Off

Μετά από ένα ξενύχτι εργασίας νιώθω τόσο κουρασμένος που μόνο αυτό μπορώ να σου γράψ....

Ανήλικοι στο Γουαντάναμο της Κούβας !!!

Η είδηση της ημέρας δεν είναι οι εθνικιστικές κραυγές για την 29η Μάη και την πτώση της «Πόλης».
Η είδηση της ημέρας είναι το διαρκές έγκλημα των Αμερικανών που διαρκώς αποκτά και νέες πιο φριχτές διαστάσεις.
Κάθε αποκάλυψη και ένα νέο χτύπημα στις χορδές του Ανθρωπισμού μας!(για όσους διαθέτουν ακόμη...)
Διαβάστε την παρακάτω είδηση:

Ανήλικοι ενδέχεται να έχουν κρατηθεί στις φυλακές της αμερικανικής βάσης στο Γουαντάναμο της Κούβας και να έχουν υποβληθεί στις ίδιες διαδικασίες ανάκρισης με τους ενηλίκους κρατουμένους, τονίζει στη χθεσινή του έκδοση το εβδομαδιαίο περιοδικό Τάιμ.Το Τάιμ υπολογίζει σε 24 τον αριθμό των ανηλίκων που έχουν κρατηθεί στο Γουαντάναμο, από την ημέρα της λειτουργίας μετά τον πόλεμο στο Αφγανιστάν το 2001 και σήμερα φιλοξενεί 460 κρατουμένους, όμως υποστηρίζει πως αυτός ο αριθμός ενδέχεται να είναι μεγαλύτερος, καθώς συχνά τα προσωπικά στοιχεία των κρατουμένων δεν είναι ακριβή.Το άρθρο του Τάιμ ήλθε να προστεθεί στις κατηγορίες της ανθρωπιστικής οργάνωσης Reprieve (Αναστολή), τις οποίες αναπαρήγαγε το Σάββατο ο βρετανικός Τύπος, σύμφωνα προς τις οποίες πάνω από 60 κρατούμενοι στο Γουαντάναμο ήσαν ανήλικοι την εποχή που μεταφέρθηκαν εκεί, και μάλιστα κάποιοι εξ αυτών ήσαν μόλις 14 ετών.

«Ορισμένα από τα παιδιά, όπως τρία αφγανόπουλα 10, 12 και 13 ετών κατά την άφιξή τους, όπως πιστεύεται, διαχωρίσθηκαν από τους ενηλίκους, παρακολουθούσαν μαθήματα και τους επιτράπηκε να αθλούνται», τονίζει το Τάιμ στο άρθρο του.«Ωστόσο σε καμμία περίπτωση δεν θεωρήθηκε πως ήσαν διαφορετικά από τους ενηλίκους κρατουμένους», τονίζει το Τάιμ, αναφερόμενο στις δηλώσεις του αρχηγού του αμερικανικού γενικού επιτελείου δυνάμεων στρατηγού Ρίτσαρντ Μάγερς τον Απρίλιο του 2003.Οι τρεις κρατούμενοι «μπορεί να είναι μικροί σε ηλικία, όμως σε καμμία περίπτωση δεν βρίσκονται σε κατώτερη διαβάθμιση. Ανήκουν σε ανώτερη βαθμίδα, που είναι η ομάδα των τρομοκρατών. Βρίσκονται στο Γουαντάναμο για έναν πολύ καλό λόγο, για την ασφάλειά μας», είχε τονίσει τότε ο Μάγερς.Τα τρία παιδιά, τονίζει το περιοδικό, επικαλούμενο εκπρόσωπο του Πενταγώνου κατά τον οποίο δεν υπάρχουν πλέον ανήλικοι κρατούμενοι στο Γουαντάναμο, αφέθηκαν ελεύθερα λίγο αργότερα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ήρωες...;;;

Η τηλεοπτική εθνικιστική πραγματικότητα αποφάσισε: οι πιλότοι των F 16 είναι ήρωες!!! Καμία δεύτερη γνώμη!

Το ίδιο και οι Τούρκοι πιλότοι , ήρωες στη χώρα τους! Δόξα και τιμή για τον «μάγκα» Τούρκο πιλότο που σώθηκε και αρνήθηκε την ελληνική διάσωση!!! Αυτά λένε οι Τούρκοι.

Αυτά λέμε και εμείς από την άλλη πλευρά του Αιγαίου...
Μήπως κάτι ξεχάσαμε;
Ξεχάσαμε το γεγονός ότι οι πιλότοι κάποτε ήταν άνθρωποι!!!
Άνθρωποι με ευαισθησίες και αρχές , με καλά και άσχημα!
Σκέψου τον άνθρωπο Τούρκο πιλότο που κινδυνεύει η ζωή του και την κρίσιμη ώρα αρνείται την ελληνική διάσωση. Σκέψου την πλύση εγκεφάλου που έχει υποστεί. Να ρισκάρει τη ζωή του κάθε μέρα παίζοντας τα παιχνίδια των στρατηγών στο Αιγαίο.

Και οι έλληνες μια από τα ίδια. Για ρωτήστε τι γίνεται στην σχολή Ικάρων. Πως καλλιεργείται ο εθνικισμός και το μίσος για τους Τούρκους. Και αυτό το αίσχος αποτελεί μέρος της εκπαίδευσής τους.
Ακόμη και όσοι ξεκίνησαν να επιλέξουν τη σχολή Ικάρων από αγάπη για τα αεροπλάνα κατέληξαν εθνικιστικά ανθρωποειδή.
Μίσος για τον εχθρό!!!
Σ αυτό πιστεύουν και αυτό τους ντοπάρει.
Αλλιώς λένε δε γίνεται...
Δεν μπορείς να πετάξεις στο Αιγαίο σε συνθήκες σχεδόν αληθινού πολέμου αν δε ντοπαριστείς ιδεολογικά.

Τα κανάλια και οι εφημερίδες προσπαθούν να με πείσουν για τους ήρωες πιλότους. Ευχαριστώ δε θα πάρω...
Δε θα πάρω γιατί έμαθα να αγαπώ τους ανθρώπους πρώτα... και μετά να αναζητώ εθνικότητα και άλλα χαρακτηριστικά.
Και αν όλα αυτά σου μοιάζουν απολιτικά τότε λυπάμαι δε μπορώ να σου πω τίποτα περισσότερο παρα μόνο να σκεφτείς ποιοι κερδίζουν από τον ακήρυχτο πόλεμο στο Αιγαίο.

Υ.Γ. Παρακαλώ να μην ενοχλείται το Αιγαίο μου , τα ανθρώπινα πτώματα μολύνουν τη θάλασσα...

Καύσωνας...!!!

Καύσωνας του Μάη... Υποφέρω αλλά γουστάρω! Κάτι να καίει... τα εγκεφαλικά κύτταρα! Στην κυριολεξία! Βαρέθηκα να καίω εγκεφαλικά κύτταρα για μαλακίες. Ας μου τα κάψει ο πραγματικός καύσωνας!!! Αλήθεια ποια είναι η ιδανική θερμοκρασία λειτουργίας του εγκεφάλου;
Παράξενες ερωτήσεις αλλά με αληθινό περιεχόμενο.
Άσε που υπάρχει και η πονηριά στη μέση: Αποφάσεις που λήφθηκαν σε συνθήκες καύσωνα ίσως να μην έχουν την ίδια βαρύτητα με τις αποφάσεις των κανονικών θερμοκρασιών!
Αμέσως έχεις ένα καλό άλλοθι για κάθε μαλακία που έκανες. Ρίξε όλη την ευθύνη στον καύσωνα... ο κινητήρας του εγκεφάλου υπερθερμάνθηκε και το έριξε στη μαλακία. Να μια κορυφαία ατάκα χωρίς να μπορέσει να υπάρξει αντίλογος....
Καύσωνας! Κάτι να καίει....
Να σου μιλήσω σεξιστικά για καυτά κορμιά και κορίτσια;
Καλύτερα όχι.
Όχι από σεμνοτυφία αλλά ρε παιδί μου με τη ζέστη ούτε το σεξ δεν απολαμβάνεις. Εξαιρούνται οι κλιματιζόμενοι χώροι , η θάλασσα και ... οι κρύες γυναίκες....
Λέμε και κανένα κρύο αστειάκι...
Χα χα!!!

Καλοκαίρι, ρεεε....!!!

Η γιαγιά Άννα της Eurovision!

Για άλλη μια φορά θα μας τα πρήξουν με την Eurovision. Αναλύσεις , σχόλια , συζητήσεις για μια εκδήλωση της υποκουλτούρας που δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο χώρο της μουσικής. Περισσότερο σόου και κάποια ίχνη μουσικής. Άντε και λίγο μπουτάκι από τις τραγουδίστριες. Από φέτος συμμετέχουν και οι γριές... Η γιαγιά Άννα θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα... !!!
Μα γιατί τέτοιος ξεπεσμός. Χάθηκε ένα ωραίο κοριτσάκι να πάει στην Eurovision; Αφού δεν πρόκειται για διαγωνισμό τραγουδιού ας στέλναμε τουλάχιστον μια ωραία παρουσία.

Πέρα από το χαβαλέ αν δει κανείς σοβαρά το διαγωνισμό θα χτυπήσει κόκκινο η σκέψη της λογικής!!!
Γιατί όλα τα τραγούδια να έχουν αγγλικό στίχο; Γιατί να πουλάνε το ίδιο σεξιστικό στυλ; Γιατί να υπάρχει σε πρώτο πλάνο το σόου και σε τελευταία μοίρα η μουσική; Γιατί να μη δοθεί έμφαση στα τοπικά μουσικά χαρακτηριστικά της κάθε χώρας και επιτέλους να γνωρίσουμε μουσικές των ευρωπαϊκών χωρών;
Αμέτρητες ερωτήσεις και η απάντηση είναι μία: Δεν πρόκειται για μουσικό διαγωνισμό αλλά για τηλεοπτικό σόου.
Αν είναι έτσι μπορώ να δεχτώ τα πάντα. Αλλά να μην κολλάνε την ταμπέλα του μουσικού διαγωνισμού.
Η ελληνική μουσική είναι υπέροχη!!! Υπήρξαν και υπάρχουν αριστουργήματα.
Θυμώνω όταν οι Ευρωπαίοι απόψε θα ταυτίσουν την ελληνική μουσική με τη γιαγιά Άννα. Θυμώνω γιατί η γιαγιά Άννα είναι προϊόν και δεν είναι μουσική....

Για αυτό λέω να κλείσω την τηλεόραση και να θυμηθώ τα διαμάντια του ελληνικού τραγουδιού....

Blog...Βαρεμάρα...

Είναι κάτι στιγμές που η βαρεμάρα σπάει κοκάλα. Βαρεμάρα ακόμα και στα blogs. Αγαπημένα blogs που τα διαβάζω κάθε μέρα και με την πάροδο του χρόνου διαπιστώνεις ότι… τα πάντα επαναλαμβάνονται.
Ζήτημα διάθεσης ή πραγματικότητα; Σε μια εποχή που όλα έχουν γίνει , όλα έχουν γραφτεί πώς να μην πέσεις στην παγίδα της «σκέψης της επανάληψης» ; Λογικό μου ακούγεται.
Το ίδιο ισχύει και για το παρόν blog. Και εγώ νομίζω ότι πολλές φορές επαναλαμβάνω τον εαυτό μου. Και πώς να κάνεις αλλιώς. Έναν εαυτό διαθέτω χειμώνα καλοκαίρι. Τι καινούριο να παρουσιάσει; Οι εποχές των εκπλήξεων δεν έχουν ελεγχόμενη παροδικότητα...
Η έμπνευση δεν έχει μόνιμη κατοικία...

Θα ήθελα...

Θα ήθελα να με διαβάσεις σωστά...
Θα ήθελα να αγαπήσεις τα λάθη μου και να μου χαρίσεις φτερά. Θα ήθελα τα ψηλά βουνά να κατεβαίνουν στη θάλασσα.... να πολεμούν το κύμα και να γεύονται την αλμύρα. Θα ήθελα μια άλλη διάσταση...
Διάσταση άγνωστη σαν τα ακανόνιστα σύννεφα του ουρανού. Και μια πανσέληνος να χαρίζει φιλιά στα τολμηρά σύννεφα. Να κλείνει πονηρά το μάτι σε κάθε αίτιο.
Θα ήθελα μια αλήθεια με τα οστά της (όπως λέει και η Ρηνιώ...)
Θα ήθελα μια άλλη ζωή χωρίς χρήμα και άγχος της επιτυχίας...
Θα ήθελα να σκοτώνω το χρόνο μου με αληθινούς ανθρώπους , να πίνω δάκρυα και γεύομαι φιλιά αληθινά... φιλιά όχι ερωτικά , φιλιά της έκστασης ζωής.
Θα ήθελα να πουλήσω ότι έχω μαζέψει από ανθρώπους... να γίνω ξανά ένας «άγραφος χάρτης» ... να με ζωγραφίσουν τα χέρια των παιδιών και έτσι να πορευτώ στο μέλλον...
Θα ήθελα το μέλλον να έχει ηχοχρώματα αγάπης και πάθους. Το πάθος του παλμού της καρδιάς και της αξιοπρέπειας...
Θα ήθελα να μπορώ να αγγίξω τα αστέρια ... για να μπορώ να πέφτω από τα αστέρια.
Θα ήθελα να ακούσω το όνειρο να μιλάει... να μου πει για τα ζόρια και για τους βιασμούς που έχει υποστεί...
Θα ήθελα ένα δράκο για φίλο... τα κρύα βράδια η φλόγα του από το στόμα να γίνει θερμότητα.... να αλλάξει ο δράκος του παραμυθιού και να γίνει σύντροφος ζωής!
Θα ήθελα με ένα βήμα να είμαι αλλού... όχι με την έννοια των συνόρων... αλλά με τη σημασία της ελευθερίας. Να επιλέγω τη δίψα μου και το αναψυκτικό μου. Να διψάω αιώνια για ότι αγαπώ και ας είναι ένα βήμα δρόμος.
Θα ήθελα ο χρόνος να είναι φίλος... να με καίει αργά , να αφήνει σημάδια , να με φθείρει και να τον αγαπώ... Να με πονάει και να τον αγαπώ. Χρόνος της συντροφικότητας. Μαζί θα πεθάνουμε μωρό μου...
Σε χώρους με κυπαρίσσια , νεκροταφεία τα λένε...
Θα ήθελα να μη νομίζεις ότι κάνω μακάβριες σκέψεις...
Θα ήθελα να μπορέσω να ... εκτονωθώ, σαν βαλβίδα υψηλής πίεσης. Αλήθεια θυμάσαι την αδιαβατική εκτόνωση από τη Φυσική;
Θα ήθελα να θυμάσαι τις ομορφιές πλάι με τις ασχήμιες. Να προσκυνάς και τις δύο. Όχι από μεγαλοψυχία αλλά από πείσμα...
Θα ήθελα να σου πω και πολλά άλλα «ήθελα» αλλά δε θέλω...
Δε θέλω να με διαβάσεις άλλο... Ακούω τώρα ήχους... μουσικής...

Σε ευχαριστώ για όσα «ήθελα» δεν μου χάρισες.... με έκανες να σε θέλω
περισσότερο.

(υ.γ. και αν νομίζεις ότι τα παραπάνω αναφέρονται σε συγκεκριμένο πρόσωπο ... ε, τότε δε με διαβάζεις σωστά...)
Τα σέβη μου....

Δεν έχω χρόνο μάτια μου...

Λίγες μέρες ακόμη , μέχρι την Τετάρτη ... Να βρω ξανά το χρόνο μου... Προς το παρόν ισχυεί αυτό που λένε φόρτο εργασίας και δεν προλαβαίνω να ταξιδέψω στη blogο-σφαιρα....

Κλεφτές ματιές μόνο ρίχνω...


(άσχετο : αυτό ήταν το post με το αριθμό 100 )

" Με του αγέρα το νέκταρ μεθάω..."

Ταξιδευτής... Φεύγω , πετάω , επιστρέφω. Το νέκταρ του ήλιου και του γαλάζιου. Μια αγκαλιά ταξίδια. Περήφανα και αξιοπρεπή. Αετός συναισθημάτων... Νέες ορολογίες που δε ξέρω αν της αντέχεις.
Να σου πω για τη λευτεριά των ανεμών; Το Αιγαίο που τελικά δε ξέρω αν ανήκει στα ψάρια ή σε όσους το έχουν ανάγκη.
Ανάγκη να ζήσεις κόντρα και μαζί με τον άνεμο.
Να γίνεις αερικό. Σε μια άλλη διάσταση... αλλά να νιώθεις. Να νιώθεις ότι αγγίζεις... σαν τον άνεμο.
Να σε νιώθουν ... σαν τον άνεμο. Πότε ζεστός και πότε κρύος. Βοριάς του αιγαίου , μας πέθανε... μας κρύωσε αλλά δε μας πόνεσε. Μας αγάπησε και τον αγαπήσαμε.
Τόπος της μνήμης. Τότε που η Νάξος ήταν πέρασμα για τη Σχοινούσα. Τότε που κοιμήθηκα σε ένα γιαπί...
Σήμερα η Νάξος είναι του Γιάννη και της Κυριακής. Τα παιδιά παντρεύτηκαν. Στη θάλασσα , στον αέρα του Αιγαίου. Στην αλμύρα και στην αιώνια δίψα του έρωτα.
Σκληρά ναρκωτικά. Μα αρέσουν...
Μακάρι να ήταν έτσι...
Άνθρωποι τρελαίνονται , νερά καίγονται. Πύρινα φιλιά χωρίς υγρασία. Ξερά.
Χορήγηση αλατιού με ενδοφλέβιες ενέσεις. Να διψά το αίμα... Και να μην αρκεί ούτε το νερό... Μόνο ο έρωτας.
Ο έρωτας χωρίς σκοτωμένα αίματα.
Σκέφτηκα να σου πω για το πως πέρασα στη Νάξο αλλά το θεωρώ μάταιο...
Μάταιο γιατί θα σκοτώσω τις εικόνες.
Φωτογραφίες σκοτώνω αλλά εικόνες ποτέ.
Και πίστεψέ με έχω καλή κάβα. Εικόνες της μυθοπλαστικής πραγματικότητας. Να βλέπω άλλα και... να υπάρχουν άλλα και... να ζω άλλα και... να θυμάμαι άλλα και... να «πουλάω» άλλα...
Οπότε άσε με και κάποτε θα «πουλήσω» τις εικόνες που τώρα κρατάω.
Αλλά θέλω μνα μου υποσχεθείς ότι θα τις αγοράσεις... σε καλή τιμή. Σε πολύ καλή τιμή.

Σίγουρα;

ο τίτλος του post ανήκει στο Μιχάλη Νικολούδη

Ετοιμάζω ταξίδι...

Ταξίδια! Λέξη μαγική με τόσες προσδοκίες. Ε, ναι λοιπόν ετοιμάζω ταξίδι!!! Στα πελάγη του «φευγιού» και της μνήμης. Αιγαίο πέλαγος!

Για ταξίδι με ιερό σκοπό. Γάμος! Γάμος στη Νάξο. Ο Γιάννης σε λίγα 24ωρα θα «κρεμαστεί». Και σαν καλός προβοκάτορας θα πω: «όλοι κάνουμε μαλακίες». (Άσχετα αν αφορά και εμένα).

Ok , δεν μιλάω σοβαρά.

Ας φύγω από τα τετριμμένα. Άσε με να σου πω για τα ταξίδια.

«Ταξίδεψε η καρδιά και αυτό μου φτάνει» , λέει το γνωστό στιχάκι του Π. Καρασούλου από τη «Μικρή Πατρίδα» . Σαν κάτι να μου κάνει αυτό ο στίχος.

Ταξίδια της καρδιάς. Παρηγοριά στον αταξίδευτο; Να ταξιδεύεις μια ζωή με ανθρώπους , βιβλία ,ταινίες , ποιήματα. Και το ρεαλιστικό ταξίδι ποια θέση έχει;

Αν και δε φημίζομαι για την «υλιστική» και «ρεαλιστική» μου στάση στη ζωή νομίζω ότι στα ταξίδια είμαι «υλιστής» και «ρεαλιστής» . Θέλω το ταξίδι της κυριολεξίας. Με πλοία και αεροπλάνα.

Καινούριοι κόσμοι , άνθρωποι. Εμπειρίες. Περιπέτεια.

Δύσκολο το νοητικά ταξίδια να σου ανταποδώσουν τα ίδια.

Ταξίδια…. Με συνοδεία ή όχι. Πόλεμος αισθήσεων και ψευδαισθήσεων.

Πόλεμος γεύσεων

Θυμάμαι ένα τύπο στη Σκόπελο πριν χρόνια είχε συνδυάσει στο μυαλό του τα ταξίδια με το φαγητό. Κάθε φράση του ήταν του στυλ «πήγαμε σε εκείνο το μέρος και φάγαμε αυτό…». Ήξερε κάθε μέρος τι το εκλεκτό διαθέτει. Καλό αυτό θα μου πεις αρκεί να μην είναι μόνο αυτό…

Ο Βασίλης από την άλλη στα Κύθηρα είχε συνδυάσει κάθε ταξίδι με το πήδημα. Ήξερε σε κάθε μέρος πως είναι οι ντόπιες γυναίκες και ποιες είναι πιο «καλές» στο κρεβάτι. (Για την ακρίβεια ποιες είναι οι πιο «πουτάνες» σύμφωνα με τη δική του ορολογία)

Άνθρωποι και ταξίδια. Οι πιο απίθανοι συνδυασμοί αναμνήσεων.

Ο προορισμός όμως δεν αρκεί. Ο τουρίστας της πρώτης εικόνας δεν...

Θεατής τοπίων είναι άλλο πράγμα και άλλο ο ταξιδευτής.

Ταξιδευτής σημαίνει πάνω από όλα γνωρίζω ανθρώπους. Τόποι χωρίς ανθρώπους; Άγευστα ταξίδια.

Πάλι θα σου μιλήσω για την «Ιερή Γεωγραφία» , για την αύρα ενός τόπου από τη ζωή των ανθρώπων...

________________

Μάτια...

θα γεμίσουν Αιγαίο...

Χωρίς blog…

Μα νομίζω το blog-ακι μου θα επιβιώσει έστω και χωρίς posts για μια εβδομάδα...