίζονται με τη Χεζμπολάχ, αλλά καταλαβαίνεις...)

Δεν χρειάζεται να πω ότι συμφωνώ σε αυτό που είπες ότι οι δύο πλευρές θα γίνουν ακόμη πιο σκληρές όσο συνεχίζεται η σύγκρουση. Την ώρα αυτή το Ισραήλ μάχεται "να προστατέψει τους πολίτες του" και οι Λιβανέζοι πέφτουν στη μάχη να "προστατέψουν την αυτονομία τους". Θα θυμούνται για πολλά χρόνια όσα συμβαίνουν τώρα. Στον Λίβανο συνέβη ακριβώς το αντίθετο από αυτό που είχε προγραμματίσει ο Ολμερτ.

Εγιναν όλοι ένα για να πολεμήσουν τον ξένο τύραννο. Θα λύσουν τα της εσωτερικής τους πολιτικής μόλις εξασφαλίσουν την αυτονομία τους. Αυτή είναι δυστυχώς η πραγματικότητα.

Ελπίζω να παραμείνετε ασφαλείς. Ο πλανήτης έχει ανάγκη από περισσότερους ανθρώπους σαν κι εσάς. Lisa σε θεωρώ φίλη μου αλλά δεν θα επιστρέψω ποτέ στο Ισραήλ...».

Nir

«Κοίτα, είμαι Ισραηλινός και καλώ κι εγώ συνεχώς σπίτι ανησυχώντας για τους γονείς μου που ζουν σε μια περιοχή που χτυπιέται συνέχεια από ρουκέτες της Χεζμπολάχ. Το γεγονός ότι σε κάθε έναν Ισραηλινό τραυματία ατιστοιχούν 10 Λιβανέζοι δεν σημαίνει τίποτα όταν ένα αγαπημένο σου πρόσωπο έχει χτυπηθεί.

Παρεμπιπτόντως δεν είναι η πρώτη φορά - καλούσα πάλι ανήσυχος τους φίλους και την οικογένειά μου όταν διάβαζα ότι τα δρομολόγια των λεωφορείων που έπαιρναν ή οι καφετέριες και τα εμπορικά κέντρα τα οποία επισκέπτονταν συχνά γίνονταν στόχος επιθέσεων αυτοκτονίας.

Ας μην ξεχνάμε ότι όλο αυτό ξεκίνησε από τη Χεζμπολάχ. Τι θα κάνατε εσείς αν ήσασταν το Ισραήλ;».

ainat

«Τι θα έκανα αν ήμουν το Ισραήλ; Είμαι Λιβανέζος και επέτρεψέ μου να απαντήσω: Θα ήθελα οπωσδήποτε να καταστρέψω τη Χεζμπολάχ και έτσι θα στόχευα τη Συρία και το Ιράν, αφού όλοι γνωρίζουν ότι χωρίς τις δύο αυτές χώρες η Χεζμπολάχ δεν υπάρχει. Δεν θα στόχευα πολίτες, υποδομές, εργοστάσια, ασθενοφόρα, φορτηγά κ.ο.κ. Δεν θα κατέστρεφα τον Λίβανο. Πείτε μου σας παρακαλώ γιατί δεν κηρύσσει το Ισραήλ πόλεμο με τη Συρία και το Ιράν; Φοβάται. Είναι πολύ πιο εύκολο να καταστρέψει τον Λίβανο... δεν υπάρχει στρατός εκεί...».

Brendan

«Οι απόψεις για καταστροφή της Συρίας και του Ιράν από το Ισραήλ μοιάζουν με εκείνες που λένε να καταστρέψει ο Λίβανος τη Χεζμπολάχ. Ο,τι μπορεί κάνει κανείς. Παρ' όλο που ο στρατός του Ισραήλ είναι ισχυρός θα μου προκαλούσε έκπληξη να καταφέρει να αντιμετωπίσει τη Συρία και το Ιράν, έχοντας ανοιχτά μέτωπα με τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ.

Οι απόψεις, το Ισραήλ να καταστρέψει τη Συρία και το Ιράν, είναι παρόμοιες με εκείνες που καλούν τον Λίβανο να καταστρέψει τη Χεζμπολάχ. Ο καθένας ό,τι μπορεί κάνει. Αν και το Ισραήλ στρατιωτικά είναι ισχυρό, θα εκπλησσόμουν αν κατάφερνε ν' αντιμετωπίσει τη Συρία, το Ιράν, τη Χαμάς και τη Χεζμπολάχ μαζί».

Της ΝΤΑΝΙ ΒΕΡΓΟΥ από την "Ελευθεροτυπία"

Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006

Μαρία Νικηφόρου , παράδειγμα ενεργούς αντίστασης

«Δε θέλουν να πηγαίνουν άνθρωποι να βλέπουν την κατάσταση και να την αναδεικνύουν. Δε θέλουν να μαθαίνει κανείς τι συμβαίνει στα κατεχόμενα, δε θέλουν τη μαρτυρία τη δική μας. Θέλουν να περνάει μόνο η δική τους προπαγάνδα. Οτι ρίχνουν μια βόμβα γιατί κυνηγούν έναν τρομοκράτη, ενώ ρίχνουν βόμβες και σκοτώνουν παιδιά, γυναίκες, ηλικιωμένους και καταστρέφουν σπίτια και γειτονιές. Τη Γάζα την ισοπέδωσαν και το ίδιο κάνουν τώρα στο Λίβανο. Αυτή είναι η κατάσταση και δεν ενδιαφέρεται κανείς. Ούτε η Ευρώπη, κανείς».

Αυτά τόνισε κατά τη χτεσινή της άφιξη από το Τελ Αβίβ μετά από δεκαήμερη κράτηση από τις ισραηλινές αρχές η Μαρία Νικηφόρου, μέλος της International Solidarity Movement (Διεθνής Κίνηση Αλληλεγγύης). Να υπενθυμίσουμε, ότι η Μ. Νικηφόρου βρισκόταν υπό κράτηση από την Παρασκευή 14 Ιούλη, μέχρι να αποφασίσουν οι δικαστικές αρχές του Ισραήλ αν θα της επιτραπεί η είσοδος στη χώρα, με την αιτιολογία ότι το ισραηλινό κράτος τη θεωρεί άκρως επικίνδυνη. Οπως μας είπε η ίδια, την πρώτη βδομάδα της κράτησης βρισκόταν σε απομόνωση, της είχαν πάρει το κινητό της τηλέφωνο, ενώ όλοι οι χώροι του κρατητηρίου παρακολουθούνταν από κάμερες.

«Αυτό φαίνεται που ενόχλησε τις ισραηλινές αρχές και την πρεσβεία του Ισραήλ στην Ελλάδα, είναι ότι έχω πάει ήδη δύο φορές στα κατεχόμενα, προσπάθησα με εθελοντική εργασία να βοηθήσω τον παλαιστινιακό λαό. Και πάντα όλες οι ανθρωπιστικές οργανώσεις βοηθάμε με μη βίαιο τρόπο, όλες μας οι πράξεις είναι ειρηνικές», τόνισε μεταξύ άλλων.
απο την εφημερίδα "Ριζοσπάστης"

Ο τόπος και οι άνθρωποι


Επιστρέφεις στον τόπο σου ως τουρίστας. Μια ενδιαφέρουσα πρόκληση. Με παρέα. Σε ένα επικίνδυνο μονοπάτι αναμνήσεων και σκέψεων. Τελικά όλα είναι μαγικά με την ασφάλεια της απόστασης.
Η απόσταση που μπορεί να αγιάσει την μιζέρια του χθες και να εξορκίσει κάθε δυσκολία.
Μαγικός λαβύρινθος του μυαλού.
Παντού σκιές!
Σκιές και άνθρωποι με σάρκα και οστά!
Και στο χθες του τόπου σου έρχονται να προστεθούν νέες φάτσες. Φάτσες του εκεί τόπου και της παρέας.
Το νέο κόντρα στο παλιό;
Μα όχι!
Όλα γίνονται ένα , μια ανάσα στιγμής και ικανοποίηση...
Ικανοποίηση για το σήμερα που ζεις , για εκείνη τη γαμημένη στιγμή ευτυχίας!
Στα απλά και στα απρόοπτα.
Τελικά το πιστεύω: οι τόποι και οι άνθρωποι θα υπάρχουν πάντα μέσα μας! Με τρόπο ιερό και μοναδικό.


Αγιάσος 25-07-2006

Σάββατο, Ιουλίου 22, 2006

Γιατί?

Εικόνες σοκ από το Λίβανο_2



Εικόνες σοκ από το Λίβανο! - Ακατάλληλο για αναίσθητους!



4_ Σκέψεις καλοκαιριού...της Σαλονίκης

Θεσσαλονίκη του καλοκαιριού. Σκέψεις και αναμνήσεις σε μια πόλη που όχι απλά επιστρέφεις αλλά ζεις!

Το ίδιο σκηνικό της πόλης. Το κυκλοφοριακό καλά κρατά αν και Ιούλης. Μην περιμένεις από
μένα να σου πω για την ερωτική πόλη και άλλες τέτοιες παπαριές. Την πόλη αυτή την έζησα και τη ζω πάντα… έστω και σαν επισκέπτης πια των δύο ημερών. Ούτε έχω από ανάγκη για ξεμπούκωμα ! Την ζω αυτή την πόλη με τους ανθρώπους της και όχι με τα μαγαζιά της.
Και η πόλη αυτή μπορεί να είναι και ένας άνθρωπος… ένα όνομα! Βίκυ! Αλλά και άλλοι άνθρωποι… είναι και εκείνο το 6χρονο κοριτσάκι που είναι μια μικρή θεά. Ευαγγελία , πνευματικό τέκνο.

Αυτή η πόλη , αυτοί οι άνθρωποι. Αρκούν! Να ξεφύγεις από τη μιζέρια «ανθρώπων» που βουλιάζουν σε μια ρουτίνα χωρίς ουσία και περιεχόμενο.

Στη Σαλονίκη άνθρωποι που ακόμη ονειρεύονται , πολεμάνε μέχρι τα άκρα! Πολεμάνε να κάνουν πράξη το όνειρό τους… και ας είναι ζόρικο. Χορός η Βίκυ , μουσική ο Μάριος. Δεν είναι υπέροχος αυτός ο αγώνας;

Καθαρές σκέψεις από καθαρούς ανθρώπους.
Ζωή , η πόλη της Θεσσαλονίκης των ανθρώπων.



Και μετά επιστροφή! Στο Αιγαίο.
Μα ήταν και εκείνες οι αναταράξεις στο αεροπλάνο από τα μελτέμια του Αιγαίου που κάτι μου έκαναν…
Ταρακούνημα σκέψεις!
Κουνημένη γεύση!
Παρόλα αυτά ψάχνω ακόμη κάτι που τελειώνει σε «καλό καλοκαίρι».

Τι να βρω όμως… είναι και αυτός το σκηνικό στο Λίβανο που δεν… σιωπή δεν είναι λύση.
Ότι άλλο σου πω ίσως να είναι ανέφικτο…

Πέμπτη, Ιουλίου 20, 2006

3_ Σκέψεις καλοκαιριού

Και καθώς η σιωπή να σκίζει το σκοτάδι,
τίποτα πια δεν ακούγεται, παρά οι κουρασμένες φωνές,
αναρωτιέμαι στο μαύρο,
βυθίζομαι στις πλάνες…
Τι νόημα να είμαστε εδώ?
Ποιος κανονίζει τις σιωπές,
ποιος διαφεντεύει τις φωνές?
Το κόκκινο καλύπτει τα μάτια μου,
η ζάλη του αλλάζει τη μορφή μου.
Ψάχνω για έναν ήχο…
το νόημα… ποιος το κρατά?
Θέλω να ορίζω το ξημέρωμα!
Θέλω να φέρνω εγώ τη νύχτα!
Μα όλα θολά…
Θολά…κι αδύναμα…και τελειωμένα…
χόρευε, χόρευε στον ήλιο,
χόρευε ταγκό….μονάχος,
μοναχός στο μέσον της πλατείας,
πλανόδιων μουσικών παράφωνα βιολιά
τι σημασία έχει?
το πρόσωπο που γυαλίζει, το κορμί που λικνίζεται,
κρατά αγκαλιά μια ντάμα αόρατη
κοίτα, γελούν οι λιγοστοί περαστικοί,
τρελός? Αλλοπαρμένος μήπως?
μα αυτός συνεχίζει το ταξίδι τού ενός,
χαμένος στη μουσική…η μουσική, η τρέλα…
και θυμήθηκα τα τελευταία λόγια της φίλης…
να μη γυρίσεις δίχως ταγκό να χορέψεις!
Να λοιπόν! Θ αδράξω τη στιγμή! Ανατροπή!
αγκαλιά που ανοίγει, με κρατά…απαλά,
Ω, γυρνάμε δυνατά, ο κόσμος γυρνά!
χορός κόντρα στο χορό της λογικής!
μα μόλις πάψει η μουσική…κενό
κενό στα χέρια, που πήγε αναρωτιέμαι?
κι αυτός… πως έχει τη ντάμα αγκαλιά, τι πλάνη,
νομίζει πως μοιράζονται τις νότες…προδοσία!
κοίτα στην αγκαλιά σου, λέω, κενό θα βρεις,
αλήθεια…κανείς ποτέ κανέναν δε κρατά, νομίζει πως..
κενό… μονάχοι χορευτές στο χορό της κάθε ώρας
ζούμε, πηγαίνουμε,…. που? προς το τέλος!
χορεύουμε τα ταγκό μας όλα τα άναστρα βράδια …
έτσι και στο τέλος.. μοναχοί...

Σάββατο, Ιουλίου 15, 2006

2_ Σκέψεις Καλοκαιριού


Από το γαλάζιο στο «ολίγον» γκρι! Ταξίδι για επαγγελματικές υποχρεώσεις στη Θεσσαλονίκη. Η γοητεία του απρόοπτου. Ας είναι και καλοκαίρι... Άντε καλή αντάμωση και με τη Βίκυ...

Παρασκευή, Ιουλίου 14, 2006

1_ Σκέψεις καλοκαιριού


Παγωμένο καρπούζι ,
Δεύτερο Πρόγραμμα στα Ραδιόφωνα ,
το κύμα του Αιγαίου ,
μελτέμι
άντε
και
λίγη ηρεμία....

Τετάρτη, Ιουλίου 12, 2006

Το αίσχος με τις αθλητικές ειδήσεις του ANT1

Το να παρακολουθείς αθλητικές ειδήσεις από τον ΑΝΤ1 είναι ένα δράμα. Ακόμη και στις ημέρες του Μουντιάλ πρώτη είδηση ήταν ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος και ο Κυριακού.
Είπαμε δικός του είναι το κανάλι αλλά όλα έχουν και ένα όριο.
Κυρίως το μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων είναι η χαρά του Κυριακού!
10 λεπτά αφιερώματα σχεδόν κάθε ημέρα για τον πρόεδρο της Ολυμπιακής Επιτροπής κύριο ΜΙΝΩΑ Ξ. ΚΥΡΙΑΚΟΥ (έτσι ακριβώς τον γράφει στους τίτλους του ρεπορτάζ) . Ο Πρόεδρος συνάντησε αυτόν , πήγε εκεί , έφαγε , έκλασε!!!!
Το ίδιο και για τον Πανελλήνιο. Ότι κάνει ο Πανελλήνιος ότι άθλημα και αν είναι πρώτη είδηση.
Το αποκορύφωμα έγινε σήμερα το μεσημέρι. Πρώτη είδηση η χορηγία της Vodafone στην Ολυμπιακή Επιτροπή για το Πεκίνο 2008.
Αμοιβαία γλειψίματα του Κυριακού στον Κορωνιά ( ναι αυτός ο κύριος με τις υποκλοπές) και του Κορωνιά στον Κυριακού.

Έλεος κύριοι του ΑΝΤ1.
Υπάρχει και μια δημοσιογραφική δεοντολογία και ο σεβασμός στον τηλεθεατή!!!

Τρίτη, Ιουλίου 11, 2006

Τα φάρμακά μας...!!!

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Περικλή Κοροβέση για την βιομηχανία των φαρμάκων.
Γράφει:
Στη δεκαετία του '50 κυκλοφόρησε ένα αθώο και αποτελεσματικό ηρεμιστικό φάρμακο που ταχύτατα διαδόθηκε σ' όλο τον κόσμο και απέφερε μυθικά κέρδη στη φαρμακοβιομηχανία που το επινόησε.

Ηταν η περίφημη θαλιδομίνη, που ήταν ασφαλές ακόμα και για κυοφορούσες γυναίκες. Τόσο ασφαλές, που δημιούργησε περίπου 8.000 τερατογεννήσεις. Παιδιά χωρίς χέρια ή πόδια, με την παλάμη να φυτρώνει κατευθείαν από τον ώμο ή παιδιά χωρίς πατούσες ή καρπούς.

Απαγορεύτηκε το 1961, αφού είχε δημιουργήσει ένα παγκόσμιο σκάνδαλο. Από τότε αποφασίστηκε από τη διεθνή κοινότητα αυστηρότερος έλεγχος των φαρμακευτικών προϊόντων. Ο έλεγχος ήταν τόσο αυστηρός, που το παυσίπονο Vioxx πέρασε όλους τους ελέγχους και κυκλοφόρησε ελεύθερα στην αγορά. Η κατασκευάστρια εταιρεία Merck ήξερε από το 2000 πως αυτό το φάρμακο πολλαπλασίαζε τις πιθανότητες για καρδιακά επεισόδια ή συγκοπές. Αλλά το φάρμακο αποσύρθηκε τέσσερα χρόνια μετά. Μονάχα στις ΗΠΑ περισσότεροι από 6.000 παθόντες έχουν υποβάλει μήνυση στην εταιρεία.

Πρόσφατα δημοσιεύτηκε στη βρετανική «Guardian» μια έκθεση της Διεθνούς των Καταναλωτών (C.I.) σχετικά με το βίο και την πολιτεία των είκοσι μεγαλύτερων φαρμακευτικών εταιρειών στον κόσμο. Το πρωτοσέλιδο της έγκυρης και προσεκτικής στους χαρακτηρισμούς εφημερίδας είναι εντυπωσιακό. «Οι φαρμακοβιομηχανίες κατηγορούνται ότι θέτουν τη δημόσια υγεία σε κίνδυνο». Η Διεθνής των Καταναλωτών δεν είναι μια οποιαδήποτε οργάνωση καταναλωτών. Αντιπροσωπεύει περισσότερες από 230 οργανώσεις, που εδράζουν σε 113 χώρες. Ιδρύθηκε το 1965 και θεωρείται η πιο έγκυρη φωνή των καταναλωτών σε θέματα διατροφής, υγείας και δικαιωμάτων των ασθενών.

Η έκθεση λέει πως τα φάρμακα που παίρνουμε δεν είναι αυτά που χρειαζόμαστε (τουλάχιστον αρκετά από αυτά), αλλά αυτά που επιβάλλουν οι επιχειρήσεις με τις έμμεσες διαφημιστικές τους καμπάνιες. Μονάχα τον περασμένο χρόνο ξόδεψαν 60 δισ. δολ. για μάρκετινγκ. Δηλαδή διπλάσιο ποσό από αυτό που διαθέτουν σε έρευνες. Εξαγοράζουν νοσοκομεία, φαρμακεία, γιατρούς, που δίνουν στους ασθενείς τα φάρμακα που σπρώχνουν οι εταιρείες. Και συχνά δεν είναι αυτά που πρέπει, λέει στην ίδια εφημερίδα ο πρόεδρος της Διεθνούς των Καταναλωτών, Ρίτσαρντ Λόιντ, και ζητάει να σταματήσει αμέσως αυτή η απαράδεκτη κατάσταση. Και φυσικά θα εισακουσθεί, όπως έγινε και με τη θαλιδομίνη και με το Vioxx. Οταν η υγεία γίνεται εμπόρευμα με σκοπό το κέρδος, τότε ο άνθρωπος δεν έχει καμιά σημασία. Και να πεθάνει από κάποιο φάρμακο, το καθήκον του προς την εταιρεία το ξεπλήρωσε: της έδωσε το αναμενόμενο κέρδος.

Οι εταιρείες προσπαθούν με έμμεσους τρόπους να πείσουν ομάδες ανθρώπων πως έχουν προβλήματα. Οπως στρες ή προβλήματα στύσης, κούρασης, κατάθλιψης, με ιατρικές εκπομπές-μαϊμού στην TV ή μέσα από ιστοσελίδες ή συνεντεύξεις προσωπικοτήτων. Η Λορίν Μπακόλ εμφανίστηκε σ' ένα πρόγραμμα του NBC και έκανε αναφορά σ' ένα φίλο της που τυφλώθηκε από τον εκφυλισμό της ωχράς κηλίδας. Και ανέφερε ένα καινούργιο φάρμακο, ιδιαίτερα αποτελεσματικό γι' αυτήν την περίπτωση, από την εταιρεία Novartis. Ξέχασε βέβαια να πει πως είχε πληρωθεί από την εταιρεία για να πει αυτά που είπε.

Εν γένει στον Τύπο, ηλεκτρονικό ή έντυπο, γράφονται λίγα για τις εταιρείες. Εκτός λάθους, μόνο στο περιοδικό «Γαλέρα» υπάρχουν αναλυτικά ρεπορτάζ για τις εταιρείες (σ' ένα από τα προηγούμενα τεύχη είχε ένα πλήρες ρεπορτάζ για το Vioxx).

Στην Ελλάδα μπορούμε να κριτικάρουμε περισσότερο την παντοδύναμη εκκλησία και ελάχιστα έως καθόλου τις εταιρείες, που στην ουσία έχουν όλη την εξουσία στα χέρια τους ελέω παγκοσμιοποίησης και νεοφιλελευθερισμού. Η Αριστερά αρκείται στην καταγγελία του καπιταλισμού εν γένει, αλλά όχι ειδικά. Και έτσι πολεμούν την ιδέα του καπιταλισμού, αλλά όχι την υλική του πραγματικότητα. Αυτή μένει στο απυρόβλητο.

Οι ναζί εγκληματίες πολέμου πέρασαν από τη δίκη της Νυρεμβέργης. Οι Γερμανοί τραπεζίτες που χρηματοδότησαν τον πόλεμο και οι βιομηχανίες που έδωσαν τον εξοπλισμό στον Χίτλερ δεν έπαθαν τίποτα. Ζουν και βασιλεύουν και τον κόσμο κυριεύουν. Και ποιος δεν θα ήθελε να είχε σήμερα μια Mercedes Benz; Και αυτό το ξέρουν καλά οι εταιρείες. Ο καταναλωτής είναι η προϋπόθεση της ύπαρξής τους.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 10/07/2006

Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2006

Βέρα

Και ήταν τόσο παράξενη αυτή η γυναίκα, ή μάλλον και οι δυο τους ήταν παράξενες μέσα στο φως του μεσημεριού… Η γυναίκα και η «μάγισσα»!


Image Hosted by ImageShack.us
Η Μυρσίνη ποτέ δεν είχε καλές σχέσεις με τη …βέρα της! Όχι ότι ήθελε να το παίζει ελεύθερη και ωραία , απλά δεν ήταν η γυναίκα που θα εγκλωβιζόταν στα κλισέ. Προσπάθησε να εξηγήσει αυτή τη σκέψη της στον Γιάννη αλλά αυτός δεν της έδωσε και την πρέπουσα σημασία. Έκανε τόσα χρόνια υπομονή... με ή χωρίς τη βέρα της.

«Γιάννη μου , γενικά δεν μ αρέσουν οι ταμπέλες, θεωρητικά σε μεγάλο βαθμό, πρακτικά δεν ξέρω, αν το καλοσκεφτείς όλοι με ταμπέλες ζούμε, νέος ή γέρος, παντρεμένος ή όχι, με σπουδές ή δίχως, οικονομικά ευκατάστατος ή φτωχός και άλλα πολλά.» , ήταν τα λόγια της Μυρσίνης στην προσπάθειά της να πείσει ότι δεν ήθελε να φοράει τη βέρα τους.
Και η Μυρσίνη προχωρούσε ένα βήμα παραπάνω με τα λόγια της να ακούγονται σαν μαχαιριά στα αυτιά του Γιάννη.
«Η παρθενιά μου ταμπέλα που φρόντισα να ξεφορτωθώ νωρίς, να μη στιγματίζει τη συμπεριφορά μου και να μη δίνει δικαίωμα στους ενδιαφερόμενους του άλλου φύλου να με χαρακτηρίζουν ανάλογα με την ύπαρξή της ή όχι. Ανόητο ίσως γιατί και το μη παρθένα πάλι ταμπέλα δεν είναι;»
Αυτές οι λέξεις δεν άρεσαν στο Γιάννη. Προσπαθούσε να καταλάβει ποιο το βαθύτερο νόημα των λόγων της Μυρσίνης. Μετά από 10 χρόνια γάμου να κουβεντιάζουν για τη βέρα τους…!!!!
Ακάθεκτη η Μυρσίνη συνέχισε:
«Όταν ήρθε ο γάμος μας τη βέρα τη φορούσα. Γιατί; Ως ένδειξη της δέσμευσής μου απέναντι στην επιλογή μου. Ίσως και για να ξορκίσω τα πνεύματα του παρελθόντος να μη με ενοχλούν πλέον, κοίτα τώρα είμαι παντρεμένη, τέλος, εδώ δεν χωράν αστεία…Στην εγκυμοσύνη αν θυμάσαι η βέρα βγήκε, όχι γιατί κάτι άλλαξε αλλά λόγω φυσιολογικών αλλαγών: από πολύ νωρίς πρήξιμο φοβερό που δεν επέτρεπε στο συμβολικό δαχτυλίδι να παραμείνει στο παράμεσο του δεξιού χεριού, βγήκε όπως βγήκε και κάθε άλλο κόσμημα ακόμα και το ρολόι, τίποτα δεν δεχόμουν.»

«Μα αγάπη μου τότε κανείς δεν σου είπε τίποτα» προσπάθησε να απαντήσει ο Γιάννης.

«Ναι αγάπη μου άλλα όταν είδες ότι δεν επανερχόταν το σώμα μου στην αρχική του κατάσταση και δεν μου έμπαινε η βέρα τότε τι έκανες; Την έβγαλές και εσύ!!! Γιατί μου λες, αφού την έβγαλες εσύ, θα τη βγάλω και εγώ. Παρόλα που στο εξήγησα. Οι αρθρώσεις πεισματικά να παραμένουν στα γνωστά, βάρος μπορεί να χάσεις αλλά τα κόκαλα αν ανοίξουν δεν ξαναπηγαίνουν εκεί που ήταν πριν! Το πήρα και εγώ απόφαση λοιπόν βέρα δεν θα προσπαθούσα να φορούσα, τι θα άλλαζε έτσι κι αλλιώς, η πραγματικότητά μου ήταν πιο κραυγαλέα από το δαχτυλίδι, φορούσα δε φορούσα η κατάσταση ήταν η ίδια.»

Ο Γιάννης δεν έβλεπε με καθόλου καλό μάτι αυτή την έκρηξη της Μυρσίνης. Κάτι προσπαθούσε να πει η Μυρσίνη αλλά ακόμη δεν είχε καταλάβει.

Και να που ήρθε η ώρα να σκάσει η βόμβα!
« Αγάπη μου να ξέρεις ότι σε αγάπησα. Τα προβλήματα του γάμου μας τα ξέρεις. Δεν θα τα αναλύσουμε πάλι. Απλά σου λέω ότι φεύγω από τη ζωή σου και από την Ελλάδα. Μου πρότειναν από τη δουλειά μια πολύ καλή θέση στην Αγγλία. Δέχτηκα. Αλλά, πριν φύγω πήγα τη βέρα στο κοσμηματοπωλείο και την άνοιξα, να χωράει πλέον έστω και στο αριστερό χέρι, μην την ανοίξετε πολύ θα σας πέσει λέει η κοπέλα, είδα το ταξίδι σαν μια νέα αρχή… !!! Ναι αυτό που άκουσες θα κάνω νέα αρχή φορώντας τη βέρα μας!!! Σαν μια αφορμή να ανασυγκροτήσω τις προσωπικές μου θέσεις, να επανεξετάσω συμπεριφορές, γεγονότα, αισθήματα και προοπτικές και θα ξεκινήσω με τα «απ’ έξω»…με τη βέρα!»

Το σοκ του Γιάννη ήταν τέτοιο που τίποτα δεν μπόρεσε να πει.
Σε λίγες ημέρες η Μυρσίνη είχε φύγει φορώντας τη βέρα και αφήνοντας πίσω της μια αίτηση διαζυγίου.

Στο αεροπλάνο τη γύρναγε στο δάχτυλό της , αναλογιζόταν τη πορεία της μέσα στο γάμο, λυπημένες στιγμές πολλές, ανικανοποίητο και πόνος, ευτυχισμένες; Πολύ λίγες, σκέφτηκε με τρόμο, που να ψάξει να βρει τη χαρά στη πορεία του γάμου, στη διαδικασία της τελετής, στο γαμήλιο ταξίδι, στα λιγοστά επόμενα ταξίδια των διακοπών, στα ήσυχα συντροφικά βράδια, στις εξόδους τις νυχτερινές, που, που;

« Μα, ας μην τα σκέφτομαι τώρα αυτά, ας κάνω την αυτοκριτική μου να δω που έκανα το λάθος, τι με παίρνει έστω και τώρα να δω αλλιώς,. Όταν γυρίσω με τα καλό ξανά πίσω στην Ελλάδα θα βάλω τα πράγματα σε νέα βάση» οι σκέψεις της Μυρσίνης στο αεροπλάνο.
Και οι σκέψεις ερχόταν βροχή.
«Ω, τι ωραία πλάνη! Θαρρείς και η βέρα θα κάλυπτε τα χρόνια της μοναξιάς και θα έσβηνε τη πικρή γεύση των μοναχικών βραδιών, θαρρείς και στην ανάμνηση της μοναχικής μου φιγούρας που περνά τα καλοκαιρινά βράδια στο μπαλκόνι ταξιδεύοντας ανάμεσα στ’ αστέρια θα είχε τη δύναμη να προσθέσει την παρουσία του συντρόφου, τότε που μόνη στο σκοτάδι μετρούσα τα κομμάτια και το πώς έκανα έτσι τη ζωή μου, πως κατάφερα να την περάσω στην απέναντι όχθη και εγώ δεν πρόλαβα να ανέβω στη βάρκα, και έμεινα εδώ να την κοιτώ, θαρρείς και είναι η ζωή μιας άλλης, και περιμένω τον καιρό να περάσει, κάποτε θα ρθει η ώρα για να «φύγω»… για να γεννηθώ κάποια φορά ξανά, να «ξανάρθω» και τότε να σαι σίγουρη έλεγα δεν θα ξαναχάσω τη βάρκα, η απαραίτητη πλάνη της δεύτερης φοράς όταν έχεις πια κουραστεί, όταν πια δεν έχεις τη δύναμη να παλέψεις με το κύμα και αφήνεσαι να σε παίρνει όπου αυτό τραβά, εξάλλου η ζωή είναι τόσο μικρή, κάποτε θα τελειώσει…»

Μετά από μερικές μέρες στην Αγγλία η Μυρσίνη γνώρισε τον Μιχάλη. Με τη βέρα στο χέρι βεβαίως! Ήταν η πρώτη φορά που η βέρα έφερνε τύχη στη Μυρσίνη.
Να που ήρθαν και πάλι οι ευτυχισμένες μέρες στη ζωής της. Με τη βέρα!!!

Απόγευμα! Ο Μιχάλης απουσίαζε αυτή την εβδομάδα (επαγγελματικές υποχρεώσεις), η Μυρσίνη μόνη στο Λονδίνο.
Περίπατος.
Σκέψεις.
«Με τη βέρα λοιπόν, εδώ, μακριά, στο δάχτυλο, για να θριαμβεύσει για άλλη μια φορά μια αιώνια αλήθεια, πως τέτοιοι συσχετισμοί είναι το λίγο λίγο ανόητοι! … ανεδαφικοί συναισθηματισμοί που ο πρώτος αέρας θα τους διαλύσει, ποια σχέση η πορεία των ανθρώπων με τα στρογγυλά μαλαματένια κομμάτια, ποια η σχέση των μελλούμενων με τις αλυσίδες που περνάμε στο κορμί μας; Φορώντας τη βέρα γνώρισα τον Μιχάλη φορώντας το «βαρύ» αποδεικτικό στοιχείο που δηλώνει τη θέση μου στο κόσμο των πολλών… να ξεφύγω, να πετάξω γι αλλού και τίποτα πια δεν με κρατά στο χώμα, ούτε η βέρα ούτε τα σημάδια της…»

Παρέα με αυτές τις σκέψεις εμφανίστηκε αυτή η γυναίκα…

Η Μυρσίνη περπατούσε να πάει στη στάση του λεωφορείου, μεσημέρι, ήλιος καυτός, συνήθεια άσχημη να περπατά και να μη βλέπει στην ευθεία του ορίζοντα,

(ο Yalom στο «η θεραπεία του Σοπενάουερ» γράφει για έναν ήρωά του ότι ο εβραίος πατέρας του τον επέπληττε καθώς θεωρούσε ότι δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από έναν άνθρωπο που περπατά σκυφτός, σα να είναι ο χαμένος της ζωής )

και καθώς δεν είναι και καμιά ψηλή η Μυρσίνη , μπορεί να δει σε μια απόσταση 1,5-2 μέτρων μπροστά από εκείνη.
Το πεζοδρόμιο καθαρό, ερχόταν μια γυναίκα απ την αντίθετη κατεύθυνση, μόλις έφθασε μπροστά της σκύβει και σηκώνει κάτι από το πεζοδρόμιο, άρχισε κάτι να λέει στη Μυρσίνη. Σαν μάγισσα έμοιαζε αυτή η γυναίκα.
Σκούρο δέρμα, δεν ήταν αφρικανή, περισσότερο με αλγερινή ή τσιγγάνα έμοιαζε, κατάλαβε ότι κάτι την ρωτούσε είχε το χέρι της ανοιχτό μπροστά στη Μυρσίνη, έδειχνε στη παλάμη της μια βέρα χρυσή!
Η Μυρσίνη δεν μπορούσε να καταλάβει.

«Μα που ήταν η βέρα, εγώ δεν είδα τίποτα να γυαλίζει! Ένα κόσμημα στο δρόμο με τον ήλιο ψηλά δεν είναι εύκολο να περάσει απαρατήρητο!»
και πριν ολοκληρώσει το συλλογισμό της , ρωτούσε η γυναίκα, κρατώντας το χρυσό, πλατύ, βαρύ δαχτυλίδι
«δικό σας είναι κυρία μου;» το ‘δειχνε, έδειχνε το χαραγμένο όνομα στο εσωτερικό και μίλαγε.
Η Μυρσίνη τα ‘χασε,!

Από το πουθενά μια βέρα χαμένη που βρέθηκε και η δική της βέρα που δεν ήταν χαμένη έχει «χαθεί» μες της ψυχής τα κύματα!

«Όχι» , της λέει η Μυρσίνη , «δεν είναι δική μου»
Επέμενε αυτή, την έδειχνε ξανά και ξανά, την προσπέρασε η Μυρσίνη αφήνοντάς τη μόνη να μουρμουρίζει… τράβηξε για τη στάση του αστικού λεωφορείου.
Στη στάση καθόταν στη μόνη σκιά στη γωνιά που σχηματίζει ο κεντρικός δρόμος με ένα σοκάκι μεσαιωνικό, θα χαν περάσει 10-15’, να την άξαφνα από πίσω της από το σοκάκι, μα πως; αφού είχε φύγει στην αντίθετη κατεύθυνση, πως βρέθηκε πίσω της –προφανώς έκανε το κύκλο, που ήξερε όμως που να βρει και πάλι την Μυρσίνη ; -
Ξαναρωτά με πείσμα για το δαχτυλίδι, «όχι» να της λέει με πείσμα η Μυρσίνη , εκεί αυτή! …
Θύμωσε! το «όχι» της επίμονο όπως και οι φωνές της μάγισσας , σώνει και καλά να παραδεχτεί ότι το δαχτυλίδι ήταν δικό της…

Με θυμό και οργή η Μυρσίνη παίρνει τη βέρα από την παράξενη γυναίκα. Την γυρίζει και διαβάζει ποιο όνομα έγραφε στο εσωτερικό της η βέρα.
Πάγωσε!
«Μιχάλης»
Και εκείνη ακόμη φορούσε τη βέρα που έγραφε «Ιωάννης»


Υ.Γ. Μετά από μερικές ώρες έμαθε ότι ο Μιχάλης δεν θα επέστεφε ποτέ ξανά στην Αγγλία. Δάκρυσε για τη «βέρα» της «μάγισσας». Σαν η άρνησή της να πάρει τη βέρα της «μάγισσας» να σήμανε και το τέλος του Μιχάλη στη ζωή της !!!
_____________________________________________


Image Hosted by ImageShack.us

Λόγια και σκέψεις για ένα κομμάτι μέταλλο. Ο συμβολισμός της βέρας και ο αμείλικτος ρεαλισμός της ζωής.
Σκότωσε τα σύμβολα και απλά ζήσε.
Ζήσε!
Και μην περιμένεις να συναντήσεις καμία μάγισσα με «βέρα».
Βρες τη «βέρα» της ζωής!
Μέταλλο σκληρό και τόσο απολαυστικό.
Να ρε αξίζει αυτή η γαμημένη «βέρα» της ζωής.


Image Hosted by ImageShack.us

Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006

Μόνοι στο πλήθος...


Ποια δύναμη, ποιο κάρμα ορίζει την αρχή και το τέλος μας;... και που μπαίνουμε εμείς στο παιχνίδι? και αν όταν το καταλάβουμε είναι αργά, πως θα τα αντέξουμε αυτό το νέο…που μας λέει ότι χάσαμε το τελευταίο πλοίο της γραμμής, κι αν θες να ταξιδέψεις και να μη μείνεις μονάχος στο μόλο πρέπει να ανέβεις στο καΐκι που μπάζει για να πας εκεί στο δικό σου «αλλού», και οι άλλοι έφυγαν χωρίς εμάς, χωρίς να μας καλέσουν στη γιορτή και να, στεκόμαστε μόνοι στα φώτα της πόλης, μες στη βουή να περάσει τι, να έρθει ποιος;
Τόσο μόνοι μέσα στο πλήθος και τις απολαύσεις, πώς να αντέξει κανείς τόσο φόρτωμα, τόση φασαρία, τόσες φωνές που τίποτα δε λένε που ν αξίζει; Ο χαμένος χρόνος δεν γυρνά, οι άνθρωποι που φεύγουν απ τη ζωή ή απ΄ τη ζωή μας θα μένουν για πάντα μια γλυκιά αγαπημένη θλιμμένη ανάμνηση…και μεις θα πρέπει να προχωράμε γιατί έτσι ορίζει η φύση μας, να ζούμε το μεγαλείο χωρίς να το καταλαβαίνουμε,….χωρίς να βλέπουμε τη μαγεία των άστρων, του δειλινού, της μέρας που γεννιέται το χάραμα, γιατί έχουμε τα μάτια κλειστά τις περισσότερες ώρες ή αναλωνόμαστε στα πεζά πράγματα, στη συλλογή υλικών και την τέρψη του εφήμερου, ποιος βλέπει τα μάτια πίσω από τα μάτια των ανθρώπων, ποιος βλέπει το πόνο πίσω από το γέλιο των απλών ανθρώπων, πόσες ζωές αρχίζουν και τελειώνουν κάθε μέρα, και δεν καταλαβαίνουμε το μεγαλείο παρά μόνο όταν θα ‘ναι αργά…είναι όντως μεγαλείο;
Και γιατί το δικό μας να είναι πιο σπουδαίο από το μεγαλείο της μαργαρίτας που φυτρώνει στη πλαγιά ή του πουλιού που φωνάζει τόσο ιδιαίτερα απόψε, (ίσως το ταίρι του ), πίσω στα δέντρα έξω από το ένα παράθυρο.


…«μόνος μου έκανα τη ζωή μου άθλια για να μοιάζει λίγο με αληθινή…»..από το Λειβαδίτη, άλλη μια τόσο απλή και τόσο ασύλληπτη φράση!

Σάββατο, Ιουλίου 08, 2006

...Του αέρα...

Και κει που λέμε να ηρεμήσουμε λίγο, έρχεται ένας αέρας και ανατρέπει τις φαινομενικές ηρεμίες…
Να στροβιλίζομαι λοιπόν στη δύναμη του ανέμου, λόγια να έρχονται ξανά, να αναζητούν τις απαντήσεις, να αναζητούν τις λύσεις που θα πλησιάσουν το αδύνατο, το δύσκολο…
ας μείνουν πίσω, στους ανθρώπους, οι απαντήσεις και οι λύσεις…
Πετώ ψηλά!
Πετώ ψηλά!
…κι απ’ τη μια ο αέρας να μας σηκώνει ψηλά και οι άλλες δυνάμεις να με κρατούν μετέωρο , λιγάκι πριν τ’ αστέρια της νυχτιάς, μη φύγω για κει και ποτέ κανείς δεν μάθει τι απογίνα …τόση ευτυχία!


το δάκρυ…αν είναι αληθινό … σαν τρέξει τι πειράζει?
Η αλήθεια που δακρύζει στη μοναξιά, στο δύσκολο…
.. γιατί φοβάσαι? Δεν θα σε πνίξει !!!
Πλημμύρες γαληνεύει, θάλασσες απανεμιάς χωράει ,
για να μπορούν οι εραστές να κάνουν ταξίδια τις νύχτες…
γι αυτό το κουρσεμένο ταξίδι κυλά, δεν κάνει να το ξέρεις…
Χαρισμένο από καιρό το δάκρυ που λες δεν θες…
Αγάπης δάκρυ…; Ποιος να τό βρει…
Ίσως και πριν να γνωριστούμε…
Το ξέρω πως έφτασε σε σένα μια άδεια νύχτα,
Νύχτα που μύριζε χώμα βρεμένο
Κι η θλίψη των ανθρώπων περπατούσε στα σοκάκια,
Αναπολώντας τους χαμένους έρωτες της λήθης..
…ζωγραφισμένο το χαμόγελο πριν λίγο…
με αίμα μιας αθώας παπαρούνας …κοίταξέ το! Να εκεί…
κρυμμένο πίσω απ΄ τα βιαστικά ποτάμια τ’ ουρανού,
πίσω απ’ τον αγέρα της μορφής σου,
ανθρώπων έργα!

Αγιάσος : Τόπος , ιδιαίτερος!


Υπάρχουν μέρη μαγικά. Σε άλλη διάσταση , σε άλλη κλίμακα. Ο τόπος και οι άνθρωποι. Ένας διαφορετικός προορισμός , η Αγιάσος Λέσβου. Ένας παραδοσιακός οικισμός κόντρα στο ρεύμα. Το «κόκκινο» χωριό της ιδεολογίας , του πολιτισμού και της παράδοσης. Με ανθρώπους που κινούνται σε άλλη κλίμακα. Ντόμπρους και αληθινούς ανθρώπους.

Το όνομα προέρχεται από την επιγραφή της Ιερής Εικόνας της Παναγιάς που έφερε ο Αγάθων από τα Ιεροσόλυμα ΜΗΤΗΡ ΘΕΟΥ ΑΓΙΑ ΣΙΩΝ. Αγία Σιών η εικόνα, Αγία Σιών το μοναστήρι. Οι πιστοί που θα πήγαιναν για προσκύνημα έλεγαν: “Πάμε στην Αγία Σιών” ή “πάμε στην ΑγιάΣων” και η αιτιατική ηχητικά “Αγιάσον” έγινε και ονομαστική “Αγιάσος”.
Έτσι η Παναγία είναι η αιτία όχι μόνο της δημιουργίας του χωριού αλλά και της ονομασίας του. Κι αυτό οι Αγιασώτες το έχουν συνειδητοποιήσει και τρέφουν απεριόριστο σεβασμό προς τη Θεομήτορα, πολύ μεγαλύτερο απ’ αυτόν που τρέφει οποιοσδήποτε πιστός.
“.. Στην Αγιάσο είναι ότι και στο Άγιο ¨Όρος. Η ζωή μοιάζει να κινείται με μια αφάνταστη επιβράδυνση, να είναι αιώνες ολόκληροι πίσω από την εποχή μας. Όλα εκεί είναι απλά, ήσυχα, πατριαρχικά, όπως στους καιρούς που η μηχανή δεν είχε ακόμα εμφανισθεί…”
Κώστας Ουράνης
Οι κάτοικοί του, άνθρωποι “ιδιαίτεροι”, που διακρίνονται κυρίως για την οξύνοια, την εργατικότητα , την έντονη πνευματικότητα, μα και για το μόνιμα καλοπροαίρετο περιπαιχτικό τους ύφος, εκπέμπουν φως και γίνονται μεταγωγοί ψυχικής καλλιέργειας σε όλους με όσους συναναστρέφονται. Δασκαλομάνα λέγεται από πολλούς η Αγιάσος και είναι αλήθεια, αφού ένας μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών προέρχονται από αυτήν.Η περιοχή της Αγιάσου είναι γεμάτη από πράσινο. Εκτάσεις από καστανιές, καρυδιές, μηλιές, βυσσινιές, καθιστούν το τοπίο μοναδικό σε φυσική ομορφιά χειμώνα - καλοκαίρι. Η ανθοφορία της περιοχής είναι πολύ αξιόλογη, κυρίως την Άνοιξη. Ανεμώνες με φανταστικά χρώματα κυκλάμινα, παιώνιες και άγριες ορχιδέες έρχονται να συμπληρώσουν την εικόνα του μαγευτικού τοπίου.


Η Αγιάσος είναι ένα από τα πιο γραφικά χωριά της Λέσβου με πλούσια εμπορική κίνηση και έντονη λαογραφική παράδοση, σκαρφαλωμένο στους πρόποδες της Β.Α. πλαγιάς του Ολύμπου, μέσα σε άφθονη βλάστηση.
Δρόμοι στενοί, γραφικοί, ανηφορικοί, σας γυρίζουν πραγματικά σε μια άλλη εποχή. Σπίτια απλά, αλλά ταυτόχρονα εντυπωσιακά, με ξύλινα μπαλκόνια και γλάστρες με κάθε λογής λουλούδια.

Παραμύθια...Puket

Η ανάγκη για Διακοπές γίνεται επιτακτική. Αλλά ποιος ασχολείται με τις δικές μου ανάγκες;
Παράπονα του πρωινού του Σαββάτου με τη θερμοκρασία να τραβά την ανηφόρα. Σαν τη ζωή!
Και ένα μικρό τρακάρισμα να σου γαμάει όλη τη διάθεση. Το βρίσκω άδικο αλλά πώς να το κάνουμε έτσι λειτουργώ... Τρακαρισμένη σκέψη!
Παραμύθια για μικρά παιδιά και αναζήτηση παραμυθιών. Θυμάμαι μια τύπισσα που πάντα έλεγε « έχω ανάγκη από το παραμύθι , τα διαμάντια της φαντασίας και ας πληγώνομαι».
Τελικά ίσως και να έχει δίκιο.
Να τρως το «παραμύθι» αλλά να το τρως έχοντας επίγνωση.

Παραμύθια της οκάς. Παραμύθια παλαιάς κοπής. Με κάτι δράκους να!!! Με πρίγκιπες και επαναστάτες!
Με κρυφά νοήματα.
Αυτά τα ξέρω θα μου πεις.
Γι αυτό πρέπει να βρω να πουλήσω καινούρια παραμύθια. Στον εαυτό μου.

Γι αυτό τα κλείνω όλα και πάω διακοπές στο Πουκέτ.

(παραμύθια...)


Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006

Mona Lisa

Και μια και το προηγούμενο post ήταν λίγο βαρύ... ένα ενδιαφέρον flash game : γίνε ο πλαστικός χειρούργος της Mona Lisa

17(ετών) - 6 (χιλιόμετρα διαδρομή) - 140 (km/h) - Άπειρα (νεκρά όνειρα)

17 χρονών στο θάνατο! Άλλο ένα τροχαίο! Μα η αδικία σε σκοτώνει... νεκρός χωρίς να φέρεις ευθύνη. Τραγική ειρωνεία θα μου πεις... Παιχνίδια της μοίρας και δύο γονείς στα μαύρα... Λέξεις χωρίς νόημα.
Σ ένα νησί πριν δύο ημέρες. Νεαρά αγόρια για μεσημεριανό μπάνιο. Χωρίς το άγχος των Πανελλαδικών εξετάσεων. Ένα καλοκαίρι και μια ζωή μπροστά τους. Έκρηξη εφηβείας. Τα καλύτερα χρόνια έμελλε να είναι και τα τελευταία.

Η παραλία 6 χιλιόμετρα από τον τόπο κατοικίας της παρέας.
Μεσημεριανό μπάνιο , φίλοι. Υπέροχη θάλασσα στο γαλάζιο του Αιγαίου. Υπέροχες παρουσίες να σε φτιάχνουν. Να λατρεύεις τη ζωή ακόμη περισσότερο. Σκέψεις και συζητήσεις για το πώς να συμπληρώσουν το Μηχανογραφικό των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Τόσα όνειρα.
Τηλέφωνο στο μπαμπά.
«Μπαμπά τελειώσαμε το μπάνιο έρχεσαι να μας πάρεις;» λέει το 17 χρόνο καθώς μιλάει στο κινητό του.
«Τελειώνω μια δουλειά και σε 10 λεπτά θα είμαι εκεί» απάντηση του πατέρα.

Η ιδέα έπεσε.
«Τι να περιμένουμε πάμε να βγούμε στο δρόμο και κάτι θα βρούμε να επιστρέψουμε»
Η ιδέα έγινε πράξη.

Στο δρόμο.

Σταμάτησε ένας γνωστός τους... γνωστός για τις κόντρες που έκανε με το αμάξι του. Προθυμοποιήθηκε να τους μεταφέρει. Δισταγμός στιγμής.

Στο αμάξι μέσα. Με 140 Km/h σε κλειστή στροφή ... σε δρόμο που γνώριζε ο οδηγός... τσάμπα φιγούρα...
Με 140... στο θάνατο...
Εκτός πορείας , εκτός ζωής!

Απολογισμός 3 τραυματίες και 1 νεκρός. Απλή ανακοίνωση αστυνομικού δελτίου..

Μόνο που δεν λέει για το πόσα όνειρα είναι νεκρά... χιλιάδες , άπειρα όνειρα νεκρά... και.. ένας πατέρας μέσα στις τύψεις , μέσα στο «αχ και να είχα πάει νωρίτερα»

Σιωπή και μόνο σιωπή.
Σε μια κηδεία που τσάκισε καρδιές... βουβή θλίψη...

Αντίο παλικάρι !

Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006

Ν. Γκαργκάνας - πολιτική αλητεία - κοινωνική πρόκληση

Η πρόκληση του Διοικητή της Τραπέζας της Ελλάδος δεν έχει όρια. Δεν βλέπει ακρίβεια και υπερασπίστηκε το ευρώ λέγοντας πως η πρακτική «ορισμένων μανάβηδων που ακρίβυναν αυθαίρετα τα ραπανάκια την περίοδο της μετατροπής των τιμών σε ευρώ, έχει επισκιάσει τα οφέλη που έχει αποκομίσει η ελληνική οικονομία από το ενιαίο νόμισμα». Υποσρτηρίζει ότι το ευρώ δεν έφερε την ακρίβεια, και δεν ευθύνεται γι' αυτήν επιρρίπτοντας την ευθύνη στις πρακτικές που ακολούθησαν ορισμένες κοινωνικές ομάδες.
Σύμφωνα με τον κ. Γκαργκάνα, η κοινωνία εμφανίζεται αγκυλωμένη σε απόψεις μίας άλλης εποχής και στη στάση που τηρεί έναντι προβληματικών επιχειρήσεων. Ως παράδειγμα ανέφερε τη Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι δεν «ωφελεί να προσπαθείς να τη διατηρήσεις εν ζωή όταν το κόστος παραγωγής στη Βραζιλία είναι το 1/10 σε σύγκριση με αυτό της Ελλάδος».
Ο διοικητής της ΤτΕ απέδωσε τις αντιδράσεις που εμφανίζει η κοινωνία έναντι των μεταρρυθμίσεων, στην «κουλτούρα αντιπαράθεσης» που έχει κυριαρχήσει και έδωσε ως παράδειγμα την πρόσφατη συναινετική ασφαλιστική μεταρρύθμιση, η οποία μεταξύ άλλων, επέφερε αύξηση του ορίου εργασίας από τα 65 στα 67 έτη. Αντιθέτως -όπως ανέφερε- στην Ελλάδα απουσιάζει η κουλτούρα του διαλόγου με αποτέλεσμα όταν ο ίδιος συστήνει, όχι την αύξηση του ορίου ηλικίας, αλλά τον περιορισμό των περιπτώσεων πρόωρης συνταξιοδότησης, να προκαλείται θύελλα αντιδράσεων.

Σημείωση: Το πρώτο πράγμα που έκανε αυτός ο τύπος όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του ήταν να δώσει γεναία αύξηση στον ευατό του!!!


πηγή: in.gr