Κυριακή, Οκτωβρίου 29, 2006

Tώρα και σκληρό πορνό!!!

Ο κατήφορος του ελληνικού τύπου συνεχίζεται... Τώρα και το σκληρό πορνό μπήκε στο οπλοστάσιο των εφημερίδων! Η ιστορική εφημερίδα “Ηβραδυνή” προσφέρει κάθε Κυριακή με 2€ μόνο δύο ταινίες σκληρού πορνό!!!

Το θέμα δεν έχει να κάνει με σεφνοτυφία κτλ. Αφορά το δημοσιογραφικό λειτούργημα και την ποιότητα του ελληνικού γραπτού τύπου!
Μέχρι κάποιο σημείο αποδεκτές οι προσφορές σε βιβλία και ταινίες! Θα μπορούσε να μιλήσει κανείς και για πολιτιστική προσφορά των εφημερίδων.

Την αρχή έκανε η “Espresso” με ταινίες αισθησιακές , μαλακό πορνό.

“H Βραδυνή” όμως προχώρησε χαρίζοντας ταινίες «που θα απογειώσουν τις αισθήσεις» όπως χαρακτηριστικά λέει στη διαφήμιση. Ταινίες που εύκολα πέφτουν και στα χέρια ενός μικρού παιδιού!!! Μάλιστα αυτή την Κυριακή είχε αφιέρωμα στη «διπλή διείσδυση»

Image Hosted by ImageShack.us

Το άσχημο είναι ότι δεν αντιδρά κανένας! Η εφημερίδα πωλείται ελεύθερα χωρίς καμία ειδοποίηση ή σήμανση στο εξώφυλλό της. Παρόλα που ο νόμος επιβάλλει τα ειδικά έντυπα με ερωτικό περιεχόμενο να πωλούνται σε ειδικό χώρο , χωριστά από τον υπόλοιπο τύπο.

Να χαιρόμαστε τον ελληνικό τύπο! Μάλλον θέλουν να μας αποδείξουν ότι είναι και νταβατζήδες στην κυριολεξία!!!

Προτείνω να ξεκινήσουν καινούριες προσφορές με δονητές και πλαστικές κούκλες! Για πιο βαθιά ενημέρωση!!!


Πέμπτη, Οκτωβρίου 26, 2006

Υπόθεση "Blogme.gr" : Χτύπημα στην ελευθερoτυπία

Μερικές σκέψεις για τελευταία γεγονότα σχετικά με το blogme.
Ας προσπεράσουμε την «γκάφα» της μήνυσης του κατά του blogme και ας αναρωτηθούμε αν ένας blogger έχει το δικαίωμα να σχολιάζει- σατιρίζει ένα «δημόσιο πρόσωπο».
Η έννοια δημόσιο πρόσωπο σημαίνει και έκθεση! Έκθεση στη κοινή γνώμη , στη τηλεόραση , σε εφημερίδες , στο διαδίκτυο. Αυτή η έκθεση ίσως να είναι ένα βαρύ τίμημα που πληρώνουν τα δημόσια πρόσωπο. Από την άλλη όμως «ζούνε» για αυτή την έκθεση. Και η έκθεση στη κοινή γνώμη σημαίνει και σάτιρα! Και όχι μόνο σάτιρα. Ο καθένας είτε ανώνυμα είτε επώνυμα μπορεί να διαφοροποιείται από την άποψη του δημοσίου προσώπου.
Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:
Ένας blogger σχολιάζει έναν πολιτικό , έναν ηθοποιό , ένα παρουσιαστή , έναν βιβλιοπώλη. Τον σχολιάζει και τον σατιρίζει χωρίς βρισιές και βωμολοχίες. Αν πρέπει να συλληφθεί τότε για ποια ελευθεροτυπία μιλάμε? Για ποια ελεύθερη διακίνηση ιδεών μιλάμε?

Το δημόσιο πρόσωπο από την πλευρά του αν είναι σοβαρό και υπεύθυνο το πρώτο πράγμα που έχει να κάνει είναι να απαντήσει σε όσους του κάνουν αρνητική κριτική ή σάτιρα. Και συγκεκριμένα τα περισσότερο blog διαθέτουν την ελευθερία των σχολίων αλλά και την ελευθερία της prive επικοινωνίας με email. Το να καταφύγεις στη δικαιοσύνη μάλλον σημαίνει φόβος να αντιμετωπίσεις τη κοινή γνώμη. Αυτόματα αναιρείται η έννοια του Δημοσίου Προσώπου και μιλάμε για φασιστικές καταστάσεις! Διότι ο διάλογος , η κατανόηση της σάτιρας , η αποδοχή της κριτικής είναι σημεία της ελευθεροτυπίας και της δημοκρατίας.

Αν αυτό που έγινε σήμερα πρέπει να συλληφθούν ΟΛΟΙ οι bloggers διότι σχεδόν όλοι έχουμε σχολιάσει δημόσια πρόσωπα!
Επομένως ας σοβαρευτούμε και ας γίνει αντιληπτό ότι η υπόθεση αν δεν έχει αίσιο τέλος (με την αθώωση του blogme και του blogger) ανοίγει τους ασκούς του Αίολου για ένα πρωτοφανή «γύψο» στο Ίντερνετ και την ελευθεροτυπία.

Το μόνο αισιόδοξο μήνυμα είναι τα αντανακλαστικά των blogger και η αντίδρασή μας. Ειλικρινά αποδείξαμε τι σημαίνει η λέξη αλληλεγγύη!


(απορώ πραγματικά πως η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος με τόσες επιτυχίες σε θέμαστα παιδεραστίας κτλ να θεωρήσει υπεύθυνο τον δημιουργό του blogme)

Να πούμε ονόματα! (Blogme)

Με μια βόλτα σε όλα τα κείμενα που γράφτηκαν προκύπτει ότι το επίμαχο blog είναι το

http://funel.blogspot.com/ και το "δημόσιο" πρόσωπο είναι ο γνωστός τηλεβιβλιοπώλης κος Δημοσθένης Λιακόπουλος!

Διαβάστε και το παρακάτω σχόλιο:

Δημοσιέυθηκε από BLOGME
στο Οκτώβριος 26, 2006, 1:31 pm
Όσον αφορά τα δεκάδες μηνύματα ,αλλά και τα εδώ posts που ζητούν να γνωστοποιήσω το όνομα του μηνυτή ,άλλα και του επίμαχου blog,έστω ιδιωτικά μέσω ηλ.ταχυδρομείου αυτή την στιγμή είναι αδύνατο.
Στην τελευταία περίπτωση μάλιστα θα μπορούσα να κατηγορηθώ και για υπόθαλψη εγκληματία (όσο εγκληματίας μπορεί να είναι ένας blogger).
Στις δεκάδες αναφορές και εικασίες που υπάρχουν στα άλλα blogs για την περίπτωση,γραφτκαν πολλά ονόματα και ιστολόγια.
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι κάποιοι έχουν το "κληρονομικό χάρισμα" και έπεσαν μέσα.στις προβλέψεις
Για τους παραπάνω λόγους δηλώνω δημόσια οτι αδυνατώ να απαντήσω σε email από όπου και αν προέρχοντε που ζητάνε στοιχεία
Η γνωστοποίηση θα γίνει δημόσια μέσα από αυτόν το χώρο όταν θα υπάρξουν οι κατάλληλες νομικές προϋποθέσεις.
Να τελειώσω λεγωντας οτι το θέμα έχει πάρει διαστάσεις που ούτε εγω το περίμενα, καθώς δημοσιογράφοι απο μεγάλα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ έδειξαν να ενδιαφέρον και ο εξελίξεις τρέχουν

Αντώνης Τσιπρόπουλος


Δηλώστε ΟΛΟΙ συμπαράσταση στο Blogme.gr

Η ΜΗΝΥΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΥ BLOGME για το περιεχόμενο άλλου blog μέσα από τις σελίδες του θα μπορούσε να ήταν ανέκδοτο αλλά δυστυχώς είναι ΑΛΗΘΕΙΑ!

Μια αλήθεια που αποκαλύπτει ή την ασχετοσύνη κάποιων ή την έναρξη μιας επικίνδυνης φάσης λογοκρισίας.

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Τρίτη, Οκτωβρίου 24, 2006

φθινόπωρο θα πει μελαγχολία






Βράδυ. Αρχή χειμώνα.
Περίεργη αίσθηση…Το φως που χάνεται από νωρίς, η υγρασία που τη νιώθεις στο πρώτο κιόλας βήμα εκτός σπιτιού, το σπίτι που είναι μέσα πιο κρύο απ’ το έξω, η αίσθηση του βάρους στα βραδινά σκεπάσματα, τα ρούχα που έχουμε μήνες να τα φορέσουμε και μοιάζουν καινούρια στα μάτια μας.
Με μελαγχολεί γλυκά αυτή η εποχή…
Περιμένω το χειμώνα που θα έρθει, μέχρι τα Χριστούγεννα το καλύτερο διάστημα, οι γιορτές πάντα με μιζεριάζουν, το ενδιάμεσο Χριστούγεννα -Πάσχα το χειρότερο, για να έρθει η πολλά υποσχόμενη άνοιξη και το εξοντωτικό καλοκαίρι.
Φέτος δεν ευχαριστήθηκα καλοκαίρι, μόνιμη αίσθηση κούρασης στο μυαλό, ανάλαφρη καρδιά μολύβι!



Ένα παράπονο και ένα δάκρυ
πρώτο φθινόπωρο πρώτη βροχή
απόψε η σκέψη μου δε βρίσκει άκρη
απόψε λύγισε η αντοχή

Ένα σκοτείνιασμα που με βαραίνει
πικρή ανάμνηση σαν μαχαιριά
πρώτο φθινόπωρο που με πεθαίνει
πρώτο φθινόπωρο χωρίς χαρά

Ό,τι φαντάστηκα ήταν απάτη
κι αν κάτι έλπιζα έχει χαθεί
τέτοιο φθινόπωρο χωρίς αγάπη
τέτοιο φθινόπωρο μην ξαναρθεί

Κυριακή, Οκτωβρίου 22, 2006

Catia TV,Η πρώτη λαοκρατούμενη τηλεόραση στην ιστορία…

O "Εξάντας" μας αποκαλύπτει την άλλη διάσταση της τηλεόρασης σε ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ.



Κι ενώ στην τιμημένη μας πατρίδα αλλά και σε όλο τον πλανήτη, όταν μιλάμε για τηλεόραση έχουμε κατά νου το δεδομένο εμπορικό μοντέλο που κυριαρχεί, τα όσα συμβαίνουν στα Catia TV, τις κοινοτικές τηλεοράσεις της Βενεζουέλας, φωτίζουν μια διάσταση του Μέσου άγνωστη και απρόσμενη...

Οικοδόμοι, βιομηχανικοί εργάτες, μαθητές, νοικοκυρές, άνεργοι, φοιτητές και συνταξιούχοι… κατέχουν το Μέσο. Διαλέγουν μόνοι τους το θέμα που τους απασχολεί, έπειτα παίρνουν μια κάμερα στο χέρι και πραγματοποιούν τα γυρίσματα. Στη συνέχεια μοντάρουν, και πάλι μόνοι τους, το υλικό που τράβηξαν, και το προβάλλουν στους τοπικής εμβέλειας κοινοτικούς σταθμούς... με παρουσιαστή τον εαυτό τους.

Ευτυχώς το ρόλο του τηλεθεατή δεν τον αναλαμβάνουν και αυτόν οι ίδιοι, αλλά οι χιλιάδες τηλεθεατές της Βενεζουέλας που προτιμούν την κοινοτική τηλεόραση, απλά και μόνο… γιατί είναι δική τους. Το σημαντικότερο;

Απ' την οθόνη των Catia TV δεν ξεπροβάλλουν στρατιές από ξανθές καλλίγραμμες καλλονές, κορίτσια με αστραφτερά δόντια που μόνο χαμογελούν. Ούτε όμως και κουστουμαρισμένοι, γραβατωμένοι και ευθυτενείς ωσάν να έχουν καταπιεί μπαστούνι κύριοι, που μιλάνε σαν να κάνουν άσκηση ορθοφωνίας.

