Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007

Φοβάσαι το θάνατο?

Τη Μάγια τη γνώρισα το καλοκαίρι του 2005.
Σε φάση «καθαρού χρόνου».
Βράδυ σε ένα παραθαλάσσιο μπαρ στη Μυτιλήνη. Μετά από ικανό αριθμό ποτών…
Δε θυμάμαι πως έκατσε η φάση και βρεθήκαμε διπλά δίπλα.
Είχαν αποχωρήσει οι ξεχωριστές μας παρέες και τότε έπεσε η ματιά μου στη Μάγια.
Την έριξα ένα διαπεραστικό βλέμμα και της συστήθηκα.
Απάντησε και εκείνη: «Μάγια»
Γέλασα…
Και η απάντησή μου αυθόρμητη:
«Θα μου κάνεις μάγια ή είσαι η μάγια μέλισσα?».
H απάντησή της με προσγείωσε:
«Κλασσικές παπαριές»
Προσπάθησα να αντεπεξέλθω την κεραμίδα που έφαγα με χαμόγελο και σιωπή.
Ευτυχώς η Μάγια συμπλήρωσε τη φράση της με χαμόγελο: «μα γιατί όλοι οι άνδρες όταν ακούν το όνομά μου λένε τις ίδιες μαλακίες?»

Τα διαδικαστικά του ονόματος λύθηκαν σύντομα και η κουβέντα αμέσως πήρε άλλη τροπή.
«Φοβάσαι το θάνατο?» , ήταν η ερώτηση της Μάγιας που έκανε τον έναστρο ουρανό του καλοκαιριού να γεμίσει με ερωτηματικά.
Σκέφτηκα : «Βαρεμένη γκόμενα!» αλλά το βλέμμα της Μάγιας δεν μου επέτρεψε να εκφωνήσω τη σκέψη μου.
Προτίμησα μια κλασσική απάντηση:
«Αν και η ώρα δεν είναι κατάλληλη για τέτοιες συζητήσεις θα έλεγα ότι φοβάμαι το θάνατο όπως και όλος ο κόσμος».
Αμέσως έπεσε και η επόμενη ερώτηση της Μάγιας:
«Και τι κάνεις για να προσεγγίσεις την αθανασία?»
«Γαμώτο τι συζήτηση κάνουμε» ψιθύρισα αλλά …. αυτή τη φορά απάντησα σοβαρά:
«Το θάνατο των ξεπερνάς με το όνειρο. Όσο υπάρχουν όνειρα κατακτάς στιγμές αθανασίας. Τα θεμέλια της ζωής έχουν την ανάγκη της σταθερότητας αλλά το πέταγμα της ζωής έχει ανάγκη το όνειρο. Και το όνειρο δεν είναι οι στόχοι που βάζουμε. Είναι το παραμύθι που μας ταξιδεύει. Χωρίς όνειρα είναι σαν να ταξιδέψεις κατουρώντας τη θάλασσα. Με το όνειρο νιώθεις και ζεις στιγμές αθανασίας… μέχρι το τέλος… και με τα αδιέξοδα!»
Η Μάγια άκουγε…
Σιωπή μερικών λεπτών , τσιγάρο και ποτό πριν αρχίσει ο μονόλογος της Μάγιας
«Το θάνατο των αντιμετωπίζω μόνο με πράξεις που έχουν προοπτική. Θέλω να ζήσω με ελεγχόμενες συνθήκες. Από μικρή όλες μου οι πράξεις είχαν στόχο! Στόχο ορατό και εφικτό. Σιχαινόμουν τις ανατροπές! Κάθε μου κίνηση που πατούσε στα σίγουρα μου χάριζε την ιδέα της αθανασίας. Αθανασίας όσο είμαι ζωντανή… και η αίσθηση ότι μετά κάτι θα αφήσω στους ανθρώπους μου…Μάλλον αγωνίζομαι για την αθανασία των άλλων….»
Η απάντηση της Μάγιας δεν μου έκανε καμία εντύπωση. Θεώρησε πολύ λογική και ρεαλιστική την προσέγγισή της.
Μα και πάλι η Μάγια έκανε την έκπληξη:
«Ίσως με θεωρήσεις τρελή αλλά θέλω να σου πω και κάτι άλλο»
«Μην ανησυχείς λατρεύω τη γυναικεία τρέλα» την διέκοψα.
Η Μάγια με προσγείωσε με το σοβαρό της ύφος.
« Ο σύντροφός μου ο Μιχάλης τα βλέπει και εκείνος σαν κι εσένα και… είναι ένα σκαλί πιο πάνω… αλλά… έχει σύμφωνα με τα λεγόμενα της επιστήμης ψυχιατρικό πρόβλημα. Είναι μόλις 34 ετών. Η «εμμονή» του είναι ο φόβος του θανάτου. Νύχτες ατέλειωτες που ουρλιάζει ….ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ και η κραυγή του να ακούγεται σε όλο το οικοδομικό τετράγωνο! Υποφέρει για κάθε στιγμή που χάνεται χωρίς τίποτα δημιουργικό. Δεν κοιμάται τα βράδια. Φοβάται ότι έτσι θα ΄χάσει τη ζωή του… Τρομάζει μην συμβεί το μοιραίο την ώρα του ύπνου. Αρνείται τις κοινότυπες εξηγήσεις για τη μοίρα του ανθρώπου. Είναι στιγμές που νιώθει σα λευκό πουλί… Θέλει να πετάξει. Να πετάξει μέσα τη ζωή.»
Προσπάθησα να διακόψω τη Μάγια με λόγια για την πρόοδο της ψυχιατρικής επιστήμης αλλά η απάντησή της ήταν και πάλι «παπαριές».
Και η Μάγια συνέχισε:
«Ο Μιχάλης ακροβατεί ανάμεσα σε δύο κόσμους. Την αλήθεια και το όνειρο. Η αλήθεια της πραγματικότητας των σκοτώνει , το όνειρο τον τρέφει… Και ο χρόνος που κυλάει είναι για το Μιχάλη λύκοι που κατασπαράσσουν τη σάρκα του.»
Μα το Δία και το αλκοόλ που έπινα δεν είχα καμία απάντηση να δώσω στη Μάγια.
Σιωπή και πάλι.
Και με μια αστραπιαία κίνηση και ένα φιλί πεταχτό η Μάγια σηκώθηκε , έτοιμη να φύγει.
Μια στιγμή της φώναξα.
Χωρίς εξηγήσεις και χωρίς να το σκεφτώ της έδωσα τον αριθμό του κινητού μου.
«Αχ Γρηγόρη , κάποιο Γενάρη που γιορτάζεις θα τα πούμε»
Είχα την κρυφή ελπίδα ότι θα την έβλεπα και το επόμενο βράδυ.
Μάταια. Η Μάγια είχε εξαφανιστεί.
Το επόμενο βράδυ την αναζήτησα στο ίδιο μπαρ αλλά τίποτα…


Η συζήτηση με τη Μάγια πολλές ημέρες στριφογύριζε στο μυαλό μου.

Ακόμη αναρωτιέμαι τι απέγινε η Μάγια και ο Μιχάλης …
Με το πέρασμα του χρόνου νιώθω περισσότερο «Μιχάλης».

Και αν τύχει και με διαβάσει η Μάγια ας δώσει σημαία ζωής… έχω ανάγκη όχι εκείνη αλλά τη σκέψη του Μιχάλη…


Υ.Γ. Εξάλλου Μάγια πλησιάζει και η ονομαστική μου εορτή… υποσχέθηκες να δώσεις σημεία ζωής…

Δεν υπάρχουν σχόλια: