Τρίτη, Νοεμβρίου 28, 2006

Αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ιωάννου από το "Δεύτερο" και τον "Ιανό"

Image Hosted by ImageShack.us
Το Δεύτερο πρόγραμμα 103,7 και το βιβλιοπωλείο Ιανός υποδέχονται την Τετάρτη 29 Νοεμβρίου τον Οδυσσέα Ιωάννου σε μια βραδιά που οι αγαπημένοι του φίλοι μάς «κερνούν» σκέψεις και τραγούδια… από τη σοδειά του, μοιράζονται μαζί μας τον προβληματισμό του δημιουργού, νιώθουν τις φωνές αλλά και τις σιωπές του.

Για τον Οδυσσέα Ιωάννου θα μιλήσουν : ο ποιητής Μάνος Ελευθερίου, ο συνθέτης Θάνος Μικρούτσικος και ο τραγουδοποιός Διονύσης Τσακνής.


Θα τραγουδήσουν: Ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Γιάννης Κούτρας, ο Διονύσης Τσακνής, ο Χρήστος Θηβαίος και ο Μίλτος Πασχαλίδης.

Image Hosted by ImageShack.us

Ολά αυτά στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Δευτέρου και του αφιερώματος σε στιχουργούς.



ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ….. ΣΤΟΝ ΙΑΝΟ



Το Δεύτερο Πρόγραμμα 103,7 αποφάσισε φέτος να φωτίσει το «λόγο» των τραγουδιών, τις λαμπερές αλλά και τις πιο σκοτεινές πλευρές των στίχων που όλοι κάποια στιγμή σιγοψιθυρίσαμε.
Τα απογεύματα της Τετάρτης από τις αρχές Νοεμβρίου του 2006 μέχρι και το τέλος Μαρτίου του 2007 φιλοξενούν στο ζεστό χώρο του βιβλιοπωλείου «ΙΑΝΟΣ» (Σταδίου 24) ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα, πολύ διαφορετικό απ΄ όσα έχετε ήδη συνηθίσει να ακούτε. Οι σημαντικότεροι σύγχρονοι στιχουργοί – ποιητές κάνουν στάση στο Δεύτερο Πρόγραμμα 103,7 , επιλέγουν προσωπικότητες που μιλούν για το έργο τους και διαλέγουν κάποια από τα τραγούδια – σταθμούς της δημιουργικής τους πορείας, τραγούδια που ακούγονται ζωντανά συνοδεία ορχήστρας από τραγουδιστές με τους οποίους κατά καιρούς συνεργάστηκαν. Αυτές οι συναντήσεις μεταδίδονται ζωντανά από το Β΄Πρόγραμμα της ΕΡΑ, τους 19 Περιφερειακούς Σταθμούς και την ΕΡΑ5.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 27, 2006

Με αίμα... γιατί ότι έχει σχέση με την καρδιά έχει πολύ αίμα.

Της θάλασσας...
Κόσμε!

Γλέντι του κόσμου στα φανερά , καφές στα φανερά. Και ένας κρυφός επίλογος.
Αναρωτιέμαι πώς να αντέξω μέσα μου όλες αυτές τις ανατροπές; Ανατρέπεις τον κόσμου μου. Ανατρέπω τον κόσμο σου!
Μοιάζει δραματικό αλλά είναι υπέροχο.
Να ζήσεις με σάρκα και οστά όσες αλήθειες μπορείς , ότι αντέχεις.
Στη μεριά σου ένας κόσμος , στη μεριά μου ένας άλλος κόσμος.
Το κόσμο του πολέμου.
Γιατί θα πολεμήσουμε... τον εαυτό μας , τις αλήθειές μας , τα συναισθήματά μας.

Και ο πόλεμος θα είναι ... με αίμα! Με αίμα γιατί ότι έχει σχέση με την καρδιά έχει πολύ αίμα.

Μια ζωή ρε γαμώτο έχουμε. Τι να αναστρέψεις και με τι να συμβιβαστείς;
Απαντήσεις δεν έχω!
Και ποτέ δεν είχα!

Μα αρκεί το κλικ της στιγμής που όλα τα ανατρέπει... και το κλικ μπορεί να είναι οτιδήποτε ακόμη και ένα τραγούδι , ένα άγγιγμα.

Πρόωρος ενθουσιασμός!
Χωρίς το φόβο της ήττας. Γιατί το είπαμε η ήττα είναι δείγμα ανωτερότητας , η αξία του ηττημένου είναι άγνωστη στο πλήθος. Εμείς όμως αγαπήσαμε και αγαπάμε την ήττα.
Δε μιλάω ασφαλώς για ηττοπάθεια.

Μιλάω για τη γέννηση τη δική μας.
Με τι γεννηθήκαμε και με τι πεθαίνουμε;
Γεννηθήκαμε στο ξαφνικό ξύπνημα της σκέψης και της επικοινωνίας. Με ένα ταγάρι σκέψεων ο καθένας προσκάλεσε τον άλλον στο τραπέζι του. Να καταθέσει ότι έχει και δεν έχει. Με χόρτασες με τις σκέψεις σου , με ξεδίψασες με τα λόγια σου.
Και το δείπνο έγινε ο κεραυνός που ξαφνικά ενώνει δύο ανθρώπους. Αγγίζει ανθρώπους ο φόβος του κεραυνού.
Και προχωράς!
Στην ομορφιά σου! Δεσμευμένη ομορφιά , μπλοκαρισμένη ομορφιά! Και ένας ήλιος να τρέφει αυτή την ομορφιά αλλά να μην την ελευθερώνει... Λες και την έχεις κλέψει...

Και η ομορφιά είναι η άλλη γέννηση! Η άλλη γέννηση που αγνοούμε.

Και μετά πεθαίνουμε...
Πεθαίνουμε , όχι βιολογικά. Αλλά λόγο ατολμίας , λόγο ότι θα «μπουν στην πόλη οι οχτροί» . Και το κάστρο πέφτει πάντα από μέσα. Ποτέ από έξω.
Με τι όπλα πολεμάς όταν οι «άλλοι» έχουν τα πυρηνικά όπλά της κοινής γνώμης μαζί τους. Με σφεντόνες δεν πολεμούνται.

Κι όμως... είναι κάτι αλήθειες σκέτη βόμβα. Τους ξεσκίζεις!
Και η αλήθεια είναι το πάθος που κουβαλά ο καθένας μας.

Μην πέσεις στην παγίδα και νομίσεις ότι αυτή η «αλήθεια» είναι το ιδανικό. Πάνε οι εποχές που πιστεύαμε στα ιδανικά.
Καμιά σχέση με το ιδανικό δεν έχει ο υπογράφων.
Με το ανήσυχο ίσως να έχω μια πιο καλή σχέση.
Θυμώνω με τον εαυτό μου γιατί ποτέ δεν είχα ότι ήθελα , δεν έγινα ότι ήθελα. Από παιδικά παιχνίδια μέχρι ανθρώπους, ιδέες , σπουδές...

Αρχιτέκτονας ονειρεύτηκα να γίνω... δεν έγινα...
Να ασχοληθώ με τη λογοτεχνία ονειρεύτηκα... αλλά δεν το έκανα
Να ζω σε ένα σπίτι δικό μου και άνετο... ακόμη το περιμένω.
Να κρατήσω όσους ανθρώπους αγάπησα.... έφυγαν
Να γίνω σκηνοθέτης... καμία σχέση
Να ζήσω αληθινά... το ψέμα έγινε προϋπόθεση
Να παραμένω ανήσυχος... παραμένω

Δεν είναι μαύρες σκέψεις.






... βουλιάζουμε σε μια ηλίθια ρουτίνα.
Και γαμάμε τη ζωή μας με περιορισμούς και άλλες κοινωνικές παπαριές.
Και αφήνουμε το χρόνο να περνάει από δίπλα μας και να μας βγάζει τη γλώσσα με τα σημάδια του χρόνου. Και εδώ δε μας παίρνει να πούμε κουφάλα νεκροθάφτη ...

Διλήμματα που αν τα ψάξεις πιο βαθιά θα τρελαθείς.
Θα τρελαθείς γιατί νομίζεις ότι δεν έχεις επιλογές.
Επιλογές πάντα θα υπάρχουν. Και όχι απλά επιλογές αλλά εναλλακτικές λύσεις.
ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ.
Το δράμα το καταλαβαίνω όταν δεν έχεις εναλλακτικές λύσεις.
Γαμημένη λογική που θέλει να προσφέρει λογικές – εναλλακτικές λύσεις! Είναι τόσο γαμημένη που μόνο χρόνο σου τρώει.

Σε πολλές πια κουβέντες βαριέμαι τις αναλύσεις και τις θεωρίες.
Αντέχεις μια αλήθεια με σάρκα και οστά;
Αυτό θέλω να τους ρωτάω κάθε φορά.
Κούνα τα χεράκια ή άντε πνίξου;
Λέω σε μένα.

Aέρας...

Ανοίγω τις χούφτες μου , παίρνω το μυαλό μου και το φυσάω.. αν πάει ψηλά σημαίνει ότι είμαι ικανός για το απόλυτο! Για το αδύνατο! Αν όχι δεν πειράζει απλά μείνει και πάλεψε και ζήσε.
Λόγια στο χαρτί και πάλι.
Τα «δίκια» ! Και μια τυφλή δικαιοσύνη που δεν βλέπει.
Ερωτήσεις και απαντήσεις.
Απαντήσεις έχω.
Λέω να βάλω τα πράγματα σε τάξη , να τακτοποιήσω τα κουτάκια του μυαλού μου. Τακτοποίηση σαν καλή νοικοκυρά. Βλέπεις από παιδί έμαθα στις δουλειές του σπιτιού. Από την πρώτη τάξη του Γυμνασίου. Πάντα στη ζωή μου γυναίκες. Απουσία ανδρών.
Με γυναίκες μεγάλωσα , με γυναίκες ζω.
Όχι δεν γουστάρω μόνο τα γαμήσια τους. Απλά τις ξέρω και τις ζω πιο ολοκληρωτικά.
Πάντα γυναίκες.
Και τι να πω ; Μα είναι και το άλλο , θέλω να διασκορπίσω το DNA μου.
Οπότε.. τα κουτάκια του μυαλού παραμένουν σε άναρχες θέσεις.

Υπάρχει και το άλλο.
Τύψεις!
Τύψεις που δεν σου προσφέρω όσα θέλω. Όσα θα ήθελα. Είναι οι γαμημένες λεγόμενες αντικειμενικές δυσκολίες που με σκοτώνουν. Είμαι ο Γρηγόρης με το άγχος του , με την έλλειψη χρόνου ,Αυτός είμαι όχι από επιλογή αλλά… είπαμε … αντικειμενικές δυσκολίες.

Και το αύριο να είναι εκεί έξω και να μη μου δίνει ένα σημάδι , έστω μια αχτίδα προοπτικής και λύσης.
Πόσες λέξεις ..
Στα Κύθηρα σε μια ακρογιαλιά χωρίς να υπάρχει χρόνος. .

Το μπάχαλο του μυαλού. Βρες χρόνο να βρεις λύσεις για το χρόνο...

Μα και πάλι …………………………………………………………………..

Φυσάει ένα τρελό μελτέμι και ανεβάζει επικίνδυνα ψηλά το μυαλό μου. Φοβάμαι υα ύψη;
Όχι βέβαια .
Γιατί όπως λέει και ο Ματιέ Κάσσοβιτς ( Γάλλος) σημασία έχει η πρόσκρουση και όχι η πτώση.
(Μήπως λέει όμως το ανάποδο;;; Δεν θυμάμαι ακριβώς…ξεχνάω)

Με ένα δάκρυ μπορώ να ταξιδέψω . Μα μην μου χαρίσεις αυτό το δάκρυ. Γιατί τα δάκρυα γίνονται ποτάμια μέσα μου και με πνίγουν. Χάρισέ μου τα χαμόγελο της καρδιάς σου. Αυτό αρκεί για το ταξίδι.


Κυριακή, Νοεμβρίου 19, 2006

"Μπάτσοι,γουρούνια ,δολοφόνοι" δεν είναι μόνο σύνθημα είναι και αλήθεια!

Σκηνές από την αστυνομική βία της χθεσινής ημέρας:


Σκηνή 1η
Ασφαλίτες με την ανοχή και κάλυψη μπάτσων τσακίζουν ένα νεαρό στην πλατεία Συντιρβανίου στη Θεσσαλονίκη. Καθηγητές του ΑΠΘ διαμαρτύρονται και καταγελούν ότι οι ασφαλίτες ήταν μέσα στο χώρο του Πανεπιστημίου και προκαλούσαν με τη στάση τους.

Σκηνή 2η
Καπνογόνο σκάει δίπλα σε τραυματία διαδηλωτή και σε πολίτες που έσπευσαν να τον βοηθούσαν. Η σκηνή είναι όχι μόνο σοκαριστική αλλά ξεπερνάει και τον ορισμό της βίας. Ακόμη και στο πόλεμο σέβονται τους τραυματίες.

Σκηνή 3η
Μπάτσος σπάει στην κυριολεξία την ασπίδα του στο πρόσωπο του διαδηλωτή.

Σκηνή 4η
Μπάτσοι έχουν ξαπλώσει έναν νεαρό στο έδαφος και βαράνε κλωτσιές στο πρόσωπό του.


Και αυτές οι σκηνές είναι ότι απλά έχει καταγράψει ο τηλεοπτικός φακός.
Υπάρχουν και τόσα άλλα...

Έστω και αυτές οι σκηνές αρκούν για να καταλάβει κάποιος ότι οι μπάτσοι δεν είναι άνθρωποι. Και το λέω όχι χάριν αστεϊσμού αλλά κυριολεκτικά και σοβαρά!

Ακόμη και ο χαρακτηρισμός γουρούνια είναι τιμητικός για τα ανθρωποειδή που κάνουν τέτοιες ενέργειες. Μόνο η λέξη δολοφόνοι ταιριάζει!

Αλήθεια πως νιώθει ένας μπάτσος όταν υπερβαίνει τα όρια?
Ακόμη και η δικαιολογία που λένε συνήθως ότι προκλήθηκαν δεν μου ακούγεται καλά.
Η επίθεση σε τραυματίες ή να χτυπάνε 20 μπάτσοι έναν δεν είναι ζήτημα απάντησης σε μια πρόκληση. Αν δεν είναι ψυχική διαταραχή τότε δεν μιλάμε για ανθρώπους.

Ανθρωποειδή ίσως...
Πραγματικά θα ήθελα να μάθω τη ψυχολογία ενός μπάτσου...
Ενός μπάτσου της βίας?
Ποιος είναι ο μηχανισμός που παράγει τέτοιες συμπεριφορές???


Κατάλαβέ το, ο

Σκόρπια...






Νωχελικοί στο ταξίδι της ζωής. 33 και ... έχεις καταλήξει στα βασικά της ζωής. Σε ιδεολογίες και πρόσωπο. Η βάρκα μπορεί να μπάζει νερά αλλά έχεις μάθει...έχεις συνηθίσει. Με άλλα λόγια έχεις εκπαιδευτεί.
Τα μπάρκα τα μεγάλα σταμάτησαν ή καλύτερα «τα σταμάτησαν». Οι ποιητές πνίγηκαν και η σιγουριά είναι η εξορία της καθημερινότητας. Τα βήματα σε τρέχουν στο κόσμο της επιβίωσης και της συνήθειας.
Να περάσει και αυτή η ζωή... χωρίς να ξέρεις τη συνέχεια. Ο ουρανός είναι κλειστός. Πέτρες ακίνητες. Πέτρες ακίνητες που χορταριάζουν. Πέτρες κυλιόμενες που δεν γνώρισαν χόρτο... Χωρίς επιλογές. Μα και η πέτρα έχει οργή. Πετρώνει. Σκληρή τόσο που μπορεί να γίνει και καρδιά. Στα 33 έχεις επιλέξει αφού σε επέλεξαν...
Ποιος φεύγει? Από τις πέτρες τον άλλον... Να μη σε πάρουν με τις πέτρες , η κρυφή ανασφάλεια. Κάθε αγάπη και χαρά. Το κουβαλάς πάντα.... Κι ας νομίζεις ότι το παρόν είναι δυνατότερο από το χθες. Στο πλοίο που θα φύγεις αρκεί ένα «γεια» , τα υπόλοιπα άστα στο μέσα σου. Αρκεί να μην πετρώσουν...
Σκορπάς όταν φεύγεις. Τα κρύσταλλα της ψυχής.

Για να κάνεις το κύκλο της μοναξιάς. Να μαζέψεις κομμάτια , να στήσεις καινούριο παζλ. Μόνος στο άδειο κρεβάτι. Παρέα με το «μόνος» , να κεράσεις τους φόβους. Χυμό! Χυμό από τα υγρά σου... Μα και ο «άλλος» οπλοφορεί με το πόνο του. Χωρίς άδεια οπλοφορίας.
Τη νύχτα θα αναζητήσεις τις θύελλες που δεν έζησες. Θυμάσαι?
Επιλεκτική μνήμη.
Που είναι τότε που θέλαμε να γαμήσουμε τον κόσμο ολόκληρο?
Στο παρακάτω της ψυχής και της ζωής...


Με βιολογικά προϊόντα και προγράμματα. Σε μια ζωή άχρωμη. Κράτα το υγιεινό και ζήσε το ψεύτικο. Γιατί η πείνα δεν θέλει βιολογικά. Θέλει την τρέλα , καθαρά νερά , καθαρά σπέρματα και μια καρδιά ... και μια ιδέα. Μια ιδέα στεγανή , που να μην μπάζει νερά. Τα νερά των άλλων... και τα φαρμάκια των άλλων. Τώρα και νέα πρόσφορα «βιολογική θλίψη». Και άλλα κομμάτια θα παραλάβουμε σε λίγες ημέρες... Θα μπορούσα να σου πω και άλλα ... αλλά τι νόημα έχει?
Είναι και αυτή η υγρασία... Η «υγρασία» των στίχων... «Πιες την υγρασία που στάζουν οι οροφές , την πίκρα που ’χω μεσ’ το στόμα πιες...»
Πατώ στον ουρανό. Σταθερότητα! Ασφάλεια!
Και πολλές αναταράξεις. Μα και πάλι σημασία έχει η πρόσκρουση και όχι η πτώση.
Στα 33 η εκπαίδευση έχει προχωρήσει. Έχεις μάθει να μιλάς με τα κλισέ της κοσμοθεωρίας σου. Το άσχημο και το σίγουρο συνάμα. Τα θαύματα δεν θα έρθουν από το πουθενά. Ούτε με τα μαγικά ούτε με την τύχη. Με το χαμόγελο μπορείς και να σκοτώσεις. Να σκοτώσεις φόβους και να ανάψεις ιδέες.

Ιδέες της ανατολής που φλερτάρουν τη δύση. Μαγικά και σουρεαλιστικά. Με μια λαχτάρα να τρέξω να φτάσω να προλάβω τη συνέχεια της ταινίας... μου! Το πίσω και το μπροστά. Τα ίδια? Είναι και ζήτημα γούστου και επιλογής. (Μην τρελαίνεσαι για σεξ μιλάω..)
Για αυτό μη κολλάς στα λόγια αλλά σε αυτό που εισπράττεις. Και να εισπράττεις μετρητά και όχι με δόσεις. Στο απόλυτο και στο αυταρχικό.

Εποχές των δόσεων. Της αγοράς και των εκπτώσεων. Εκπτώσεις διαρκείας σε όνειρα και φιλοδοξίες. Αμπελοφιλοσοφίες που ποτέ δεν θα κατακτήσουν την απέναντι όχθη. Στα μέτρα μας είναι ο κόσμος που φτιάξαμε. Και αυτό είναι το άσχημο. θα ρεφάρουμε με όνειρα? Φως? Πότε? Του μυαλού η κόντρα δεν βγαίνει. Ο κυνισμός πουλάει με σύμμαχο το ρεαλισμό. Ούτε θα γίνει ποτέ δική μας η «άλλη» ζωή. Απλούστατα δεν πήγαμε ποτέ με το «άλλο».
Ληστές των ονείρών μας.... Αλλά και εμείς ληστεύουμε τα όνειρα των άλλων... Ότι μπορούμε κάνουμε. Για τη δική μας ικανοποίηση. Άντε και για τη δική μας επιβίωση.
Παρθένοι πολιτικοί και παρθένοι εραστές. Κάνουν τον ανήξερο. Τον ήρωα. Τον καλό. Κόλπα που τα «τρώμε». Της σιωπής τη γλώσσα μας την έμαθαν από τα πρώτα χρόνια... μόνο που δεν είναι η γλώσσα της σιωπής είναι της συνενοχής στο έγκλημα διαρκείας απέναντι σε ότι αγαπήσαμε σε ότι αξίζει... και έχει πάψει να μας πονάει...
Παράπονα?
Δεν υπάρχουν παράπονα. Η ζωή είναι ωραία και άλλες πίπες...
Απογοήτευση?
Χωρίς ίχνος. Αντίθετα αφοπλιστικό χαμόγελο. Μεράκι με λέξεις και παιχνίδια σκέψεων.
Αν και χειμώνας μπορώ να σου μιλήσω για τα χελιδόνια ως απόδειξη της αισιοδοξίας μου. Μα πρώτα θέλω να μάθεις τις προσευχές του χειμώνα , τα σημάδια του χειμώνα. Εκείνα τα πρωινά με το κρύο και τη ζέστη της καρδιάς. Εκείνα τα πρωινά με το θαμπωμένο τζάμι και το ταξίδι της βροχής. Αυτή ήταν η άνοιξη. Και ας μην υπήρχαν χελιδόνια. Της βροχής η άνοιξη. Που είναι?
Αντάμωση. Με κάτι αραχνιασμένες σκέψεις... Άντε να της πολεμήσεις. Και αν πολεμήσεις με τι όπλα...Ίσως ένα φτυάρι και ένας κασμάς να είναι τα καλύτερα όπλα.

Να τα ξεθάψεις.... και καθώς θα ξεθάβεις μη διστάσεις να διψάσεις... «είναι η δίψα για καθαρό ουρανό»







Παρασκευή, Νοεμβρίου 17, 2006

Χούντα τότε , χούντα και σήμερα...

Κι όμως η χούντα ακόμη υπάρχει…
Άλλαξε μορφή…
Μας χάρισαν την ψευδαίσθηση της ψήφου και νομίζουμε ότι όλα τακτοποιήθηκαν…
Ξύλο τότε , ξύλο και τώρα…
Εργάτες , φοιτητές «περιποιούνται» καθημερινά με τα χημικά κοκτέιλ. Οι αγώνες ποινικοποιούνται. Η χούντα των δικαστών αποφασίζει και διατάζει… πρώτα και μόνο για εκείνους.
Μαύρο πολιτικό χρήμα εξαγοράζει υπουργούς , κυβερνήσεις. Κυκλώματα και ξανά κυκλώματα…
Δημοσιογράφοι ρουφιάνοι τσουτσέκια των αφεντικών τους επηρεάζουν την κοινή γνώμη. Πουλάνε το σχόλιο τους! Για τα αφεντικά τους και όχι για την ενημέρωση. Κακαουνάκηδες και Τράγκες παντού! Σε εφημερίδες , τηλεοράσεις , περιοδικά.

Παπάδες και αυτοί στο παιχνίδι. Ο Παρασκευαΐδης (ο αρχιεπίσκοπος με το ψευδώνυμο Χριστόδουλος) είναι αρχηγός της εκκλησίας και όλοι μας ξεχνάμε τη χουντική του δράση.

Και τότε σιωπή. Για να μην το ομολογήσουμε … Οι περισσότεροι έλληνες είχαν βολευτεί με τη χούντα. Μια χούφτα τρελών έκανε τη διαφορά. Οι άλλοι στο γύψο και στον εαυτούλη τους.
Και τώρα σιωπή. Που είναι η αλληλεγγύη μας σε αυτούς που αγωνίζονται? Που είναι η αντίδρασή μας όταν οι μπάτσοι βαράνε στο ψαχνό και ψεκάζουν με χημικά? Που είναι η αντίδρασή μας σε αυτά τα αρχίδια που ψηφίζουμε κάθε 4 χρόνια?

Σιωπή και γύψος. Μόνο που τώρα η χούντα είναι πιο έξυπνη. Μας έχει πάρει την αλήθεια και μας πουλάει «μαριονέτες» … που είμαστε όλοι εμείς…

Τρίτη, Νοεμβρίου 14, 2006

ΦΑΓΕ... διατροφικά σκάνδαλα!!!

Τα διατροφικά σκάνδαλα της ΦΑΓΕ συνεχίζονται… Μετά τα γιαούρτια total με μούχλα πριν ένα χρόνο τώρα και παιδικά γιαουρτάκια με γυαλιά!!!
Δεν είναι υπέροχο???
Αν οι μεγάλες βιομηχανίες έχουν τέτοια συμπεριφορά ας σκεφτούμε τι γίνεται στον υπόλοιπο χώρο των τροφίμων.
Οι ευθύνες είναι σε όλους μας. Από τους κρατικούς μηχανισμούς ελέγχου μέχρι τον καταναλωτή!
Γιατί ως καταναλωτές να δείχνουμε επιείκεια σε όλους αυτούς? Πότε θα καταλάβουμε τη δύναμη που έχουμε ως καταναλωτές?
Ας ξεκινήσουμε και τώρα την επίθεση… Αποχή από τα προϊόντα της ΦΑΓΕ!!
Η ΦΑΓΕ απλά ανακοίνωσε το συμβάν (που μάλλον έγινε αντιληπτό μετά από καταγγελία καταναλωτή)
Η ΦΑΓΕ υποστηρίζει τα ακόλουθα:

Ανακαλούνται από την ελληνική αγορά επιδόρπια γιαουρτιού junior της εταιρείας ΦΑΓΕ με γεύσεις μπανάνα, καραμέλα, κεράσι, πορτοκάλι, φράουλα και εμπλουτισμένο με βιταμίνες Α+D, με ημερομηνίες λήξης 4/12, 5/12, 6/12 και 7/12, λόγω πιθανότητας ύπαρξης θραύσματος κρυστάλλου στο προϊόν, όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η εταιρεία.
Η εταιρεία με ανακοίνωσή της ζητάει από τους καταναλωτές που έχουν τα συγκεκριμένα προϊόντα, να μην τα καταναλώσουν και να επικοινωνήσουν με το Κέντρο Διατροφικής Ενημέρωσης της εταιρείας για την αντικατάσταση του προϊόντος (τηλ. 800 11 28000 γραμμή καταναλωτών χωρίς χρέωση).
Σύμφωνα με όσα αναφέρουν στελέχη της εταιρείας, τα προϊόντα έχουν διατεθεί από την προηγουμενη εβδομάδα στην αγορά και μια μικρή ποσότητα έχει εξαχθεί στην Κύπρο. Το πρόβλημα παρουσιάστηκε σε μια από τις τρεις γραμμές παραγωγής στο εργοστάσιο της Μεταμόρφωσης και πρόκειται για ατύχημα που οφείλεται σε θραύση γυάλινου προστατευτικού. Ενα μικρό τμήμα γυαλιού βρέθηκε σε συσκευασία και το υπόλοιπο τμήμα πάνω στο μηχάνημα της συσκευασίας.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 13, 2006

Ο μύθος της μητρότητας στην πιο ανόητη εκδοχή του

Όταν πριν πολλά χρόνια προσπαθούσαμε οι γυναίκες να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει κανένας βιολογικός σύνδεσμος ανάμεσα στη γέννηση των παιδιών μας και την ανατροφή τους, η επιστήμη της εξωσωματικής γονιμότητας ή της παρένθετης μητρότητας δεν μας αφορούσε. Σήμερα που ξεφυτρώνουν σα μανιτάρια οι εξειδικευμένες κλινικές, διαπιστώνουμε ότι αντί να έχουμε ξεμπερδέψει κάπως με κλισέ και στερεότυπες κοινωνικές αντιλήψεις, εμείς οι ίδιες με τη στάση μας τις αγκαλιάζουμε ολόψυχα και τις ενισχύουμε.

Όπως πάντα έτσι και σήμερα κάποιες γυναίκες δεν μπορούμε να μείνουμε έγκυες.

Την ίδια στιγμή εκατοντάδες ορφανά παιδιά αναζητούν μια ανάδοχη οικογένεια. Αλλά επειδή ευελπιστούμε ότι μία μέρα θα φέρουμε πάση θυσία ένα σπλάχνο των σπλάχνων μας καθ΄ εικόνα του λεβέντη που επιλέξαμε να κάνουμε πατέρα, κλείνουμε στα ορφανά παιδιά κατάμουτρα την πόρτα και καταφεύγουμε στην ακριβή και επίπονη διαδικασία τής εξωσωματικής γονιμοποίησης ή στην παρένθετη μητρότητα. Αυτή την επιθυμία για άνευ όρων εγκυμοσύνη ή παιδί που θα ναι σαρξ εκ της σαρκός μας, αντί να την αναγνώσουμε ως την προσωπική μας μυθολογία, τη χρεώνουμε στην ανθρώπινη φύση ή όπου αλλού βρούμε. Την ίδια στιγμή μία ολόκληρη επιστημονική κοινότητα, τη χρεώνει εκεί που μας πρέπει: στο πορτοφόλι μας. Οι επαγγελματίες προγραμματιστές της εγκυμοσύνης χρησιμοποιούν το χρυσό μας μύθο για να θησαυρίζουν, και καλά μας κάνουν.

To γεγονός ότι το γυναικείο σώμα διαθέτει ωοθήκες και μήτρα δε σημαίνει, αυτομάτως, ότι εκρέει και την ορμόνη της μητρότητας, όπως εκρέει λόγου χάρη την ορμόνη της γκερλίνης που ενημερώνει ότι το στομάχι χρειάζεται τροφή. Βέβαια η κοινωνία, χιλιάδες χρόνια τώρα, μεγαλώνει εμάς τις γυναίκες με την αυστηρή προειδοποίηση ότι αν δεν εκπληρώσουμε τον προορισμό μας να γεννήσουμε, μεταξύ όλων των άλλων που θα στερηθούμε είναι ότι δεν θα ζήσουμε το κορυφαίο των συναισθημάτων. Κανείς δεν επιχειρεί να αμφισβητήσει τη μοναδική εμπειρία τής γέννας. Με την έννοια ότι όλες οι εμπειρίες, μικρές ή μεγάλες, είναι ούτως ή άλλως μοναδικές. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ισχύει για όλες τις γυναίκες η ίδια ιεράρχηση και η ίδια προτεραιότητα, στο όνομα κάποιου φυσικού ή κοινωνικού νόμου.

Αν όλα αυτά ήταν ξεκαθαρισμένα όχι σε θεωρητικό επίπεδο, δεν έχει σημασία να παραδεχτούμε κάτι λογικά αν δεν το έχουμε αποδεχτεί και συναισθηματικά οι γυναίκες θα βασανίζαμε λιγότερο το σώμα μας με εξωσωματικές και το συναίσθημά μας με παρένθετες μητρότητες. Και κάποια υπογόνιμα ζευγάρια θα έκαναν μερικά ορφανά παιδιά ευτυχισμένα.

Αν θέλουμε να βιώσουμε τη «δοσοληψία» να μεγαλώσει ένας άνθρωπος κοντά μας ο μόνος σοβαρός λόγος για να αποκτήσουμε παιδί αλλά ο οργανισμός μας δεν εκπληρεί τις προϋποθέσεις, μπορούμε κάλλιστα αυτή τη δοσοληψία να τη βιώσουμε υιοθετώντας ένα παιδί. Δεν έχει καμία διαφορά. Εν τούτοις, η ανασφάλεια, ο ναρκισσισμός κι η ματαιοδοξία, διότι περί αυτών πρόκειται, δεν μας οδηγεί προς ένα ορφανοτροφείο. Αντίθετα, μας οδηγεί προς τις δαπανηρές και επώδυνες θεραπείες γονιμότητας και αναπαραγωγής, συντηρώντας όχι μόνο μια μεγάλη ψευδαίσθηση αλλά και μία μεγάλη βιομηχανία: τις εξωσωματικές κλινικές και όλες τις ιατρικές, παραϊατρικές και φαρμακευτικές υπηρεσίες που εμπλέκονται σε αυτή τη διαδικασία. Αν η διαδικασία της υιοθεσίας είναι χρονοβόρα, η διαδικασία της εξωσωματικής είναι τρισχειρότερη κι επιπλέον κοστίζει.

Απαιτεί σπερμοδιαγράμματα, υστεροσαλπιγγογραφίες, αποσταθεροποίηση του οργανισμού με λήψη ορμονών, υστεροσκοπήσεις, χειρουργεία, λαπαροσκοπήσεις... Και τα δεχόμαστε όλα αυτά αγόγγυστα συμβάλλοντας με τα ίδια μας τα σώματα στην απόλυτη εμπορευματοποίηση της αναπαραγωγικής μεθόδου. Διότι εφ΄ όσον η διαδικασία είναι εξ ολοκλήρου εξωτερική, εννοείται ότι διευκολύνεται και η βιομηχανική της διαχείριση.

Η σύγχρονη επιστήμη δεν προσφέρει σε όλο και περισσότερες γυναίκες τη δυνατότητα να γίνουν μητέρες. Γιατί το δικαίωμα στη μητρότητα δεν απαιτεί σώνει και καλά τη διαδικασία της δική μας κυοφορίας ή την ύπαρξη παιδιού που φέρει τα δικά μας θεσπέσια γονίδια. Προϋποθέτει ωριμότητα, γενναιοδωρία, υπευθυνότητα και διαύγεια. Και επίγνωση ότι το συναίσθημα αγάπης προς το άλλο πλάσμα προκύπτει με την έναρξη της συνύπαρξης και κατά την πορεία της κοινής ζωής μαζί του. Με αυτή την κατανόηση ίσως σπάσουμε την αλυσίδα DNA της κοινωνίας που μας κρατά δέσμιες ψευδών αντιλήψεων και μεταφέρει από γενιά σε γενιά ένα σενάριο που μοιάζει με βραζιλιάνικη σαπουνόπερα.


εξαιρετικό άρθρο Της Ζωής Χαλιδιά από την εφημερίδα "Εποχή"

Παρασκευή, Νοεμβρίου 10, 2006

Το Google έχει άποψη... Ποια είναι τα γουρούνια?

> 1. Πηγαίνετε στο www.google.gr
> 2.Πληκτρολογήστε γουρούνια
> 3. Αντί για το κουμπί "Search",πατήστε το "I'm
feeling>Lucky"(ΑΙΣΘΝΟΜΑΙ
>ΤΥΧΕΡΟΣ)
> 4. Δείτε τι βγαίνει!
> 5.Διαδώστε το σε φίλους και γνωστούς πριν το πάρει χαμπάρι το
Google>και
>το
>αλλάξει

Τρίτη, Νοεμβρίου 07, 2006

Ενδιαφέρουσα Συνέντευξη του Δημήτρη Κουφοντίνα στον "Κόσμο του Επενδυτή"

Ποιες δικές σας ή γενικότερες εμπειρίες, τι, στο βαθύτερο είναι σας, υπήρξε καθοριστικό για τον δρόμο που διαλέξατε; Γιατί προτιμήσατε τον δρόμο της «ένοπλης πάλης» και όχι περισσότερο ειρηνικές μορφές αγώνα για τις ιδέες σας, όπως πολλοί άλλοι; Πώς φανταζόσασταν, όταν ξεκινούσατε, ότι θα μπορούσε μια οργάνωση με τα χαρακτηριστικά και τον τρόπο δράσης της 17Ν να εξελιχθεί και να οδηγήσει σε μαζικό κίνημα υπέρ των ιδεών της;

- «Γεννήθηκα» στις 17 Νοέμβρη 1973. Ανήκω στη γενιά του Νοέμβρη, σ' αυτούς που πήραν πολύ στα σοβαρά τον λόγο και τον δρόμο της εξέγερσης. Είδαμε την εισβολή και κατοχή της βίας στην Κύπρο, την ατιμωρησία των βασανιστών, τη στιγμιαία αμνήστευση του πολιτικού προσωπικού της χούντας. Συμμετείχαμε στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, ζήσαμε την άγρια και άδικη καταστολή τους. Είδαμε τη νομιμότητα να γίνεται λάστιχο, ανάλογα με τα συμφέροντα των ισχυρών. Γοητευτήκαμε από τις μεγάλες ιστορικές απελευθερωτικές αφηγήσεις. Μελετήσαμε τις μεγάλες επαναστάσεις, τους αγώνες του ελληνικού και των άλλων λαών, τις επιτυχίες και τις ήττες τους. Γνωρίσαμε τον λόγο των θεωρητικών μας, τον απλό λόγο των αγωνιστών, των παλιών ανταρτών μας. Διαπιστώσαμε, με πρόσφατη ακόμη την εμπειρία Αλιέντε στη Χιλή όπου καταπνίγηκε στο αίμα η ειρηνική, ευγενική επιδίωξη για μια άλλη κοινωνία, ότι η αστική τάξη δεν θα παραχωρήσει ποτέ την εξουσία της σε ένα πλειοψηφικό ρεύμα που κάποια στιγμή θα τη διεκδικήσει. Αντίθετα, θα την υπερασπίσουν με κάθε τρόπο, όπως την υπερασπίζουν με πολύμορφη καθημερινή βία (κατασταλτική, κοινωνική, ιδεολογική, ελέγχου πληροφορίας...).

Μην νομίζετε ότι η μετάβαση από τον επαναστατικό λόγο στο επαναστατικό σχέδιο και στη συνέχεια στην επαναστατική πράξη, όπου περιλαμβάνεται πολλές φορές και η βίαιη πράξη, είναι απλή και εύκολη διαδικασία. Η αντίληψη για την αναγκαιότητα της ένοπλης βίας για τη μετάβαση σε μια άλλη κοινωνία και η προσφυγή στην ένοπλη πάλη από σήμερα για την πολύπλευρη προετοιμασία του λάου σε όλα τα επίπεδα (πολιτικό, ιδεολογικό, οργανωτικό αλλά κυρίως ψυχολογικό) ριζώνει αργά, βασανιστικά. Όποιο και να 'ναι το βίωμα, κανείς αριστερός δεν θέλει υποκειμενικά εκ προοιμίου, από ένστικτο, τη βία. Δεν θεωρούσα ότι η 17Ν θα γινόταν καθοδηγητικό κέντρο, θα διογκωνόταν, θα γινόταν ο μοχλός της αλλαγής. Για μένα ήταν απλώς συνιστώσα, στοιχείο του κινήματος.

Οι πρώτες επιθέσεις της 17Ν μετά το 1974, εναντίον ατιμώρητων βασανι­στών ή ξένων πρα­κτόρων, συνάντησαν, κατά γενική ομολογία, αποδοχή μεγάλου τμήματος της κοινής γνώμης. Κατά εξίσου γενική ομολογία η δράση της οργάνωσης σας από ένα σημείο και πέρα και οι επιθέσεις εναντίον πληθώρας δημοσίων παραγόντων (π.χ. του Παύλου Μπακογιάννη ή του βουλευτή Παπαδημητρίου), έπαυσαν να γίνονται αποδεκτές ή και κατανοητές. Τι εξυπηρέτησε μια παρόμοια δράση, κλιμακούμενη μάλιστα σε τόσο μεγάλο διάστημα;

- Η δράση της 17Ν είχε πρωταρχικά συμβολικό χαρακτήρα. Σε όλη τη διαδρομή της υπάρχει μία κατηγορία ενεργειών που συμβόλιζαν τη σύγκρουση με τα όργανα της ξένης εξάρτησης, ξένα και ντόπια, μεγαλοπράκτορες, βασανιστές, ηγεσία των ειδικών μονάδων καταστολής. Αυτοί πράγματι συγκέντρωναν το βαθύ μίσος του λαού.

Υπάρχει μια άλλη κατηγορία ενεργειών που συμβόλιζαν τη σύγκρουση με τα πολιτικά, οικονομικά, ιδεολογικά στηρίγματα της εξάρτησης που ήταν συνάμα παράγοντες της εγχώριας αστικής τάξης. Αυτοί πράγματι απολάμβαναν πολιτική προστασία, εξωράιζαν την εικόνα τους, κάλυπταν τον ρόλο τους. Αυτό τι σημαίνει για μια επαναστατική ορ­γάνωση; Ότι συγκρούεται μόνο με αυτό που φαίνεται και δεν αποκαλύπτει μέσω της σύγκρουσης αυτό που καλύπτεται και που παρουσιάζεται νομιμοποιημένο; Δεν λέω τώρα καμία σοφία, αυτό είναι κοινός τόπος για την τακτική και στρατηγική των επαναστατικών οργανώσεων, είναι μία από τις ειδοποιούς διαφορές τους από άλλες οργανώσεις που αναφέρονται στην Αριστερά.

Βέβαια, κάθε ενέργεια είχε τις προϋποθέσεις της, απαιτούσε γνώση, στάθμιση πολλών παραγόντων, και εδώ μπορεί να υπάρχουν πραγματικά ζητήματα... Η συλλογιστική που σας παραθέτω στηρίζεται σ' αυτά που είπα στην προηγούμενη ερώτηση σας για την αναγκαιότητα του ένοπλου αγώνα. Αν βέβαια ένα επαναστατικό κίνημα δεν κρίνει σωστές ή σκόπιμες τις ένοπλες μορφές για μια μικρή ή μεγάλη περίοδο, καθώς βλέπει να διαμορφώνονται συσχετισμοί που δεν την καθιστούν αναπόφευκτη, αυτή η προβληματική δεν έχει πεδίο εφαρμογής, και αυτό είναι μια πολύ καλή προοπτική για το λαϊκό κίνημα. Η ένοπλη πάλη δεν ν είναι εμμονή. Αλλού βρίσκεται η εμμονή στη βία και μάλιστα σε μεγάλης κλίμακας βία, στην κρατική, στην πολεμική βία. Εμείς έχουμε πολλά βέλη στη φαρέτρα μας, το φάσμα των δράσεων είναι μεγάλο. Οι εκάστοτε επιλογές εναπόκεινται στη στάθμιση και την ευθύνη του κινήματος. Πάντως ο λαός εκτιμούσε ή δεν εκτιμούσε τις ενέργειες μας, συμφωνούσε ή διαφωνούσε, μάλλον καταλάβαινε...

Η ελληνική κοινωνία μετά το 1980, πολύ περισσότερο το 1989, δεν φαίνεται να επιθυμεί ριζοσπαστικότερες λύσεις στα προβλήματα της. Στις συνθήκες αυτές η δράση σας μοιάζει να θέλει να υποκαταστήσει μια κοινωνική πράξη που δεν εμφανίζεται. Μήπως εκεί βρίσκεται μια βαθύτερη αιτία της ήττας όχι μόνο της δικής σας οργάνωσης, αλλά επίσης παρεμφερών οργανώσεων, όπως η RAF ή οι Ερυθρές Ταξιαρχίες; Εσείς πώς εξηγείτε την «ακμή» και την «παρακμή» της οργάνωσης σας;

- Είναι γεγονός ότι από το '81 αρχίζει και γενικεύεται η ενσωμάτωση, από το '89 δημιουργείται απογοήτευση. Έρχονται τα δύσκολα χρόνια του '90. Τότε, αν θέλετε να μιλήσουμε για ήττες, να πούμε πρώτα και κύρια για την ήττα της ιστορικής Αριστεράς, του συνδικαλισμού, της συνείδησης του συλλογικού. Να μιλήσουμε ακόμη για την ηγεμονία της αστικής ιδεολογίας, τον κοινωνικό κατακερματισμό, τον ατομισμό, τον καταναλωτισμό. Απομένουν λίγες απομονωμένες νησίδες αντίστασης και αγώνα που συντηρούν τη σπίθα της ελπίδας, κρατούν ζωντανό το όνειρο. Αυτή την περίοδο, φαίνεται ορισμένες φορές να μην υπάρχει σωστή αντιστοίχηση πολιτικού λόγου και ένοπλης πράξης, ασκείται κριτική ότι ίσως υπερεκτιμήθηκε η δεύτερη. Αυτό όμως είναι στοιχείο μιας άλλης συζήτησης που δεν μπορεί να γίνει σήμερα, εν μέσω της δίκης. Μιας συζήτησης προσωπικού και συνολικού απολογισμού, απαραίτητη για την αυτογνωσία της Αριστεράς. Ας σημειωθεί όμως τώρα ότι αυτή είναι επίσης η περίοδος που φαίνεται ανάγλυφα η πρακτική της οικονομίας της βίας, της ελάχιστης χρήσης βίας από την οργάνωση.

Όμως, πράγματι, στις νέες κάθε φορά συνθήκες χρειάζεται αλλαγή -αναπροσαρμογή πολιτικού σχεδίου στόχων και οργανωτικής μορφής. Όσο για τις άλλες οργανώσεις που λέτε, εκεί είναι διαφορετικά τα πράγματα. Οι μεν Ερυθρές Ταξιαρχίες επιδίωξαν άμεση αντιπαράθεση με το κράτος, χτύπημα στην καρδιά του όπως λεγόταν, κάτι εντελώς διαφορετικό από τη μορφή δράσης της 17Ν. Δυστυχώς όμως ο Λεβιάθαν του κράτους έχει πολλά κεφάλια, άσε που είναι άκαρδος, και όσο για τα πόδια του, στηρίζεται τόσο στη βία ή την απειλή, όσο και στη συναίνεση. Δεν θέλω εδώ να απλωθώ ή να κάνω αφοριστική κριτική. Ένας από τους λόγους της ήττας της RAF ήταν το καθοριστικής σημασίας χτύπημα της από το γερμανικό κράτος, αλλά κυρίως τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της τότε ΟΔΓ ως ισχυρής και σταθερής (λόγω της λειτουργίας του σοσιαλδημοκρατικού κοινωνικού συμβολαίου) καπιταλιστικής μητρόπολης. Να μην ξεχνάμε όμως ότι πίσω από το προσωπείο της, η Γερμανία διαδραμάτιζε καθοριστικό ρόλο στην τότε ιμπεριαλιστική συμμαχία και η κοινωνική της ιεραρχία διαφεντευόταν από πρώην Ναζί που επιμελώς και αθόρυβα ενσωματώθηκαν στο μεταπολεμικό καθεστώς. Η σύγκρουση της RAF με το γερμανικό κράτος και τους πυλώνες του στην οικονομία, δικαιοσύνη κ.λπ. δεν ήταν σε καμία περίπτωση «άδικη».

Υπήρξε κατά καιρούς ευρύτατη παραφιλολογία για ενδεχόμενη «χρήση» της 17Ν από μυστικές υπηρεσίες. Υπάρχει και μια μεγάλη διεθνής ιστορική εμπειρία διείσδυσης υπηρεσιών σε ένοπλες οργανώσεις. Αποκλείετε το ενδεχόμενο διείσδυσης στην οργάνωση σας ατόμων που δρούσαν για λογαριασμό τέτοιων υπηρεσιών;

- Για ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει το σύστημα, αναπτύσσει την παραφιλολογία ότι το ελέγχει με τις παντοδύναμες και μυθοποιημένες μυστικές υπηρεσίες του, για να δημιουργήσει έτσι σύγχυση, αδράνεια, φόβο. Οι θεωρίες συνωμοσίας θολώνουν τα νερά, είναι σημαντικό στοιχείο της στρατηγικής τους. Θυμηθείτε τι έλεγαν για τη δημιουργία και διάβρωση της Χεζμπολάχ από τη Μοσάντ και τι αποδείχτηκε από το ρεζίλεμα και τη συντριβή των Ισραηλινών το καλοκαίρι. Η 17Ν χτύπησε σημαντικά στελέχη πανίσχυρων, πολυδιαφημισμένων μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, της Αγγλίας, της Τουρκίας (Γουέλς, Τσάντες, Τζαντ, Νορντίν, Κάρος, Σιμπαχίογλου, Τσετίν, Σόντερς), αλλά κυρίως κατάφερε ισχυρό πλήγμα στο κύρος τους. Το καίριο χτύπημα στη 17Ν δεν προήλθε από τη δράση αυτών των υπηρεσιών. Μόνοι μας το καταφέραμε!

Πολλοί λένε ότι με τις πράξεις σας διευκολύνατε την έλευση και ανεξέλεγκτη δράση ξένων υπηρεσιών...

- Το 1947 ήρθαν εδώ η CIA, η JUSMAGG και άλλα... ευαγή ιδρύματα που διαφέντευαν τον τόπο. Θυμηθείτε τα σχέδια τύπου «Περικλής», τις παρακρατικές οργανώσεις τύπου «Καρφίτσα». Υπήρχαν τότε που δεν υπήρχε καμιά 17Ν. Μετά το χτύπημα μας έλαβε χώρα η μεγαλύτερη υπόθεση κατασκοπίας, οι υποκλοπές-παρακολουθήσεις όλων, και ανώτατων κυβερνητικών στελεχών, οι πτήσεις των αεροπλάνων της CIA, οι απαγωγές από τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες των Πακιστανών. Όμως, με αφορμή την προηγούμενη ερώτηση σας, περί διάβρωσης μας από τις μυστικές υπηρεσίες, να ρωτήσω κι εγώ με τη σειρά μου: αν είχαν πράγματι μπει και ελέγξει την οργάνωση, γιατί αυτές οι μυστικές υπηρεσίες να φέρνουν συνεχώς κι άλλους, τό­σους πολλούς ξένους πράκτορες στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια;

Μια ολιγάριθμη ομάδα ανθρώπων που προσφεύγει σε τέτοιες μεθόδους απομονώνεται από τον κοινωνικό περίγυρο, δεν υφίσταται τον άμεσο έλεγχο της κοινωνίας που συνήθως ασκείται σε μια ανοιχτή οργάνωση. Πόσο εύκολο είναι στα μέλη της να διατηρήσουν την επαφή με την πραγματικότητα, τι μηχανισμούς διαθέτουν για να ελέγξουν την ορθότητα της δράσης και των επιλογών τους; Πώς μπορεί να αποφευχθεί η «αλαζονεία του 45αριού»;

- Ένας αντάρτης είναι (οφείλει να είναι) ψάρι μέσα στο νερό. Ζει μέσα στην κοινωνία, συζητά, ακούει, βγάζει συμπεράσματα. Κάθε του ενέργεια έχει σκοπό να φέρει την κοινωνία αντιμέτωπη με τα προβλήματα της, να τα αποκαλύψει και έτσι να την οδηγήσει σε βαθύτερη σκέψη και να την παραπέμψει στις ρίζες τους. Συνάμα, να τη θέσει ακόμα και στην ψυχολογική δοκιμασία της συνειδητοποίησης των χαρακτηριστικών της σύγκρουσης, στην οποία αυτά τα προβλήματα μπορούν να οδηγήσουν.

Η οργάνωση παρακολουθούσε καθημερινά, ιδιαίτερα έπειτα από κάθε ενέργεια της, την αντιπαράθεση που η δράση της προκαλούσε στην κοινωνία κι επιχειρούσε να διαλεχθεί άμεσα με αυτήν.

Τώρα για την αλαζονεία μας, που εσείς καλά κάνατε κι αναφέρατε, είναι άλλο ζήτημα. Είναι ένα ζήτημα που εκδηλώνεται, με το παραπάνω, και στις «ανοιχτές» πολιτικές οργανώσεις. Όμως, και σ' ό,τι μας αφορά, υπάρχει ζήτημα. Δυστυχώς, κάπου δεν την αποφύγαμε κι εμείς. Αργότερα τα ξαναλέμε ως προς αυτό το ζήτημα.

Η οργάνωση σας κατηγορείται ότι αφαίρεσε ανθρώπινες ζωές χωρίς ηθικό δικαίωμα και χωρίς να νομιμοποιείται από εκφρασμένη λαϊκή βούληση...

- Τι ηθικό δικαίωμα, τι νομιμοποίηση είχαν ο Καραϊσκάκης, ο Άρης ή και ο Τσε όταν ανέβηκε με 15 αντάρτες, ξένους στη χώρα, στα βουνά της Βολιβίας; Εσείς όμως, να σας ρωτήσω, όλα αυτά χα χρόνια δεν ζούσατε εδώ; Δεν ακούγατε τι λεγόταν στην ελληνική κοινωνία έπειτα από κάθε ενέργεια της 17Ν, δεν ακούτε τι λέγεται ακόμη και τώρα που δεν υπάρχει η οργάνωση; Αλλού είναι το πρόβλημα, όπως ήδη σας απάντησα.

Τι σας οδήγησε στην απόφαση να παραδοθείτε;

- Η απαξίωση, το κενό της σιωπής, η απουσία λόγου υπεράσπισης της 17Ν, ένας στοιχειώδης αυτοσεβασμός, η οδυνηρή βίωση της κατάρρευσης, το τραύμα στην ιστορία και τη μνήμη.

Η εντύπωση που η κοινή γνώμη αποκόμισε το 2002 ήταν ότι πολλοί συλληφθέντες δεν ήταν ηθικοπολιτικά προετοιμασμένοι για τέτοιο ενδεχόμενο...

- Νομίζω μια ισπανική παροιμία λέει: όταν είσαι το σφυρί να χτυπάς, όταν είσαι το αμόνι να βαστάς. Το μέταλλο δοκιμάζεται σε δύσκολες συνθήκες. Ήταν πολύ σκληρές τότε οι συνθήκες. Θέλετε και ένα είδος ίσως αλαζονείας ότι ήμαστε άτρωτοι; "Οχι μόνο... Άσ' το γι' αργότερα... Να υπογραμμίσω όμως ότι η ερώτηση σας θεωρεί δεδομένο ότι όσοι συνελήφθησαν και κα­τηγορήθηκαν ως μέλη της 17Ν είχαν πράγματι συμμετάσχει σε αυτήν. Εγώ δήλωσα επανειλημμένα ότι δεν ισχύει το κατηγορητήριο. Με αυτή την αποσαφήνιση σας απαντώ και τώρα.

Ποιο το σημαντικότερο λάθος που έκανε η 17Ν κι εσείς προσωπικά; Αν ξαναρχίζατε, τι επιλογές θα κάνατε, τι θα κάνατε διαφορετικό;

- Όταν βλέπεις τα πράγματα από μακριά, με τη σοφία της χρονικής απόστασης, μπορείς να δεις και τα λάθη που αναπόφευκτα γίνονται στην άμεση καθημερινή δράση, με τη λογική και τους νόμους κίνησης της.

Σκέφτομαι όμως ότι, αν κάναμε λάθη, δεν κάναμε λάθος στην κεντρική επιλογή μας. Τα, αναπόφευκτα, λάθη μας δεν σημαίνουν ότι οι αντίπαλοι μας είχαν δίκιο. Τώρα μπορεί να ξέρω τι θα έκανα ή τι θα απέφευγα. Η Ιστορία όμως δεν γράφεται έτσι.

Ίσως δεν επιμείναμε περισσότερο στη διάδοση των ιδεών, στην ανάλυση του επαναστατικού σχεδίου, στην έκθεση του τελικού στόχου, του κοινωνικού-πολιτικού οράματος, που συνακόλουθα θα σήμαινε και την προσπάθεια περαιτέρω εναρμόνισης των μέσων (αλλά και της εσωτερικής ζωής της οργάνωσης) με τον σκοπό. Θα προσέθετα και τη διστακτικότητα, αναβλητικότητα, των αναγκαίων από τα πράγματα και τις νέες συνθήκες τομών.

Σάββατο, Νοεμβρίου 04, 2006

Χειμώνας από το χθες...

Image Hosted by ImageShack.us


Χειμωνιάτικο πρωινό! Ίσως να λειτουργεί καλύτερα ο εγκέφαλος με το κρύο αλλά και πάλι πώς να λειτουργήσει… με όλα αυτά που συμβαίνουν...

Κατανάλωση νοητικών θερμίδων και κατανάλωση σκέψης… Υψηλό κόστος συντήρησης για έναν εγκέφαλο σαν το δικό μου. Μήπως να κάνω ένα γενικό σέρβις εγκεφάλου ώστε να δω αν πάει καλά? Μα και πάλι δεν θέλω να είμαι καλά. Βαρέθηκα το καλά! Θέλω το πάθος , την αγάπη , τον έρωτα ..

Ποτέ δεν ήταν τίποτα στη ζωή ζήτημα ποσοτικό , όλα ήταν και είναι ζήτημα ποιοτικό. Ναι το ομολογώ είμαι του ποιοτικού.
Στο μυαλό μου ήρθε τώρα μια χειμωνιάτικη σκηνή.

Χειμωνιάτικο πρωινό στη Θεσσαλονίκη. Κρύο φοβερό! Ευτυχώς τα καλοριφέρ έκαιγαν στο φουλ. 8 παρά κάτι το πρωί είχε έρθει η φίλη μου η Σοφία να πιούμε καφέ και μετά πηγαίναμε στη σχόλη. ( Η Σοφία ήταν στο Αρχαιολογικό πολύ καλή φίλη ) Εκεί που πίναμε καφέ χτυπά η πόρτα και ήταν ένα παλικάρι από μια κούριερ. «Έχεις δέμα» μου λέει.
Μου παραδίδει ένα τεράστιο κουτί. Κοιτώ τον αποστολέα άγνωστο όνομα.
Ανοίγω και γεμάτο εκπλήξεις. Παραδεισιακά προϊόντα της Κρήτης και ρακί! Και ένα γράμμα! Από τη φίλη μου τη Δέσποινα (που είχε τελειώσει τις σπουδές της και ήταν πλέον Κρήτη). Στο γράμμα μου εξηγούσε ότι το δέμα λέει άλλον αποστολέα διότι το έστειλε από το λογαριασμό του γαμπρού της που είχε έκπτωση από τη κούριερ.

Η συγκίνησή μου δεν περιγραφόταν. Εκείνο το πρωινό η Δέσποινα με έκανε κομμάτια!
Ξεκινούμε λοιπόν 8 το πρωί παρέα με τον καφέ να δοκιμάσουμε την ρακή από τη Κρήτη. Πίνουμε ένα ποτηράκι. Τσιμπάμε και λίγο τάκο. Και άλλο ποτηράκι.
Μέχρι 9 είχαμε έρθει σε κατάσταση ευθυμίας. Όχι μεθυσμένοι!
Ξεκινάμε να πάμε στις Σχολές μας. Αγκαλιά στο δρόμο , να μας βλέπουν φίλοι και γνωστοί και να αναρωτιούνται «τι πάθαμε?». Όλοι νόμιζαν ότι κάναμε κανένα τσιγαριλίκι. Τόσο φτιαγμένοι δείχναμε.


Νοσταλγώ πολλές φορές τέτοια σκηνικά που ομορφαίνουν το χειμώνα…. Τελικά από το χειμώνα έχω τις καλύτερες εικόνες.

Πολλές εικόνες έρχονται στο μυαλό μου…

Αποκλεισμένος στα Γρεβενά , χωρίς χρήματα που κοιμηθήκαμε 9 άτομα σε μια κρύα σοφίτα….
Τρίκαλα με χιόνι…
Σίβηρη Χαλκιδικής σε ένα ξύλινο σπιτάκι που έμεναν η Κατερίνα και ο Νίκος και … ψητά μανιτάρια στο τζάκι.
Χειμώνας στο Άγιο Όρος με το Νίκο….
Στη Καβάλα και μπάνιο σε μια κρύα θάλασσα…
Χειμώνας στη «Βάρδια» και εκείνη η βροχή και η άλλη Σοφία…
Χειμώνας με καταλήψεις και Χριστούγεννα στη Σαλονίκη με Μαρία , Κλειώ , Σοφία.

Καλό χειμώνα μάγκες...


Image Hosted by ImageShack.us

Παρασκευή, Νοεμβρίου 03, 2006

Τα γραπτά μένουν! (Δυστυχώς)

Ένα κείμενο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου από το χθες: 22 Ιουλίου 2006

Διαβάστε χωρίς σχόλια παρακαλώ:
Έγραψε:

Να σας εξομολογηθώ και κάτι: τίποτα δεν πιστεύω από όσα λέω. 'Η μάλλον τα πιστεύω όσο διαρκεί η πληκτρολόγηση της φράσης. Τόσες γνώμες, τόσα αξιώματα -εμένα, οι δικές μου βεβαιότητες έχουν αναιμία. Εχουν φθίση. Εχουν χτικιό. Τις λέω επειδή κάτι πρέπει να πω, που να έχει κάποια στρογγυλότητα, κάποια πειθώ, να ανταποκρίνεται στο κύρος της εφημερίδας.

Δεν τραβάω κανένα ζόρι εάν οι αναγνώστες μου διαφωνούν ευθέως. 'Η ριζικώς.

Ολοι ζούμε βουτηγμένοι στην αμαρτία. Και ολωνών το βόλι σφάλλει, αφού όλα όσα κερδίζουμε (φιλιά, αγάπες, οικογένειες, φίλοι, λεφτά) αθροίζονται σε μια εξωφρενική χασούρα.

Οταν βλέπω ανθρώπους να σφαδάζουν μια ζωή καθηλωμένοι στην ίδια ακριβώς ιδέα, λέω ότι είτε πρόκειται περί ζώων που τίποτα δεν τους μαθαίνει η ζωή είτε βγάζουν λεφτά από αυτό το έιδος νεκρικής ακαμψίας, που τόσο έξω είναι από τους νόμους της ζωής. Αλλάζω κι αντιφάσκω διαρκώς, προκειμένου να μείνω σταθερός στα πράγματα που αξίζουν.

Π.χ. αν θέλω να υπερασπίσω την ιερή φιλία, σήμερα θα κάνω και θα πω κάτι τελείως διαφορετικό από εκείνο που έκανα και είπα χθες. Αν θέλω σήμερα να υπερασπίσω κάποια κοινωνική μου ευαισθησία, εννοείται ότι θα αλλάξω ιδεολογία, αφού οι ιδεολογίες πεθαίνουν ή μετεξελίσσονται με την ταχύτητα που ανθούν οι νέοι παρτάκηδες. Σε ένα δάσος που όλο αποθρασύνεται από τα νέα ζιζάνια, τους νέους θάμνους, πρέπει να αλλάζω συνέχεια δρόμο κι ενδεχομένως να χαθώ, να ξενυχτίσω γλείφοντας το ρύγχος κάποιου κάπρου, για να βρω το νέο μονοπάτι που ούτε φεγγάρι το φωτίζει ούτε το καλό το παλικάρι ήξερε να μου πει στο αυτί. Χάνομαι, χάνομαι, αλλά πάντα κάτι στο τέλος βρίσκω. Και εν τω μεταξύ, κινούμαι. Κι όσο κινούμαι, ζω. Το προτιμώ χίλιες φορές από τη λιπαρή ακινησία.

Τη σιγουριά, το λίμνασμα του ισχυρόφρονα ανθρώπου που είναι πάντα ΠΑΣΟΚ ή Ν.Δ., και αναγάγει τις συμφεροντολογικές ανοησίες σε πίστεις, και αντιαισθητικώς μπερδεύει τα πρώτα με τα δεύτερα. Βαριέμαι τους άτεγκτους, τους κολλημένους, τους λεβεντομαλάκες. Μ' αρέσουν οι λοξοί και παθιασμένοι ανθρωποι -ακόμα κι όταν με αδικούν, στην τελική είναι οι μόνοι που με καταλαβαίνουν.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Μακάρι να 'ξερα. Ισως επειδή αισθάνομαι ότι κλείνει η δημοσιογραφική χρονιά και οτιδήποτε πάει να ειπωθεί δεν έχει την αξία της τελείας. Κάθε Αύγουστο τα θέματά μας καίγονται: τι να πεις που δεν είναι ξεπέτα, τι να γράψεις που να μην εξαχνώνεται σε τόση ζέστη.

Ας είμαστε λοιπόν λιγάκι ειλικρινείς: πειθήνια γεμίζω το χώρο μου. Δεκάρα δεν δίνω αν αυτά που λέω σήμερα έχουν νόημα, αξία ή διαρκούν. Θέλω να κοιμηθώ κάτω από ένα αρμυρίκι. Θέλω να διαβάσω κάτι αξιότερο από τις μαλακίες της δουλειάς. Θέλω να σβήσω τα παλιά. Θέλω να ακούσω το αίμα μου να τραγουδάει πάλι. Θέλω να θέλω.

_____________

Σημείωση: Υπομονή αύριο ίσως αλλάξει γνώμη... και συμβάλει όχι σε απολύσεις αλλά σε προσλήψεις δημοφιλών bloggers


Πέμπτη, Νοεμβρίου 02, 2006

Η δημοσιογραφική αλητεία του Νίκου Ευαγγελάτου

Η δημοσιογραφική αλητεία και κατρακυλά δεν έχει όρια!!!
Παρακολούθησα χθες την εκπομπή «Αποδείξεις» με το Νίκο Ευαγγελάτο και φρίκαρα!!! Όχι με αυτά που έδειχνε αλλά γιατί χρωμάτισε την δημοσιογραφία και την Ελλάδα ροζ!!! Μας έκανε όλους ανθρώπους της κλειδαρότρυπας.

Εκμεταλλευόμενος το βιασμό της 16χρόνης ο Νικολάκης ακύρωσε την προγραμματισμένη εκπομπή του για τα κινητά και τους κοριούς και επέλεξε ως θέμα τα ροζ βίντεο των σχολείων!!!

Και ποια η μεγάλη αποκάλυψή του: να δείξει μερικά βιντεάκια που κυκλοφορούν εδώ και μήνες στα κινητά δημοσιογράφων αλλά και εκατοντάδων τηλεθεατών! Και διάλεξε να τα δείξει τώρα που πουλάει το θέμα με τη 16χρονη! Όχι μόνο τα έδειξε αλλά το ίδιο βίντεο έπαιζε ξανά και ξανά για να μας αναλύσεις το βλέμμα της κοπέλας , το αν η πόρτα ήταν ανοιχτή , το αν ήταν πολλά άτομα!

Η απορία είναι η εξής: δε θα μπορούσε να δείξει ένα μόνο βίντεο και μόνο μια φορά?
Γιατί τόσα πολλά βιντεάκια? Αν θέλει να μας καυλώσει το κανάλι που εργάζεται έχει καλή προϊστορία σε «ερωτικές σειρές και ταινίες» . Ας αφήσει να το κάνουν οι «ειδικοί» του ANT1.

To πιο ακραίο : ήταν και ένας υπουργός της κυβέρνησης καλεσμένος και θαυμαστής του Ευαγγελάτου! (Δε θυμάμαι το όνομά του) Δήλωσε αυτός o υπουργός ότι ο Ευαγγελάτος επιτελεί «εκπαιδευτικό έργο». Μάλιστα κύριε Υπουργέ μόνο που παρακαλούμε την άλλη φορά οι οδηγίες για πίπες και πισωκολλητά γαμήσια να είναι πιο κατατοπιστικές.

Και μετά από όλα αυτά λέμε φταίνε τα παιδιά. Τι θα κάνει ένας έφηβος βλέποντας τη χθεσινή εκπομπή? Το πρώτο που θα κάνει είναι να αναζητήσει βίντεο από το δικό του σχολείο και γιατί όχι να δημιουργήσει. Δεν καταλαβαίνουν πως σκέφτονται τα παιδιά και κάνουν τέτοιες εκπομπές???
________________

Παρέμβαση έκανε (ευτυχώς) το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο.
Σημειώνει το medianews.gr

το ΕΣΡ το οποίο συνεδρίασε εκτάκτως σήμερα και αποφάσισε να εκδώσει οδηγία με την οποία καλεί τους τηλεοπτικούς σταθμούς να συμμορφωθούν με τις διατάξεις του Συντάγματος και των νόμων και προειδοποιεί ότι "ήδη απομαγνητοφωνούνται τα κεντρικά δελτία ειδήσεων και ειδικές εκπομπές που αναφέρονται σε περιστατικό που έλαβε χώρα σε γυμνάσιο - λύκειο της Αμαρύνθου Ευβοίας".

Το ΕΣΡ επικαλείται άρθρα του Συντάγματος, σύμφωνα με τα οποίο, η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχό του ιδιαίτερα όσον αφορά την ποιοτική στάθμη των προγραμμάτων ενώ αναφέρει επίσης άρθρο, σύμφωνα με το οποίο δεν επιτρέπεται να προβάλλονται εικόνες ή ήχοι που επιτείνουν ή προκαλούν πόνο στους εικονιζόμενους ή σε πρόσωπα του αμέσου περιβάλλοντός τους.

Το Συμβούλιο επικαλείται ακόμη άλλο άρθρο σύμφωνα με το οποίο απαγορεύεται η παρουσίαση ανηλίκων μέσω εικόνας, ονόματος ή άλλου τρόπου, που να καθιστά σαφή την ταυτότητά τους ή η συμμετοχή τους όταν αυτοί είναι μάρτυρες ή θύματα εγκληματικών ενεργειών ή βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση ενώ υπενθυμίζει ότι δεν δημοσιοποιούνται έγγραφα ή άλλα στοιχεία που γίνονται γνωστά στις αρμόδιες αρχές, στο στάδιο της προκαταρκτικής εξέτασης, της έκτακτης προανάκρισης και γενικότερα της ποινικής διαδικασίας.

Μάλιστα, την ερχόμενη Τρίτη στην τακτική του συνεδρίαση, το ΕΣΡ θα ασχοληθεί ειδικά με την εκπομπή του Νίκου Ευαγγελάτου.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 01, 2006

Μια ενδιαφέρουσα άποψη για την υπόθεση blogme.gr



H υπόθεση αγνώστου μηνυτή εναντίον Blogme.gr σίγουρα δημιουργεί μια δυσάρεστη ατμόσφαιρα σε όλους. Και στον μηνυτή και στον ιδιοκτήτη του Blogme.gr και σε εμάς τους αναγνώστες. Το παρανοϊκό του πράγματος όμως είναι πως ενώ ο ίδιος ο παθών δεν αναφέρει πουθενά το όνομα του μηνυτή του, έχουν γραφτεί ένα σωρό σενάρια για το ποιος μπορεί αυτός να είναι, ποιο είναι το εν λόγω σατυρικό blog κλπ. Σα να λέει κάποιος “πατριώτες γίνεται πόλεμος, πάρτε τα όπλα” χωρίς να αναφέρει με ποιον γίνεται ο πόλεμος, άλλοι να τρέχουν στα βουνά της Αλβανίας, άλλοι στον Εβρο, άλλοι στα βάθη της Ασίας ενώ άλλοι στα τηλεπαράθυρα για να σχολιάσουν και να καταδικάσουν τον πόλεμο που μας κήρυξε ο εχθρός τον οποίο κανείς δε γνωρίζει ποιος είναι!

Για χαλαρώστε όλοι! Σαν πολύ παράνοια δεν έχει πέσει στην blog-όσφαιρα; Κάποιος, κάπου, κάποτε, με κάποιο τρόπο έκανε κάτι που επηρρέασε κάπως κάποιον άλλον και όλοι τρέχουν να βγάλουν συμπεράσματα, πορίσματα, να συμπαρασταθούν, να καταδικάσουν… Σα το μήνυμα με το κοριτσάκι που πεθαίνει και θέλει να συλλέξει ταξιδιωτικές κάρτες ή το “στείλε το email αυτό σε 10 άτομα για να μη σου καεί το παστίτσιο” ένα πράμα…

Για μένα προσωπικά το όλο θέμα μοιάζει με διαφημιστική καμπάνια όπου από στιγμή σε στιγμή αναμένουμε να βγει από το κουτί ένας κλόουν και να μοιράζει σοκολάτες.

Στην περίπτωση που το ζήτημα όμως είναι αληθινό αλλά και τα ονόματα που ακούγονται είναι επίσης αληθινά (δηλαδή: μηνυτής ο Δημοσθένης Λιακόπουλος και σατυρικό blog το Φανέλ) η προσωπική μου θέση είναι η εξής (και την έχω διατυπώσει ξανά εδώ και πολύ καιρό): αν ο Φ θεωρεί τον Λ άξιο σάτυρας, καλώς τον θεωρεί και ας πράξει όπως νομίζει. Αν ο Λ θεωρεί τον Φ άξιο μήνυσης καλώς τον θεωρεί και ας πράξει όπως νομίζει. Παρόλα αυτά κι εφόσον κανείς δεν έχει προσωπικό, οικονομικό, επαγγελματικό ή άλλο ύποπτο συμφέρον από την όλη φασαρία, καλύτερο θα ήταν οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές με κάποιον τρόπο να έρθουν σε επαφή και (όπως κάποτε ο Κωστάκης με τον Κλίντον) να συμφωνήσουν πως διαφωνούν και από κει και πέρα τα πράγματα να προχωρήσουν ομαλά, χωρίς περιττές αναταράξεις.

Ενοχλείται ο Δημοσθένης Λιακόπουλος από τα δημοσιεύματα του Φανέλ; Σώπα ρε μεγάλε, επιστήμη θέλει για να το αντιληφθείς; Αν π.χ. το Φανέλ απευθυνότανε σε σένα τον ίδιο, εσύ να υποθέσουμε πως θα το δεχόσουν έτσι αδιαμαρτύρητα; Η μήπως αυτοί που σατυρίζονται από τον Μητσικώστα το χαίρονται; Ολοι τον βρίζουν off the record αλλά μπροστά στις κάμερες τον επισκέπτονται στις εκπομπές του, λένε τα καλύτερα λόγια γιατί πολύ απλά έχουν αντιληφθεί πως στη συνείδηση του κοινού αν κάποιος σε σατυρίζει ανεβαίνουν οι “μετοχές” σου γιατί πολύ απλά σημαίνει πως είσαι σημαντικό πρόσωπο της επικαιρότητας. Τζάμπα διαφήμιση δηλαδή. Ο κόσμος βλέπει τον Μητσικώστα και γελάει, στο τέλος του μένει Χατζηνικολάου από τη μία πλευρά ως σατυριζόμενος και γέλιο ως αποτέλεσμα, άρα μια ευχάριστη ανάμνηση δηλαδή μια ευχάριστη ανάμνηση μαζί με τον Χατζηνικολάου. Επιστήμη θέλει;

Τι θα έκανε ο Δημοσθένης Λιακόπουλος χωρίς τον Φανέλ;* Τι θα έκανε ο Φανέλ χωρίς το Δημοσθένη Λιακόπουλο;** Τι θα έκανε ο Χατζηνικολάου χωρίς το Μητσικώστα;*** Το σκεφτήκατε ποτέ αυτό πανέξυπνοι “Ελληνες bloggers”; Κι όταν το σκεφτείτε, απαντήστε στα παρακάτω:

- Γιατί ο μηνυτής (είτε πρόκειται για το γνωστό συγγραφέα, είτε όχι) έκανε μήνυση ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ στο Blogme.gr κι όχι στο Monitor.vrypan.net, στο In.gr, στο Google.com.gr αλλά και στο Poulametrela.com (ναι Δημοσθένη, χώσ΄τον μέσα, έχουμε και κάτι κληρονομικές διαφορές τα τελευταία χρόνια) και σε τόσα άλλα ελληνικά και ξένα sites; Ποιος το ήξερε το Blogme.gr πριν αυτό το σούσουρο; Εγώ πάντως όχι.

- Γιατί ενώ η μήνυση έγινε πριν τόσους μήνες μαθεύτηκε ξαφνικά πριν μερικές ημέρες;

- Ολοι αυτοί οι “Ελληνες bloggers” θεωρούν λογικό, ισορροπημένο και υγιές να διαμαρτύρονται για κάτι τη φύση του οποίου δε γνωρίζουν; Για μια μήνυση τα στοιχεία της οποίας δε γνωρίζουν παρά μόνο θεωρίες γράφονται;

Στην υπόθεση αυτή λοιπόν είμαι εναντίον του Blogme.gr κι αυτό όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά για την αοριστία με την οποία σκέπασε την όλη δημόσια καταγγελία και τον τρόπο που (δεν) την παρουσίασε στο ελληνικό και ξένο κοινό. Και πάνω απ΄ όλα γιατί (ως αρχαίος) η υπόθεση αυτή μου θυμίζει μια παλαιότερη υπόθεση απειλής δικαστικών μέτρων εναντίον κάποιου άλλου Ελληνα blogger. Ο λόγος για τον Νικολάκη ή Μεσαίωνα ή (κατά Μήτσον) Αγησίλαο ο οποίος θεώρησε πως το διαδίκτυο είναι μια σάχλα στην οποία ο καθείς μπορεί να βγάζει τα εσώψυχά του βρίζοντας όποιον θέλει. Αφού λοιπόν μπινελίκωσε εντελώς αψυχολόγητα ανωνύμως κάποιους επωνύμους, μόλις έλαβε το “φιρμάνι” άρχισε τον “αγώνα” του εναντίον …της λογοκρισίας ζητώντας την υποστήριξη “όλων των Ελλήνων bloggers” όπου τελικά με την επέμβαση των ψυχραιμοτέρων (και εμού του ιδίου προσωπικά, παρόλο που είχα ένα σωρό ράμματα για τη γούνα του) ο μηνυτής δέχθηκε να σταματήσει η υπόθεση εκεί αρκεί να αποσσυρθεί το υβρεολόγιο.

Αφού λοιπόν κανείς δε δίνει στη δημοσιότητα ονόματα και πραγματικά στοιχεία, τι με εμποδίζει να πιστέψω πως ΚΑΙ αυτή η υπόθεση είναι παρόμοια με την άλλη; Η πως απλά πως ο μηνυτής και ο παθών δεν έχουν κτηματικές διαφορές; Δηλαδή ως κοπάδι βούβαλων κάθε φορά που θα βγαίνει κάποιος σε μια ιστοσελίδα και θα παραπονιέται πως “τον λογοκρίνουν” θα τρέχουν ξοπίσω οι “Ελληνες bloggers”; Και θα περιμένουν να τους λάβει κανείς στα σοβαρά;

Γι αυτό σας λέω… E-blog-ισον αδέρφια…

*= Διακοπές στη Μαγιόρκα;

**= Αίτηση ευρέσεως εργασίας στον ΟΑΕΔ;

***= Εκπομπή μαγειρικής μαζί με τη Βέφα;"



Δημοσιεύθυηκε από το «σοβαρό» στο http://athens.indymedia.org/

Προκλητική απόφαση του δικαστηρίου!

Καταδικάστηκε από το Ναυτοδικείο (Β ΄ βαθμός) ο Γιώργος Μοναστηριώτης γιατί αρνήθηκε το Νοέμβρη του 2000 να πάει στο Ιράκ , να συμβάλει στο έγκλημα , να γίνει τσιράκι των ΗΠΑ.
Ας είναι καλά οι δικαστές και η ανεξάρτητη δικαιοσύνη!
Κανένας τους δεν έχει δει εικόνες νεκρών αμάχων???



Με μια άκρως προκλητική απόφαση το Αναθεωρητικό Δικαστήριο (β΄ βαθμός Ναυτοδικείου) Αθηνών έκρινε χτες ομόφωνα ένοχο για λιποταξία και καταδίκασε σε ποινή φυλάκισης δύο ετών με τριετή αναστολή τον Γιώργο Μοναστηριώτη, ο οποίος το 2003 είχε αρνηθεί να ακολουθήσει πολεμική αποστολή στο Ιράκ με τη φρεγάτα «Ναβαρίνο», όπου και υπηρετούσε ως επαγγελματίας υπαξιωματικός με θητεία πενταετούς κατάταξης.
Χτες, δικάστηκε η έφεση που είχε υποβάλει κατά της απόφασης 509/2004 του Ναυτοδικείου Πειραιά που του είχε επιβάλει ποινή φυλάκισης 40 μηνών χωρίς μετατροπή και αναστολή. Ο Γ. Μοναστηριώτης το Νοέμβρη του 2000 κατατάχθηκε ως επαγγελματίας υπαξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό με θητεία 5ετούς κατάταξης. Το Μάη του 2003 αρνήθηκε να ακολουθήσει τη φρεγάτα «Ναβαρίνο», όπου υπηρετούσε, σε πολεμική αποστολή στο Ιράκ και αποχώρησε από τις τάξεις του Πολεμικού Ναυτικού. Στη συνέχεια, επιδίωξε την άρση του καθεστώτος συμμετοχής του στο στράτευμα. Αποτέλεσμα ήταν να κηρυχτεί σε λιποταξία και εν τέλει να καταδικαστεί από το Πενταμελές Ναυτοδικείο Πειραιά σε ποινή φυλάκισης 3 ετών και 4 μηνών χωρίς αναστολή, με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στις φυλακές Κορίνθου.
Σημειώνεται ότι στο δικαστήριο εξέφρασαν, με ανακοινώσεις και ψηφίσματα, τη συμπαράστασή τους πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς, ενώ κατέθεσαν ως μάρτυρες υπεράσπισης οι Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης, καθηγητής Ποινικού Δικαίου, Στρατής Κόρακας, πρώην βουλευτής του ΚΚΕ και μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της «Δημοκρατικής Συσπείρωσης για τις Λαϊκές Ελευθερίες και την Αλληλεγγύη».

Από το «Ριζοσπάστη»