"Δε χρειάζεται να έχεις ωραία μύτη για να βγεις στην τηλεόραση"

Το εμπορικό μοντέλο "γυμνάστρια πρωινάδικου" ή το ακόμη πιο τρυφερό "παρουσιάστρια δελτίου καιρού", εκλείπει από τις κοινοτικές τηλεοράσεις της Βενεζουέλας. Ξανθιά, αδύνατη, με μεγάλο στήθος και ολίγον τι χαζή συνάνθρωπος, μπορεί να εμφανιστεί στο συγκεκριμένο Μέσο, μόνο στην περίπτωση που τυγχάνει κάτοικος της κοινότητας. Μόνο αν είναι μια γειτόνισσα δηλαδή κι αυτή, που έχει κάτι σοβαρό να πει. Αλλιώς, όσο κι αν πληρεί τις προυποθέσεις που διεθνώς ορίζει η "αισθητική Cosmopolitan", δεν θα έχει καμία τύχη.

Ξεπροβάλλουν όμως στην οθόνη των Catia TV άνθρωποι κανονικοί: Κάποιοι είναι πολύ χοντροί, κάποιοι άλλοι πολύ λιγνοί, άλλοι άσχημοι. Γριές και γέροι, καθώς και συνάνθρωποι που όταν χαμογελούν μπορεί να τους λείπει δόντι γιατί είναι φτωχοί και δεν τους περισσεύουν χρήματα να το φτιάξουν, μιλούν με καθημερινή γλώσσα, με τρόπο απλό για τα μεγάλα προβλήματα, αλλά και τις χαρές και τα γλέντια τους.

"Μια τηλεόραση… για να καταστρέψει την τηλεόραση"

To καλύτερο είναι ότι τα λόγια τους έχουν αξία και βάρος. Όχι μόνο γιατί κρίνουν Δημάρχους, Κυβερνήτες και Κοινοτάρχες. Αυτό γίνεται και σε οποιαδήποτε πρωινή εκπομπή της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης. Τα λόγια τους έχουν βάρος γιατί δε μένουν στην καταγγελία, αλλά αναζητούν μαζί με τους συμπολίτες τους λύσεις στο πρόβλημά τους.

Συχνότατα, μετά από μια από αυτές τις εκπομπές που θα έκανε τους μάνατζερς των μεγαλύτερων τηλεοπτικών κολοσσών να σκίζουν τα πτυχία τους, η κοινότητα δραστηριοποιείται και βρίσκει μόνη της λύση στο πρόβλημα.

Άλλωστε, στα Catia TV, δεν υφίσταται καν η έννοια "καταγγελία" όπως εμείς τη γνωρίζουμε. Εκεί για να βγεις στο γυαλί να καταγγείλεις κάτι, σημαίνει ότι θα έχεις πρώτα πάρει μόνος σου την κάμερα και θα έχεις βιντεοσκοπήσεις το θέμα. Έπειτα, θα πρέπει να το μοντάρεις και να το εκφωνήσεις πριν βγεις μόνος σου να το παρουσιάσεις.

Οι κοινοτικές τηλεοράσεις της Βενεζουέλας δεν δημιουργούν τηλεθεατές ενσωματωμένους στον καναπέ, δεν συνθλίβουν κάθε έννοια προβληματισμού ή συλλογικότητας, αλλά κάνουν ακριβώς αντίθετο. Πρόκειται για τηλεοράσεις που κινούν, που δραστηριοποιούν τους πολίτες να λύσουν τα προβλήματά τους…

'Όπως λένε οι ίδιοι οι δημιουργοί του, "είναι μια τηλεόραση, για να καταστρέψει την τηλεόραση".

Σάββατο, Οκτωβρίου 21, 2006

Ω! Δάσκαλε !

Ένα υπέροχο κείμενο του Στάθη από την "Ελευθεροτυπία" για την απεργία των δασκάλων.
Των δασκάλων της ψυχής και της καρδιά μας
Ημουν μικρός, πεντέμισι-έξι χρόνων. Εχοντας περάσει μιαν αρρώστια παιδική, απ' την οποίαν η μητέρα μου ήταν απολύτως βέβαιη ότι την έβγαλα καθαρή λόγω Μεγαλόχαρης, παρέμενα

έως πλήρους αναρρώσεως κλινήρης επί μακρόν. Ετσι το πρώτο εξάμηνο της πρώτης Δημοτικού το έβγαλα στο σπίτι, να μαθαίνω τα πρώτα γράμματα στο κρεββάτι, με τη δασκάλα κατ' οίκον - μαυρομάτα, μελαχροινή και κομψότατη

μεγαλομάτα. Σήμερα κι εκ των υστέρων θα έλεγα ότι ήταν κι αυτή σαν μια κορασίδα Παναγιά - στα νιάτα της τα ανέμελα, αλλά τότε μού φαινόταν η νεαρή χαμογελαστή μου δασκάλα σαν νεράιδα! το άρωμά της και τα ακροδάχτυλά της


καθώς έγραφαν τα γράμματα, που ύστερα θα έπρεπε εγώ να αντιγράψω τόσες φορές, ώστε η κουλουρίτσα να μοιάζει με την κουλουρίτσα της κι όχι με την τεθλασμένη

της ελευθερίας που σιγά-σιγά ένοιωθα πως χάνω, χωρίς ακόμα να ξέρω ότι ελευθερία τη λένε.

Πλην όμως έτοιμος να αντικαταστήσω τη σχεδόν ανεπαίσθητη θλίψη αυτής της απώλειας με το ηδύ μυστήριο του κόσμου μετά και με τη δασκάλα, βρέθηκα

στη μέση της χρονιάς, με τα κοντά μου παντελονάκια αίφνης κι εγώ στη σχολική τάξη. Παλιές καραβάνες ήδη τα άλλα πρωτάκια με έβαλαν στη μέση, μόνον μου, χωρίς τα ακροδάχτυλα, το χαμόγελο, το άρωμα και τις ματάρες της δασκάλας μου.

«Στάθη, έχεις καλόν πατέρα, πρέπει να μάθεις γράμματα!», έτσι, με τη βροντώδη του φωνή, ο δάσκαλος απεκατέστησε τις σταθερές του κόσμου γύρω μου εν μια στιγμή και άρχισα ευθύς εξ εκείνου του πρώτου κι ευλογημένου λεπτού, σταθερός και στα πόδια μου, να λαμβάνω την αγωγή μου.

Εως την έκτη Δημοτικού ο δάσκαλός μου, πάντα μέσα στο κουστουμάκι του και πίσω απ' τη σφιχτοδεμένη φθηνή γραβάτα του, την ωραία του άρθρωση, τον καλλιγραφικόν του χαρακτήρα, το δάκρυ του (όταν μας σχόλασε παράωρα λόγω πραξικοπήματος), το γέλιο του, την περίσκεψη άμα τε

και το ρηξικέλευθον, μας μάθαινε τις πρώτες συντεταγμένες του κόσμου και του ρωμαίικου, περί μυστηρίων και ηρώων, λογικής κι ονείρων

τις διαφορές και τις ομοιότητες του ανθρώπου με τη ζωγραφιά του. Και πώς είναι αν την κάμει ο ίδιος ή όταν την έχει φιλοτεχνήσει άλλος και τι ιστορούν όλα αυτά μαζί.

Φιλέας Φογκ και Κολοκοτρώνης ο δάσκαλος, πότε μίλαγε για τη διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης και την καιόμενη βάτο, πότε μας έβαζε προβλήματα με πορτοκάλια, κιλά, δραχμές και μανάβηδες, πότε έφερνε επίσκεψη στην τάξη τον Ομηρο και τον Διγενή Ακρίτα, πότε ταξίδευε την τάξη στον Γαλαξία και στους ωκεανούς καβάλα στη ράχη του Μόμπυ Ντικ και πότε-πότε, στις εκδρομές, στα λειβάδια της άνοιξης περί τις παρυφές της μικρής μας πόλης

διάλεγε απ' τα ζεμπιλάκια των κοριτσιών σφιχτά αυγά· ένα-δυο όχι πιο πολλά· και τα έτρωγε με αλάτι και πιπέρι από μιαν αλατοπιπεριέρα που κουβαλούσε πάντα μαζί του, στην τσέπη του - η μόνη εξάρτυση οπλισμού που είδα ποτέ τον δάσκαλό μου να φέρει πάνω του.

***

Ξανάδα τον δάσκαλό μου, πολλά χρόνια μετά, πρωτοετής φοιτητής, στο ίδιο ή κάποιο παρεμφερές και πάντως ήδη παλιωμένο κουστουμάκι του κλεισμένον και κατάφρακτον, με τη γραβατίτσα του ακόμα πιο σφιγμένη, χωρίς καθόλου αυτή η γραβάτα να έχει ακολουθήσει τη μόδα που είχε πια φαρδύνει και μακρύνει τις γραβάτες.

Μόνο ένα πάνω του ήταν αλλοιώς.

Ο δάσκαλός μου ήταν βραχύσωμος! Ω της ανακαλύψεως! Δεν ήταν ο γίγαντας που έβλεπαν τα παιδικά μου μάτια να υψώνεται πάνω μου και, σαν διευθυντής ορχήστρας, να τοποθετεί τις αρμονίες γύρω μου και τούτο ποιείν κακείνο μη αφιέναι -ήταν βραχύσωμος!

«Στάθη, παιδί μου, τι κάνεις; πώς πάνε οι σπουδές σου; τι κάνει ο πατέρας σου και η μητέρα σου! έχεις εξαιρετική μητέρα!»

Καλέ μου, δάσκαλε.

Με το ευρύ σου στήθος -στα πενήντα σου χοροπηδούσες μαζί μας για να ξεθαρρέψουμε και να κάνουμε τις ασκήσεις στη γυμναστική, σαν σπουργίτια αντίκρυ σου, κι ο χοντρούλης και ο ντροπαλός να κάνουν κι αυτοί σωστά τις ασκήσεις, να μην τους πάρει παραμάζωμα ο αλανιάρης κι ο παλικαράς συμμαθητής- χοροπήδαγε μαζί μας

στα πενήντα του ήδη ο δάσκαλος

ο βραχύσωμος γίγαντας ο ευρύστερνος

υπάρχει απ' αυτό το χοροπηδητό ευγενέστερη θυσία στο γένος των ανθρώπων και τη χάρη των θεών;

*****

Τον πρώτο μας δάσκαλο ακολούθησαν καθηγητές, άλλοι καλοί, άλλοι καλύτεροι κι άλλοι κακοί. Ολοι έχουμε ζήσει μαζί τους τη διαδρομή της αγωγής. Με το πρόταγμα του ευ ζην άλλοι εξ ημών φυλαχτό κι άλλοι όχι. Αλλοι μάθαμε, άλλοι συνεχίσαμε να μαθαίνουμε ακόμη κι άλλοι ξεχάσαμε να μαθαίνουμε προ πολλού. Ομως τον Δάσκαλο και τον Καθηγητή

τη Δασκάλα και την Καθηγήτρια που μας νοιάστηκαν -κι όχι βεβαίως εκείνους που μας ξεπέταξαν- αγέραστους φέρουμε στην καρδιά μας, σαν ευχές για το καλό και το αγαθό, το ωραίο.

Στη φτερούγα σου, δάσκαλε.

Κυριακή, Οκτωβρίου 15, 2006

Εκλογική Απεργία!



Αψηφίστε τους!

Πέμπτη, Οκτωβρίου 05, 2006

Του φθινοπώρου οι φόβοι...

Το φθινόπωρο ξεκινά πάντα με φόβους...
Φοβίες που ίσως να έχουν αφετηρία την παιδική ηλικία. Τότε που το άνοιγμα των σχολείων ήταν μια μορφή φόβου… Η νέα τάξη , τα περισσότερα μαθήματα , ο νέος δάσκαλος.
Πάντα με τρόμαζε το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς. Μισούσα το φθινόπωρο!

Ο θάνατος της φύσης ήταν το μεγάλο παιδικό μου ερώτημα:
Γιατί να «σκοτώνονται» τα δέντρα και να μένουν γυμνά; Μετά έμαθα ότι υπάρχουν και τα αειθαλή δέντρα! Τα λάτρεψε για τη σταθερότητά τους! Να κρατούν τα φύλλα τους τόσο καιρό… !!! Θέλει μαγκιά , θέλει τρόπο!
Με τα χρόνια άλλαξα γνώμη. Αγάπησα το καφέ και το κίτρινο των πεσμένων φύλλων. Λάτρεψα τη μουσική των φύλλων… ο ήχος που κάνουν τα παπούτσια με το πέρασμά τους πάνω από τις στρώσεις των πεσμένων φύλλων… Φθινοπωρινές εκδρομές του σχολείου σε περιοχές με καρυδιές και καστανιές! Τόση μαγεία! Και κόντρα στους φόβους…

Μα οι φόβοι του φθινοπώρου συνεχίστηκαν. Στο πανεπιστήμιο με την εξεταστική του Σεπτέμβρη! Φόβος όχι για την αποτυχία σε κάποιο μάθημα αλλά για το τι θα φέρει η χρονιά που θα ερχόταν… απλά η εξεταστική ήταν η εξωτερίκευση των φόβων…

Και φόβοι για τόσα όλα… Του φθινοπώρου οι έρωτες και οι χωρισμοί. Τόση γλυκιά μελαγχολία! Φόβοι για τον θα αγαπήσω υπερβολικά … Αν θα πληγωθώ… Αν θα μου κάτσει επιτέλους η τάδε γκόμενα…
Ίσως να βρίσκεις τη λέξη φόβος υπερβολική!
Μα έτσι τη νιώθω. Ξέρεις υπάρχει και ο ωραίος φόβος που βοηθάει τη σκέψη σου να πάει ένα βήμα παραπέρα… Σε άλλα μονοπάτια με φύλλα φθινοπωρινά και ανθρώπους ταξιδευτές.
Φόβος και αυτό το φθινόπωρο!
Θα εκλεγεί ο Ψωμιάδης…;
Αστειεύομαι!
Φόβος και αυτό το φθινόπωρο!
Για την εξεταστική όχι του Πανεπιστημίου αλλά του καθημερινού!
Για τη ζωή…
Για τους δρόμους…
Για την αγάπη…
Για την ελπίδα…
Για την πράξη ονείρου
Για τις μουσικές που έρχονται , για τις ταινίες που έρχονται..
Για τις ουσίες που θα κυκλοφορήσουν στο αίμα μου…
Για τις χολές που πρέπει να αποβάλω..
Φόβος για τους φόβους τους φθινοπώρου…

Μα ξέρω ότι και αυτό το φθινόπωρο θα τη βγάλω καθαρή! Γιατί απλά τους φόβους μου δεν τους κάνω μόνο ποίηση (που λέει και το γνωστό σύνθημα ) αλλά τους πουλάω… σε σένα που με διαβάζεις….

Δευτέρα, Οκτωβρίου 02, 2006

Το ελληνικό κράτος δολοφονεί λαθρομετανάστες!

Να που τα δημοσιεύματα του τούρκικου τύπου για δολοφονία λαθρομεταναστών από τις ελληνικές αρχές έχουν βάση. Διαβάστε το δημοσίευμα της εφημερίδας «ΑΙΟΛΙΚΑ ΝΕΑ».

Ντρέπομαι που είμαι Έλληνας!

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ "ΧΟΥΡΙΕΤ"
Σοβαρή καταγγελία της "Συνύπαρξης"
22.09.2006 Αστυνομικό - Δικαστικό

Σοβαρότατη καταγγελία έδωσε στη δημοσιότητα χθες η Κίνηση "Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο", επιβεβαιώνοντας εμμέσως τους ισχυρισμούς της τουρκικής εφημερίδας "Χουριέτ", που κατηγορεί τις Ελληνικές Λιμενικές Αρχές ότι μεταφέρουν λαθρομετανάστες στα απέναντι Τουρκικά παράλια. Η "Συνύπαρξη" καταγγέλλει ότι την Τρίτη Αστυνομικοί μετέφεραν 15 λαθρομετανάστες σε περιοχή του Μανταμάδου και στη συνέχεια τους παρέδωσαν σε λιμενικούς οι οποίοι, αφού τους επιβίβασαν σε ταχύπλοο σκάφος, τους μετέφεραν προς τα Τουρκικά παράλια!!!
Η σοβαρότατη αυτή καταγγελία - αν φυσικά ευσταθεί - εμπλέκει το Λιμενικό και την Αστυνομική Διεύθυνση Λέσβου, οι οποίες καλούνται να δώσουν εξηγήσεις για το περιστατικό αυτό. Αν ισχύει κάτι τέτοιο φυσικά προσβάλλει τους δημοκρατικούς θεσμούς και παραβιάζει διεθνείς συμφωνίες για τα δικαιώματα των προσφύγων.

Η καταγγελία

Αναλυτικά η "Συνύπαρξη" αναφέρει στην καταγγελία της τα εξής:
«Την Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου (προχθές) πληροφορηθήκαμε ότι περιπολικά και μια κλούβα της Αστυνομίας οδήγησαν 15 περίπου λαθρομετανάστες σε απόμερο λιμανάκι της περιοχής Μανταμάδου, όπου τους παρέδωσαν στους Λιμενικούς, οι οποίοι με τη σειρά τους, τους επιβίβασαν σε ταχύπλοο σκάφος. Στη συνέχεια το ταχύπλοο, οδηγούμενο από Λιμενικούς, απέπλευσε με κατεύθυνση προς τις τουρκικές ακτές και σε άγνωστο τελικά προορισμό. Εύλογα λοιπόν προκύπτουν τα ερωτήματα:
- Τι απέγιναν αυτοί οι άνθρωποι;
- Πώς η Αστυνομία παρέδωσε τους λαθρομετανάστες στους Λιμενικούς, ενώ είναι υποχρεωμένη α) να τους μεταφέρει στο Κέντρο της Παγανής και β) σε κάθε περίπτωση να παραλαμβάνει αυτή τους λαθρομετανάστες απ' τους Λιμενικούς και όχι το αντίστροφο;
n Ποιοι Προϊστάμενοι, ποιων υπηρεσιών εξέδωσαν διαταγές για τις παραπάνω κινήσεις; Η πολιτική ηγεσία έχει γνώση αυτών των διαταγών;
- Τέλος, γνωρίζουν οι προϊστάμενοι και οι υφιστάμενοι της Αστυνομίας και του Λιμενικού ότι πέρα απ' την απανθρωπιά, παρανομούν κατάφωρα προβαίνοντας στις ενέργειες αυτές;».
Και καταλήγει η καταγγελία: «Τα μέλη της "Συνύπαρξης" χρόνια τώρα είναι σε θέση να γνωρίζουν πολύ καλά, λόγω της ανθρωπιστικής δράσης που ασκούν, όλες τις διαστάσεις του σοβαρού αυτού σύγχρονου κοινωνικού ζητήματος της λαθραίας μετανάστευσης και ασφαλώς δεν έχουν χρεία πρόσφατων δημοσιευμάτων του τουρκικού Τύπου για να διαμορφώσουν άποψη. Πρέπει όμως να γίνει κατανοητό ότι η Ελλάδα είναι μια Ευρωπαϊκή χώρα με δημοκρατικούς θεσμούς, που σέβεται τις διεθνείς της υποχρεώσεις, οι οποίες οπωσδήποτε δεν μπορούν να καταστρατηγούνται».
Σύμφωνα με πληροφορίες, από τις αρχές του καλοκαιριού και μετά έχει μειωθεί αρκετά ο αριθμός των λαθρομεταναστών που φιλοξενούνται στο Κέντρο Υποδοχής της Παγανής. Χθες στο Κέντρο Υποδοχής υπήρχαν 12 άτομα μόνο, ενώ αρχές Ιουνίου οι πρόσφυγες που φιλοξενούνταν εκεί, ξεπερνούσαν τους 150.

Ο Στρ. Πάλλης

«Αν είχαμε με κάνουμε με αποτροπές μέσα στη θάλασσα, όταν πάνε να μπουν με τη βάρκα τους στα χωρικά μας ύδατα και τους διώχνουν πίσω, εκεί δεν μπορεί να πει κανείς τίποτα», δήλωσε μιλώντας στα "ΑΙ.Ν." το μέλος της "Συνύπαρξης" κ. Στρατής Πάλλης (πρώην Δήμαρχος Μυτιλήνης) και συνεχίζει: «Όμως δεν είναι δυνατό ν' αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους σαν ζώα, σαν πρόβατα και ενώ έχουν ήδη αποβιβαστεί στο νησί, λιμενικοί και αστυνομικοί χωρίς να ακολουθήσουν τις διαδικασίες που προβλέπει ο νόμος να τους "φορτώνουν" μέσα σε σκάφη και να τους πηγαίνουν απέναντι. Τέτοια περιστατικά όχι απλά θα τα καταγγείλουμε, αλλά θα τα πολεμήσουμε με κάθε τρόπο».
Ο Λιμενάρχης Μυτιλήνης Απόστολος Μικρομάστορας, στον οποίο απευθύνθηκαν τα "ΑΙ.Ν.", μετά τη σοβαρότατη αυτή καταγγελία είπε ότι «δεν μπορεί να υπήρξε ένα τέτοιο συμβάν» και επιφυλάχθηκε να διατάξει έρευνα για την διερεύνηση της καταγγελίας.