Σάββατο, Ιουλίου 08, 2006

...Του αέρα...

Και κει που λέμε να ηρεμήσουμε λίγο, έρχεται ένας αέρας και ανατρέπει τις φαινομενικές ηρεμίες…
Να στροβιλίζομαι λοιπόν στη δύναμη του ανέμου, λόγια να έρχονται ξανά, να αναζητούν τις απαντήσεις, να αναζητούν τις λύσεις που θα πλησιάσουν το αδύνατο, το δύσκολο…
ας μείνουν πίσω, στους ανθρώπους, οι απαντήσεις και οι λύσεις…
Πετώ ψηλά!
Πετώ ψηλά!
…κι απ’ τη μια ο αέρας να μας σηκώνει ψηλά και οι άλλες δυνάμεις να με κρατούν μετέωρο , λιγάκι πριν τ’ αστέρια της νυχτιάς, μη φύγω για κει και ποτέ κανείς δεν μάθει τι απογίνα …τόση ευτυχία!


το δάκρυ…αν είναι αληθινό … σαν τρέξει τι πειράζει?
Η αλήθεια που δακρύζει στη μοναξιά, στο δύσκολο…
.. γιατί φοβάσαι? Δεν θα σε πνίξει !!!
Πλημμύρες γαληνεύει, θάλασσες απανεμιάς χωράει ,
για να μπορούν οι εραστές να κάνουν ταξίδια τις νύχτες…
γι αυτό το κουρσεμένο ταξίδι κυλά, δεν κάνει να το ξέρεις…
Χαρισμένο από καιρό το δάκρυ που λες δεν θες…
Αγάπης δάκρυ…; Ποιος να τό βρει…
Ίσως και πριν να γνωριστούμε…
Το ξέρω πως έφτασε σε σένα μια άδεια νύχτα,
Νύχτα που μύριζε χώμα βρεμένο
Κι η θλίψη των ανθρώπων περπατούσε στα σοκάκια,
Αναπολώντας τους χαμένους έρωτες της λήθης..
…ζωγραφισμένο το χαμόγελο πριν λίγο…
με αίμα μιας αθώας παπαρούνας …κοίταξέ το! Να εκεί…
κρυμμένο πίσω απ΄ τα βιαστικά ποτάμια τ’ ουρανού,
πίσω απ’ τον αγέρα της μορφής σου,
ανθρώπων έργα!

Δεν υπάρχουν σχόλια: