Τετάρτη, Αυγούστου 23, 2006

Της νύχτας και της λύπης...

νύχτα λυπημένη, μακρινή,
άνθρωποι πληγωμένοι, ξένοι
σκέψης πλοκάμια τυλίγουν τα πάντα
το σύννεφο μου κρύβει το αστέρι
μα τ’ αστέρι δεν είναι πια δικό μας
και το φεγγάρι δεν φέγγει πια το ίδιο
διάλεξε το μακριά η καρδιά σου
διάλεξε μονάχη να πάει εκεί
και δεν άφησε ούτε καν αυτά,
τ’ αρώματα του δειλινού για μένα.
και τώρα τι και ποιος και που και πότε?
όλα νεκρά, μαράθηκε η αυγή στο πρώτο φως
και τα πουλιά δεν τραγουδούν, σωπαίνουν,
δεν θέλουν συντροφιά για μένα όπως παλιά..
διάλεξε το αλλού η καρδιά σου…
γιατί; χωρίς εμένα…

Δεν υπάρχουν σχόλια: